Chapter

 1 1 |   wutropjenjé. Kożdi gospodorz doł jimu z kuchnji miskę bulev a
 2 1 |        kurami Remus vstojoł. A jak jimu beł czas, tej vzął v wobje
 3 1 |           bivszë takji wudbë, delë jimu poku i wuvożelë so za grzech,
 4 1 |      wuvożelë so za grzech, kjejbe jimu, na litosc ludzką wostavjonimu,
 5 1 |         Remusem litovelë. Ale czim jimu lôt przëbivało v pasmje
 6 1 |         svoje przërodzoné cało, to jimu nje sprovjało vjęcij kłopotu,
 7 1 |           mjelë so wubrzątvjic, że jimu Pon Bog nje wużiczeł pevnigo
 8 1 |          wo zapadlim zomku. A kjej jimu dobrze nje wodrzecze, tej
 9 1 |        pomeszlenjim, ale pozvoleła jimu z woboré vińsc. Kjej ju
10 1 |            polą!~Tero jô ju zaczął jimu sę vërivac z całi moce.
11 1 |           talarë wukłodoł. Szkolni jimu pjisovoł listë do njemjeckjich
12 1 |         przëvjozł na karze. Muszoł jimu bëc serdeczną pamjątką.
13 6 |         szedł, ale wob zemę vlazło jimu njico v jego kulavą nogę,
14 6 |           tak srodze wukoroł, wona jimu jednak vsepała jiglen jałovcovich
15 6 |        jisceła sę Marcijanna. —Tam jimu szemarzą zomkji i krolevjonkji
16 6 |         won zgrizł jabłko, chterno jimu Jeva podała? Przez to jich
17 7 |          woczë v polu i v lese, be jimu wodvożné serce zmjękczëc,
18 7 |          vąse, jak vjechce długji, jimu sę najezełë, a z pod njich
19 8 |      przëgnjetłi smjegjem, vtorzel jimu vjelgjim granjim, bo litovoł
20 8 |   pochvalëc nje chcoł, ale ma tego jimu nje rechovała. bo won provdzevi
21 8 |           mjoł v mjechu. Ale że to jimu, Remusovji, chturen mje
22 13|        krev sę burzi. Ale chtuż sę jimu tam przësłuchô? Bo dziseszi,
23 14| vjidzelësmë ludze na pustkovju, że jimu njijak do gburzenjô. Wob
24 14|        povjodoł pon Jozef. Skarnje jimu sę wob ten czas zapolełë
25 16|           Nje! Bo jakuż wona mô sę jimu vjidzec, kjej won voli svoję
26 17|        Lipna. Na plecach łiszczala jimu zlotavô trąba, a pod pochą
27 17|     chvatkji jak żevé srebro. Może jimu też beło jinszé poprovdze
28 19|           za mjeszk złota. — Vstid jimu!~Tero jô sę znovu z wuvogą
29 19|        pełnim poczesnoscë beł pon. Jimu podoł pjoro pon Czernjik
30 19|       kopet końskjich grzmot ~mocą jimu pjersą zgnjotł.~Jaż zabetô
31 20|            svojich. Vje won, że më jimu krzivdë nje zrobjimë. Chcołbem
32 21|           gębë. Tej jô vjidzoł, że jimu z kożdigo nortu gębë szłë
33 21|        woczoma vjédzą, żebem chcoł jimu co rzec. Tak won żdoł, jaż
34 23|          Ze zodroscą przëzerelë sę jimu Stach i Klerik. Ti dvaji
35 23|        Leona. Wo reti! Z kjeszinji jimu vëzeroł grubi konjuszk kjełbase.
36 25|    drevnjannich vęgli. Do czego te jimu bełë, tegom sę mjoł pozdnji
37 25|             Ko som jednak nji mogę jimu lezc v ręce.~Tej ma sę posileła
38 25|     zmjenjoni! Modri plachc sedzoł jimu pod levim wokjem. Lica nosełë
39 25|            przegroł do Stacha, com jimu wuręczeł i że wonji na pocechę
40 27|       chronjiła go smjerc, chterna jimu nje dozvoleła długo vjekovac.
41 29|            vodą, ale jô czuję, jak jimu zvonë bjiją. Spji sen je
42 29|       zaczął krącëc sę vkoł i tkac jimu vjelgji szari płoszcz smjertelni.
43 33|       vjarę i dobré serce, tak żem jimu wokna i dvjerze do moji
44 33|            nje vjedzoł. Achocbe ta jimu beła vjadomô, to prędzij
45 33|      wukosno zvjercadło a naprocem jimu durę v drzevje.~Przënjesële
46 33|         podłodze.~Przëzerałasma sę jimu bez słova, bo i naju kąsk
47 34|           koszule splondruje, kjej jimu będze mogł zabjerac po sztece
48 34|      przeproszelë pastora, bjijącë jimu poklonë, jak Turcë svojimu
49 36|           pon v latach a na procem jimu młodi człovjek. Na kozle
50 36|      wobrazivszë go, zrobjilëbesta jimu vjelga krzivdę. Że won so
51 37|      vesokjim krzasle. Bjołô broda jimu pjerse przëkrivała, a jak
52 37|          przëkrivała, a jak jem sę jimu przëzdrzoł tero dobrze,
53 37|            mój druch Remus. Vjedno jimu po głovje szemarzi vëbavjenjé
54 37|    zabjijanjô ludzi! Bo wod dzecka jimu sę rojiło v głovje wod zapadłich
55 38|           kąsk podchmjeloni, pokąd jimu spjik nje zamknął woczu
56 38|         sobje wurodę całą, chterna jimu służi. Som Pon Bog le vje,
57 38|          chorągvją Grifa bjegł, ~A jimu pozdrovjenjé słoł ~Wognjistim
58 40|     gromadze do dom. Vejcele: Karę jimu połknęłë Łebskji Błota,
59 41|          dvjerzi i klepoł, Kjej sę jimu njicht nje wodezvoł, wustavjił
60 43|          jachoł Czernjik, naprocem jimu sedzała dovnô Trąbjinô v
61 45|     pasturk małi, bjedni i bosi, i jimu sę krolevjonka wukozała.