Chapter
1 1 | Svjęti Barbarze. A lud jich barzo wuvożô i chętno vtikô detka
2 1 | jakbe sę woctu napjił abo barzo dręgjich lekóv. Vjidzoł
3 1 | przëszło mjedze nama do barzo dzivni rozmovë.~Za młodigo
4 8 | przedovoł.~Moja ksążka mje sę barzo vjidzała i nji mogł jem
5 9 | łońskjigo roku vrzose kvjitłë barzo gorą łodég. I mjoł provdę.
6 9 | chternich sztołtë jô vjidzoł barzo verazno. Ale szłë cecho
7 9 | ludzkji i mu beło żol, że tak barzo cerpjec muszę.~Porene beło
8 9 | wuvożoł Mjichoł.~—To je barzo zle! Żeli to do jutra nje
9 11| tam beł v balkę vbjiti. Barzo mje beło dzivno, żem tego
10 15| fartuszkjem, bo ji gvesno barzo vstid beło.~Moja dusza pod
11 17| wosła Mackovigo. A ti not barzo z moją bjałką! Ko të, Remus,
12 17| Może to cę wuchronji, ale barzo vątpję, bo bjałkji nje mjerzą
13 17| nje pudzema, bo naju za barzo wobrazeł. Bivało, że njeboszczik
14 19| vëpravjic z muziką. Njerod barzo jô wostoł z njimi, bo sobje
15 20| rebocë, co muzikę lubją barzo i mje dobrze znają. Ale
16 20| wokjem. Muszoł të rosc na barzo zapadlim pustkovju, kjej
17 20| godkji krola jezora bo mądrze barzo przemovjił. Za całę chvjilę
18 20| mje przëszlo do głovë, jak barzo ten krol jezora mje przëboczoł
19 21| vjidzoł, że wono wod kuńca je barzo grubé i czężkji. Jak jem
20 21| ten krotkji czas przëvekł barzo. Kjej jem stanąl na renku,
21 23| rozmovje z Leonem. Vëzdrzoł won barzo szczestlevi, a stenkę, co
22 23| strzimanjé tego, coc povjem. Barzo nen kęsi pjes sę wopitivoł
23 24| boku gorë, bom zmęczoni barzo! A kjej ma wusadła, vëcignął
24 24| v ręce a vëdovało mje sę barzo czężkji. A won je wodebroł
25 25| ma moma jesz przed sobą barzo czężką drogę. Trzeba nama
26 25| całą chvjilę czuc sę dało barzo mocno, tej znovu sę woddaleło,
27 25| przidką wurzmą. Nad wurzmą barzo wopoczni rosł dąb. Tej rozgarnął
28 25| jednigo vzęła. Jô bet gvesno barzo letkjigo ducha, żem sę z
29 25| to procem szeku i mje je barzo markotno. Ale cuż zrobjisz
30 26| viborkjem, chterną ludze lubjilë barzo kupac. Pon szkolni mje tich
31 26| v njim kartovac. Mje to barzo beło dzivno, bom so wuvożoł:~—
32 26| rotuszovji. Spjeszilë sę wopravce barzo, bo sę bojelë naszich ludzi.
33 26| moje przesłuchanjé szło barzo pomału, bo i ten roznjemczicel
34 27| provadzi z tego budinku barzo vjele wuliczk szerszich
35 29| koszule na pjersach zavjeszoni barzo dużi mantolik, chturen be
36 32| tak żem muszoł sę zchilac barzo. A nogoma szedł jem jaż
37 32| povjedzelë, bobe mje serce barzo bolalo.~I vëcignęła do mje
38 33| przekradnje, v jinszą mu będze barzo zimko.~— Żevich won sę nje
39 33| to nowuka ju dokozała: Barzo dovno timu, v czasach, z
40 33| chleba. Nareszce podoł ksędzu barzo grubi i czężkji list, wovinjęti
41 33| Zoborë, jisceło sę dzevczę barzo, że vama tu nje dostanje
42 35| Mjona jich jesz sę słuchałë barzo po naszimu, ale serca jich
43 36| nasz pon lud kaszubskji barzo kochô i z nami vjedno po
44 36| rzekł na lo dvornjik. — Won barzo kochô lud kaszubskji, a
45 36| ju szukoł za nami. Jô beł barzo czekavi i rod, jak won nas
46 37| tero dobrze, vëglądoł won barzo vjekovi. Vstoł, jak nas
47 37| trzeci dvornjice, novjększi a barzo długji. V nji le z jednigo
48 37| jednigo kuńca dva — ale za to barzo vjelgji wokna vpuszczałë
49 39| smjechem pjekjelnim. Dzivno to barzo, choc bełbem po vczoraszim
50 40| bo jich vłosné jodło je barzo prosté. Ale krom tego są
51 40| mje na vłosnosc człovjek barzo njeszczestlevi v godzenje
52 41| strona, ale vjid svjeceł ju barzo vcrazno. Ma na njen dążeła
53 41| Jidz tero i spjesz sę barzo, żeli chcesz, be tvój tovarzesz
54 41| gorę do pjerszich gałęzi. Barzo vesoko nad zemją vëcigô
55 42| wojca na sena przechodzeł barzo dużi i pjękni mantolik z
56 42| vszedł gosc. Zdzevjiło mje to barzo, bo zveczajno mje njicht
57 42| v svjat!~Wona z tim beła barzo spokojnô, a jô szedł z karą.
58 42| leżnoscë!~Tak jô go proseł barzo i jem sę z njim ku reszce
59 43| vjosłovoł ku Glonkovji. Szło to barzo pomdłu, ale jô mjoł czosu
60 43| skarnje rękoma i zaczęła barzo płakac. Pevnje przëboczeł
61 43| wo mje sę sparła i długo, barzo długo płakała v wobje ręce,
|