Chapter

 1 1 |     wokrętë z cuzich krajóv, na nasze szkutë helskji i na tego
 2 5 |       Ale nje beł to gronk, jak nasze gronkji. Szklił won sę czorno
 3 8 |         beł vjarë, że pustkovjé nasze je wojczezną i jem nje vjedzoł,
 4 8 |       Tak ma vołała. Ale vjater nasze vołanjé nekoł vstron. Vjidzałasma
 5 9 |         że vëszedłszë z boru na nasze znané pustkovskji pola,
 6 13|       nortóv dalekjigo svjata v nasze naszlë vse i pustkovjô.
 7 14|      nocną pjesnją.~— Vszestkji nasze dzenné spravë przejm litosnje
 8 14|      tej wuvzął jem sę napjisac nasze dzeje som. Ale daleko wod
 9 14|        ten som njeprzijocel, co nasze kraje zabroł. Ale vjelgji
10 14|        znjiszczą! — Njeszczescé nasze, że vjedno złô ręka rozrzeszała
11 18|    starą latarnją. Zładuj lepji nasze dva pękji stomë tu na dzarnje,
12 19|       Pocuż jô mom jachac na to nasze pustkovjé pełne much i przedpotopovich
13 19|         vjino.~— Takji są dzeje nasze! — pomesloł jem sobje, —
14 19|        postavjił v rzekji dva. ~Nasze czorné vojsko v skrach, ~
15 20|       To przezvjisko przeszło v nasze dokumańtë. Ale Muchovje
16 20|      Krziżokami, chterni Zoborë nasze na vesokjim brzegu przezevelë "
17 22|       na mje vlepjoné, a jak sę nasze vezdrzenjô potkałë, rzekła:~—
18 22|     zbavjenje ~Tylko oczuszczmy nasze sumjenje... ~Mjirachovskji
19 24|        dusza tvoja cë koże. Tej nasze mesle i nasza procô pudą
20 24|         Tam na podvorzu stojałë nasze voze. Jô zjął mój mjech
21 25|        jezoro, wod chternigo to nasze legovjisko leżi ku połnju.
22 25|  kaszubskji zemji i zomkovjiska nasze wodczarzëc i dodac krevji
23 25|         i wumęczenjé stanovjiłë nasze krokji, tej ma ju sedzała
24 26|      słuńca svjeceło z njeba na nasze pola! Le szari vrobel zazerol
25 27|     jich Pon Bog woszkaradzi za naszę krzivdę!... Ale boczë, Remus:
26 28|         Ale ma zaru wotmjenjiła nasze talare wu Neumana. Bo chtuż
27 29|     moja i dzecko będą vjedzalë naszę rozmovę, kjej jim ten znak
28 30|       kjej so krol pruskji vzął nasze lase kaszubskji, to jesz
29 30|     wobaji ju nje pasujeta v te nasze pruskji czase. Dlotego të
30 32|         nas wurechlëc, bo dusze nasze, jak chmura, napełnjała
31 32|         jego kraju a przenomnji nasze Kaszubë wodkupjic i tede
32 32|       parminje vjidu, ale woczë nasze przëvekłë do cemnjice, rozeznałë,
33 33|        celu, "chternigo ludzkji nasze woczë dozdrzec nji mogą".
34 33|      vëbjijała vsi całich a nad nasze jezora vcale nje postavjila
35 33| zamknąvszë i zavjesivszë dobrze nasze małe wokjennjice.~Przed
36 33|      chturen trzimoł jak zosuva nasze dvjerze na svjat. Tej wodemknał
37 33|   Dzevujesz sę, jakjim sposobem nasze wokręgłi wostrovë zvani
38 34|       pocerzi vjidzałasma przez nasze wokna, jak wod vesokjigo
39 34|   vesokjigo njeba zdrzało na to nasze nabożeństvo słonuszko złoté,
40 34|     tirzi vjechrzem na konju na nasze wutropjenjé njicht jinszi,
41 34|     nawuczicelem tam na Glonku. Nasze drogji nji mjalë sę podług
42 34|        v drogę. Ale prożne beło nasze woczekivanjć. Sedzałasma
43 36|        naju zabrac ze sobą? Tec nasze vjeprzinë są v porządku
44 37|    nobliższich braci. Tede be i nasze zdrzemjałi rodë wożelë.
45 38|       pamjątkę wodnjosł.~Wob tę naszę rozmovę malorz z drugjigo
46 39|        vstovelë do robotë, a na nasze pitanjé rzeklë:~— To vjes
47 39|     grzępą i wusnęła.~Słuńce ju nasze cenje vëcigało v njebivało
48 39|        wodemkłi jizbë, aż mokré nasze ruchna zaczęłë przëlegac
49 39|     fala vodë przelała sę przez nasze legovjisko. Przelała sę
50 40|      njimi podwobjod vëdobivszë naszę żevnotę vënjesłą ze Sorbska.
51 40|      mocnim głosem:~— Tam stoja nasze szańce, a z njich më woddobędzemë,
52 40|       njich më woddobędzemë, co nasze!~V Smołdzenoch pon Sorbskji
53 40|       Dlotego też zgjinjesz jak nasze rodë kaszubskji v daremni
54 40|      chternigo vënekelë dopjero naszę movę, woczë moje mje provadzełë.
55 41|      Żebe to tu nje bełë rovnak nasze stronë, za njick v svjece
56 41|         szkleł sę vjid. I tu na nasze klepanjé njick sę nje wodezvało.
57 41|         wuczinjił tak, że cenje nasze dużi, jak cenje stolimóv,
58 43|        chvjilę cecho, ale dusze nasze szukałë drogji do sebje.
59 43|       to nom roz namjenjoné, że nasze drogii nje jidą szlachem
60 43|      wokamergnjenju zchronjisko nasze. Vjidzącë smjerc przed woczami,
61 43|      Ale bjegł spravnje. Vjosła nasze sę gjęlë do pęknjęcô wod
62 43|      szczescô przëboczeła sobje nasze rozińdzenjé sę i wobjęła