Chapter

 1 4 |       Mjichała nje będzeszmjoł, bo bem jô cë jesz lepji vsepała.~
 2 8 |         wod mojigo mita talara, bo bem so chcoł nę ksążkę kupjic.~
 3 8 |     pjerszigo botóv czeszczicela i bem muszoł v pozloconi karece
 4 9 |           mocni tero i dużi. Dziso bem przenjosł krolevjonkę przez
 5 9 |           na wonich straszedłach i bem posadzeł krolevjonkę na
 6 9 |     dostąpjiłbem szczescô, jakjigo bem strzimac nje potrafjił.~
 7 9 |             jaż Marta mje proseła, bem zfolgovoł. Tak to mje cignęło!~
 8 9 |            Bog z tobą, Remus! Krev bem serdeczną za cę dala. Tero
 9 12|      posłołbem cebje tam dziso, bo bem sę wo cę strachoł. Ale to
10 12|           nen Strach wodnekô. A jô bem cę tam żodną mjarą nje postoi,
11 12|        gorącigo napjic i nakozelë, bem społ.~Nje vdarzę sobje,
12 12|        womon i smjercë do naju, bo bem nje beł mjoł wubetku do
13 13|      dzevota mje ju wominęła i rod bem beł sę doznoł, co sę tam
14 13|        Vezdrzoł jem na slivkę, cze bem po nji, jak wonge, nji mogł
15 14|         zkąd to klepanjé szło, tej bem beł malovjele wupodł na
16 14|        vonją kvjatóv v moją jizbę, bem zaboczeł, żem chori i że
17 15|        vstid be mje nje strzimoł i bem szła z tobą i za tobą v
18 17| wobrazilëbe sę państvo młodé, kjej bem nje vëpjił na jich zdrovjé.
19 17|       kurzatva nańdze v polu, czim bem sę rozgrzoł? A kjej jidę
20 17|          jak mje potrzeba pocechë, bem strzimoł! Sto krokóv wod
21 18|        mogłbe bëc zatraconi, że jô bem sę bojoł.~Tak ma veszła
22 18|            jich rozumjeję, a cebje bem nji mjoł rozumjec? — Provda,
23 18|         mje sigała do pasa, ale jô bem beł v ti chvjilë skoczeł
24 18|            mjoł aż taką sełę, tego bem njigde nje wuvjerzeł, njevjidzącë
25 19|           v łeb chlasnął. Nomjilij bem wucekł.~ Pon Czernjik, jakbe
26 20|           lubję dobrich ludzi, tak bem nje chcoł nońc na takjigo,
27 20|            pevno tam szedł, ale jô bem njikomu nje radzeł jisc
28 21|            nasz — rzekł Trąba — to bem sę pjekła nje bojoł. Bo
29 21|           v pjekjelni smole, głovą bem wobzeroł cuda njebjeskji.~
30 22|            jak jô, tvojigo ładunku bem nje wukarovoł?!~Mje v ti
31 23|        sledza i przënjosł vodë, to bem mjoł dobrą vjeczerzą.~—
32 23|           Jô bivszë Klerikjem, tak bem spokojno nje sedzoł tam
33 24|         Bełbe mje lesni vëdoł i ju bem nje beł mjoł sposobu zatacëc
34 24|           moji przodkovje i doznac bem sę chcoł, że won v naszi
35 24|          jednak wupjilovelë i tede bem ju nje vroceł do mojigo
36 24|            z wurzędu beł sędzą, to bem wuvożoł, żesce strzelilë
37 24|           ję prożną przëvjezę. Rod bem szedł z tobą i krolem jezora
38 24|          do Czernjika zrobji.~— Jô bem njerod mjoł spravę z Czernjikjem —
39 25|           sechą gałąz abo mech, co bem v ti doce vëbłądzeł.~Tak
40 26|   zbrodnjarzem, a za njic v svjece bem nje zjął cë tich pjęknich
41 28|            jak cepami dorodzającë, bem sę vëkjichoł i vëkaszloł,
42 28|         mje sę dozerocz sodze, cze bem mu nje chcoł na woborze
43 29|        jezora wodrzekł:~— Jakuż jô bem sobjc stravę gotovoł i mjeszkanjé
44 29|        njimi bronją rozpravjic, to bem sobje jinaczi postąpjił.~
45 33|           żebe mje sę trzimoł. Tim bem może ji cvjardé serce zmjękczeł.
46 33|            vestchnał i rzekł:~— Jô bem i tak noterë vodnigo szura
47 33|         nazod grivac po svjece. Jô bem cë doł list do jednigo człovjeka.
48 33|            na cebje, brace, płakac bem mogł. Vjelgą mosz duszę,
49 33|            ręku Boskjim. Ale jedno bem cë rzekł z pevnoscą. Małi
50 33|         nokoze. Mje ze sobą vzęlë, bem sę prędzij do dom dostoł.~
51 33|            svoję krotofilę, smjerc bem beł dostoł. I to jesz povjem:
52 33|             za żodni skarbë svjata bem tu v ti jomje nje vësedzoł
53 33|           sledz na sobotę. Dlotego bem gvesno co zjodł z daróv
54 34|         svjeckjich, ale tich pevno bem tu wu naszich rebokóv nje
55 34|           va też tam beła? Nolepji bem jednak vaju vszetkjich zaarasztovoł
56 36|         vjidzoł na woczë. Nomjilij bem vaju v szperetusu przechovoł
57 36|     kucharze je varzilë?  Nomjilij bem wucekł, Remus, żebem le
58 36|    Vëboczce, że tak pitom. Ale rod bem vjedzoł, chdze ma tu są?~—
59 37|      tovarzesz bodej nje pjije, bo bem go też przëroczeł.~— Jô
60 37|         vaju bjednich vanogóv. Rod bem to vom vëłożeł: Boczta tede:
61 37|           svobodnim krajem, gvesno bem sę nje nazevoł wostatnim
62 37|          chternim za żodne grzechë bem nje wostoł anji pocerza.
63 40|      jezdes bez tvoji karë! Płakac bem mogł! To beła tvoji jistnoscë
64 41|             Żebem beł szandarą, to bem go za to zaru broł do sodze.
65 41|          stronë, za njick v svjece bem do ti chałupë nje vlozł.
66 43|         dzarnje, ręką mje roczącô, bem sodł przë nji. Tej rzekła:~—