Chapter

 1 1 |     jeszcze movją godką polaszącą. Navetk i daleko na połnjé za Charzichovskjim
 2 1 |           wojcovjisti roli.~Bivało navetk i tak, jak toi wu naju potcevich
 3 2 |           sę po zemji wod smjechu. Navetk Mjichoł przëstanął sę i
 4 2 |          lechimi ludzami, kjede cë navetk movë nje wużiczeł Pon Bog
 5 4 |     rozumjeje!... Człovjek rozumje navetk njemé zvjerzątko, co tepą
 6 5 |          rozsvjeceło całé pole, że navetk nomjizernjejszi bączk v
 7 5 |         mje vszeskji gnotë bolalë. Navetk vslac ze zemji mje nje dało.
 8 5 |        Dzevjęc Błogosłavjeństv", a navetk nje do a "Setmë Grzechóv
 9 6 |            grzeszk v nodze tropji. Navetk mrovczi szperetus tą razą
10 6 |           z moji vimovë. Ku reszce navetk mje sę zdało, że vszescë
11 7 |         kaszlij, anji nje gvizdej! Navetk tvoje mesle njech chodzą
12 8 |      statkjem na mje nje porivała. Navetk Morcin, chturen co zamanąvszë
13 9 |           po vłosach mje gładzącą. Navetk njewohzerającë sę vjedzołjô
14 13|           ze stanji vzęlë konje, a navetk klacz wod zgrzebjęca i wuszlë
15 14|           tego drzeva i wumjerô, a navetk jich grobë są cząstkami
16 15|          czasóv trakt szerokji, bo navetk dużi kaminje co zamanąvszë
17 18|         sprała? Tec mjałabe pravo. Navetk ksądz jegomosc be ję pochvaleł,
18 20| wobrachovac. Może wonji tą masziną navetk gvjozdë na njebje porachują.
19 24|           człovjek nje vje drogji. Navetk sin mój sę dovje, jak dorosnje,
20 25|         deszcz nje woprzestanje, a navetk zajk nje lubji spac pod
21 27|            tim nji ma v dole vodë. Navetk przez ne casné wuliczkji,
22 27|          przez ne casné wuliczkji, navetk na szterokach cę nje vëpuszczą.
23 27|     Czernjik i vstoł. — Chocbem cë navetk wuliczkę z domu spravjedlivoscë
24 27|          svojim złim przërodzenjim navetk ze słova Bożigo pobudzenjé
25 29|         jem go anji wuscesnąc anji navetk przeżegnac, bo ręce mje
26 30|       vëpuszczą ze vszetkjich sodz navetk nogorszich lińcusznjikóv,
27 30|        svjat szła krevavô burza. I navetk cvjardi Njemce vëlęklë sę
28 31|          Pjenjędze, ruchna, karę a navetk ksążkji. Ale kjedem so z
29 31|           jegomoscë wukreł tak, że navetk pon Czernjik, chturen mô
30 32|         statku do vigodë ludzkji a navetk łożkam nje vjidzoł. Ale
31 32|         tacëc, jak płoszoni les, a navetk łożka nji mjelësce anji
32 32|           wotmikałë sę małi szafë. Navetk kjile wobrozkóv ze scenami
33 32|           i Glonkjem. Wuzdrzoł jem navetk vesoką Bożąmękę, chterną
34 33|          na krolevskjim wotroku. A navetk movë cë nje wużiczeł Pon
35 33|         chturen wod vnętrzm stronë navetk na żelazni hok sę doł zamknac,
36 33|        stravë, bosma sę nje vożeła navetk na vęglach gotovac.~Noc
37 33|          po polu, vdarzę sobje, że navetk zajk nje wubędze v taką
38 33|          vezdrzoł na zegark:~— Tec navetk jesz wosmi nji ma! Tak to
39 33|        chternim ma dziso sedzima i navetk joma, chterna naju krije,
40 33|         pochvaloni Jezus Christus, navetk v tim mokriin kretovjisku !
41 33|      zchóvk, że ma jich dotechczos navetk vszetkjich nje przepenetrovała.
42 33|          zakozelë jeżdżac na Glonk navetk panji tego wostrovu — ko
43 33|      wostrov słuchô do Zobór — ale navetk podjeżdżac zabronjilë rebokom.
44 33| pjilującich psóv kęsich. Strzeliłë navetk, kjej jesmë jim wuńsc chcelë.
45 33|      Smjeją sę z njego. Tak i jô a navetk ksądz smjałasma sę z bjednigo
46 34|        karczmarza, mogłbe jegomosc navetk v potrzebje wob noc wostac,
47 34|     kormjił pjęknoscą pannë Klemë. Navetk zaboczeł jem, że żdomë na
48 34|          cepłem chopje. Z czeladni navetk dochodzeło rzechotanjé kulavigo
49 35|         wumje, njiż jinszi ludze a navetk njiż doktorzë z mjasta.
50 35|        beze mje zrobjił? Tam të sę navetk wo kavałk chleba nje dogodosz.
51 36|           grulkji bjałczeni. Bo tu navetk ta voda ve vjadrze pochnje
52 37|          tu rzeczemë: słovjińskji. Navetk jesz dalij rebocë starszi
53 37|        tich pamjątk na scanach jim navetk nje not, bo je noszą v duszë,
54 38|           podosz bez ducha! Cuż cë navetk mjecz i vjid, kjej të nji
55 39|         Pustinką movją naszą movą, navetk jaż po wuscé rzekji Lupavë.
56 39|          Snodkji bo wono takji, że navetk jich letkji czołna nji mogłë
57 40|          anji przed szkolnim, anji navetk przed Panem Bogjem nje popłocô.~
58 41|           chałupje panovała ceszô. Navetk Trąba procem svojimu zveczajovji
59 41|         beło cemno. Ludze spelë, a navetk psë pochovałë sę przë tim
60 41|      drucha, jak jem go wostavjil. Navetk czorni kruk jesz vjedno
61 42|      woborë, vrobel vëjodô kłose a navetk szarô gapa żevji sę z naszigo
62 42|      vjedzoł, że ten ponjevjerani, navetk przez bjałkę vłosną, bjedok
63 42|          mje są duszą krevni, kjej navetk mova moja v gromadze ludztva
64 42|          mjoł pjenjędze. Pjenjędze navetk mogą rozum zastąpjic, a
65 45|            nje wucekałë. Ku reszce navetk wobsodivałë vkoł mje na