Chapter

 1 2 |           vjęcij rozumu, njiże jô. Nasz pon beł srodze wostri a
 2 6 |          Cuż to szkodzi? — Njechle nasz pon będze mjoł lôt wosmëdzesąt,
 3 6 |          mogła, ale sę pitała:~— A nasz tatk, kjim won je?~— Tvój
 4 8 |      njijak nje rozumjeję.~— To je nasz parobk Remus, ale won mô
 5 9 |       przëszedł mje na woczë zegar nasz v czeladni, chturen tam,
 6 13|          vszescë spokojni, le knop nasz bojoł sę jesz vjedno Gvjiżdżóv
 7 14|             że jô zaczął vzerac na nasz stari zegar, jakbe won mje
 8 14|   vjelgjich ksążąt i panóv, a kraj nasz beł dużi vszerz i vzdłuż
 9 14|            na żëcé i smjerc. Dobeł nasz, ale som legł na długji
10 14|      zasipjali, njech cę navet sen nasz chvali! —~Kjej jem vëchodzeł
11 14|            dalij:~— Takji dużi beł nasz kraj i vjele v njim żeło
12 15|          chternich do zavjitra pon nasz mjoł szczerze czestovani.
13 17|     vjeselenjô. Zaczęło to sę, jak nasz pon sprovadzeł so bjałkę
14 17|        njim zaboczą — bo jutro pon nasz te młinë, vodë i lase i
15 17| pjekjelnjik vszetkjimi zęboma. Ale nasz pon porvoł harap i zamjast
16 17|             Bivało, że njeboszczik nasz stari pon naju vëszkalovoł
17 17|        vszelką wochotę, bo choc to nasz pon a ma jego ludze, to
18 18|           Długji jezdes jak Wojcze Nasz i Vjerzę v Boga i mocnigo
19 19|             Jô cę znaję! Të jezdes nasz złi duch!~Cze won v mojich
20 20|           Po godzenje jazdë czołen nasz zaskrzepjoł na pjoskovatim
21 20|             a v krąg vjidu vëszedł nasz krol jezora z flińtą v ręce
22 21|        bëlë ti provdzevi Kaszubji, nasz norod, krev nasza. Pod svojimi
23 21|         długji jak të, kapelmestru nasz — rzekł Trąba — to bem sę
24 21|       łacenje gadac.~— Żebe tu beł nasz worganjista, chturen sę
25 22|       wovjeczk za pasturzem, szedł nasz lud. Strzod njego stari
26 25|   porządkovji na naszi zemji je to nasz człovjek, Kaszuba. Ko som
27 26|          zdarzeło le kęde vęde, bo nasz lud kaszubskji je rzitelni
28 26|            tile czasu, cobe Wojcze nasz zmovjił a z ti chmurë vësepało
29 30|         Vjelu z vjelgą paradą. Lud nasz całi z nad jezora zeszedł
30 31|           jak ma dvaji. Pożdej le! Nasz vjater kaszubskji vnetk
31 31|        zabjicé. Mjedze njimi beł i nasz pustkovskji Morcin.~Podzękovoł
32 31|           dosc dobrze vstąpjic pod nasz bjedni dach. ~Ksądz na to
33 31|            że njeboszczik wojc doł nasz znak rodovi chłopcu, chturen
34 32|          svjodczeł, że tu mjeszkoł nasz człovjek.~Jak jem sę rozezdrzoł
35 33|            złotim tmnje? Czimuż be nasz lud kaszubskji nji mjoł
36 33|  woczekivoł go z njecerplivoscą:~— Nasz potcevi Trąba pevno vanożi
37 33|            vjelgjigo cała, jak lud nasz povjodô, to rovnak v procë
38 34|       przëstąpjiła i rzekła:~— Lud nasz rebackji nje pozvolełbe
39 34|        zveczajni sposob, żebe kraj nasz vëzdrzoł jak njemjeckji.~
40 34|       sodze njemjeckjigo ksędza. a nasz bezpjeczno zajachoł, chdze
41 34|         Chojnjicach Formela, njibe nasz ksądz, zeskoczeł na renku,
42 35|            ksążąt. Bo mjerzekł roz nasz ksądz:~— Va Kaszubji jesta
43 36|            sąd naradzi, na chturen nasz pon vaju koże zavołac. Kożdi
44 36|      pjekjelnim krzikjem vëburknął nasz Derda, a tej sę na chvjilę
45 36|           z głupigo domu? To sobje nasz pon belnich gosci sprovadzeł!
46 36|       przepjitigo sztudańta Derdë. Nasz pon go chdzes wobroł na
47 36|            vjarę mają njemjceką. A nasz pon z njimi. Ale krom tego
48 36|         pon z njimi. Ale krom tego nasz pon lud kaszubskji barzo
49 36|         ludze.  Przëvjozł go sobje nasz pon z Afrikji, chdze ludze
50 36|           naszi panjenkji szkodzi. Nasz pon z ti prziczinë kozoł
51 36|            drapoł za wuchem:~— Pon nasz je dobri i gvesno ze Złem
52 37|        norzędze vszelkji, chternim nasz lud żivot svój dobivô v
53 37|       miskji, zbanë: takji chterne nasz svojskji zdun vërobjô i
54 39|      krople, co scekałë z drzév na nasz sicenovi dach mjedze grobami
55 39|           vińdzema, to jakji dobri nasz patron v njebje mô nad nami
56 39|           ti czężkji chvjilë stari nasz Mjichoł na pustkovju, jak
57 39|            voda zalała ju ten całi nasz brzidovi wostrov? Wona jidze
58 40|      ringraf, wo tim svjodczi herb nasz, vëreti na telni stronje.
59 40|          poznac beło dobrze, chdze nasz kaszubskji svjat sę chovoł,
60 42|        zdradą i mjeczem tępjił lud nasz wob dzesęc vjekóv. Przemiszlującë
61 42|           njespodzevani, a tim beł nasz koscelni Kojtała. Mało chto
62 43|            co sto lôt spodô na ten nasz jezorovi svjat. Strasznô
63 43|      reczącé dunë na kraj. Wostrov nasz, v chternigo brzuchu ma
64 43|            a jak dorosnje. ringraf nasz rodovi zavjeszę na jego
65 45|             chturen taje? Czeż lud nasz mô sę cofac jaż do bromë