Chapter

 1 1 |          tej ju z rzitelni bjedë. Ko jednak vjedzelë, że Remus
 2 2 |       bojoł,żebe mje nje nabjiłë. Ko vjele rovnak muszoł jem
 3 3 |  Krolevjonka, co ją smok strzeże! Ko jô ję vjidzoł v zelonim
 4 4 |        czimu njick nje movjisz?~— Ko Marcijanna moji godkji nje
 5 5 |      zaczął jem go trzec rękovem. Ko wod tego won jesz barżij
 6 6 |        Straszka jô nje vjidzoł.~— Ko won jednak bëc tu muszi,
 7 6 |         vszeternoskjich zvjerząt. Ko to beł czas, kjej nen całi
 8 8 |        nje zaprovadzeła do njego. Ko won je tu panem i jego je
 9 8 |       człovjekjem, jak ma drudzë. Ko jednę le duszę Pon Bog na
10 14|           spravjedlevich vojnach. Ko vjem, że i të, małim jesz
11 15|  njewubetku. Jaż mje dzivno beło, ko jednak bełë przëvikł do
12 16|           dô anji jesc anji pjic. Ko jednak muszisz mjec na noc
13 17|          not barzo z moją bjałką! Ko të, Remus, nje jes żenjałi?~—
14 18|   bjednich ludzi wo vëbavjenjé. A ko to je le womona i sztołt
15 18|          na słuńcu, żebe vëschłë. Ko nji możesz jisc v mojim
16 19|   woddzękovanjim jesz naczeszilë. Ko vë jesce rovnak rodem Kaszuba
17 19|          cuzi ręce nje przedovoł. Ko wona, co sę teczi Zvadë,
18 20|           so nastąpjił na trokji. Ko mój vamps beł mu vjele za
19 20|    przeskurzëc? — wodrzekł Trąba. Ko mojim rzemjęsłem je rozvjeselenjé
20 21|       szkołë z Pelplina vënekalë. Ko won jednak vjęcij nowukji
21 22|       psom provdë nje povjedzelë. Ko boją sę jednak grzechu.
22 23|           cę litoscevje vësłuchô. Ko jes katolikjem, a ni kęsi
23 23|     wobrazi i wuceknje ze służbë. Ko bełobe procem szeku, żebe
24 23|           Won muszoł mje vjerzëc, ko jesz nji ma takjigo przepjisu,
25 24|           wumrzę v trzech dnjach. Ko chcołbem żëc, jaż sin mój
26 24|         że czężko mje sę rozińsc. Ko ma jednak v Lipnje sę będzema
27 24|       povjedzoł, żesma tovarzeła. Ko wona vjedno movji, że jô
28 25|      chęcą nom przitułku wudzelą, ko të i jô ma przenomnji gvesno
29 25|           nasz człovjek, Kaszuba. Ko som jednak nji mogę jimu
30 25|       żodnigo detka z wodpustu.~— Ko të ji rovnak przënjosł jakji
31 26|      szandara nji mô mocë ruszëc. Ko jô nje znoł jesz v nen czas
32 26|         wuchvalilë sę navrocëc. A ko dotechczos nji mjelë ksążkóv
33 28|     chterni jô v żëcu nje zaboczę Ko za jakji dzeń po mojim wobsądzenju
34 28|           do medlenjô mje tvarzë. Ko beło jich trzech, to mje
35 28|         go przedac timu Jistnimu. Ko z woczu mu na to patrzi.
36 29|    vszetkjigo, co v nji nalezesz. Ko jô mjoł czasu dosc, be svoję
37 30|     strzeleł v jakjigo człovjeka. Ko to jednak je pevno, że kjej
38 30|         czimu va sę tak vërzasła. Ko jô mom dobré novosce za
39 30|       rzekł pon Czernjik i vstoł. Ko doznovosz sę jednak, Remus,
40 31|    voltorze i ksążkji zamalovelë, ko jednak Wona kroluje v njebje
41 31|      chłopocë do tuńca. Ale tero, ko momë ksędza mjedze sobą
42 31|      vëwobrażenjim Matkji Boskji. Ko to beł jakbe zopjis na to
43 33|      navetk panji tego wostrovu — ko ten wostrov słuchô do Zobór —
44 33|      chdze wu ludzi strach sedzi. Ko rovnak vszescë rebocë tu
45 34| moglëbesce nos ładnji przeczetac. Ko jednak takjigo przepjisu
46 34|   chternimi ludzi możno woszukac. Ko rovnak Pana Boga nje woszukosz.
47 35|             Remus! — rzekł won. — Ko to rovnak beło procem szeku,
48 35|         vłodzą nad rebim svjatem. Ko procem gołigo bożka i pejsatich
49 36|          noveższim dzekutnjikjem. Ko nje chcołbem vas wobrażëc
50 36|            Chcołbem, ale njimogę. Ko żijącich ludzi nji mogę
51 36|           czetają jich żegovjinë. Ko notera ludzkôju takô, żegeldziję,
52 36|        robjił — rzekł dvornjik. — Ko rovnak ten Derda je sztuderovani
53 37|            że to djobeł z pjekła. Ko volołbem rovnak sedzec zapropkovani
54 37|          vjedzoł. ~A pon rzekł:~— Ko të, żelim tvojigo tovarzesza
55 38|          tam zdrzisz przed sebje? Ko do dom trzeba nom jisc v
56 39|    dzisodnja vërozumjec nji mogę. Ko krom rebackji wostrzegji
57 41|         ksążkami po vsach vanożi. Ko rovnak seła, chterna ve
58 41|           vëpatrzec nji mogł. Ale ko won rovnak njedovno chatę.
59 41|      vëszczerzającë bjołi zębë:~— Ko vjidzita ludze, że ten człovjek
60 41|        mroz i pod kosę smjercë.~— Ko vjidzita, ludze — rzekł
61 42|        czuje chdze roz volę Bożą. Ko bełobe to procem szeku,
62 42|        cignje ze svoją godką. Ale ko won rovnak beł mojim goscem,
63 42|           tak won znovu:~— Remus! Ko të jezdes rovnak człovjek
64 45|     długjimi latami na Pustkovju. Ko to beł nen mol, chturen