Chapter
1 1 | stovjelë, chdze vëtępjilë naszich przodkóv.~Tak Remus stojoł
2 8 | wopovjescë. Żoden człovjek z naszich nje bełbe bjedni Genovefje
3 9 | truma z prochami starszich naszich.~Tak jô ji woddoł złoti
4 13| zesle v Novim Roku?~— Do naszich lasóv vojna nje duńdze! —
5 13| pruskji szandarzë, a chtuż z naszich wodvożi sę, be jim wodebrac
6 14| njemé bidlątko i jak strzode naszich jezór i lasóv chodzima v
7 14| wupodku, kjej cë povjem co z naszich dzejóv. Wuvożej: Kjej vińdzesz
8 14| svjętą rozsevelë strzod naszich przodkóv. Klosztor jich
9 14| szerokji nad grobami bohateróv naszich i spolą sovë i sępë. Tej
10 15| kjej będzesz chcoł.~Jak jô naszich nagonjił, tego jô so ju
11 19| zvalełë stolima v gruńt. ~Naszich kopet końskjich grzmot ~
12 20| nje vjedzoł. Bivało, że naszich jeden, kjej mu pruskji prava
13 20| njese, że jeden z Kaszubóv naszich zanjosł sądk tego pjiva
14 20| szła v konszachtë. A wod naszich prav nje wustąpjiłasma anji
15 20| dovnich czasóv bronjiłasma naszich prav przed mnjichami wolivskjimi,
16 22| tovarami". Ale të znajesz naszich ludzi: Za njiżodni pjenjędze
17 24| nje vjidzoł jô jesz tile naszich v gromadze. To też nji mogł
18 24| przëzdrzë sę ti srogji mocë naszich! Dlo njich wofjarovac szczescé
19 24| wodebrac! Jak jô będę na naszich jezorach, tej dusza moja
20 25| Takji mogjiłë nańdzesz v naszich kaszubskjich lasach po dva
21 25| njeproszonich cemjęzcóv naszich.~Ale jak tego dokazac?~I
22 26| wopravce barzo, bo sę bojelë naszich ludzi. Jô czuł jak naszi
23 27| chcelë te ksążkji, virokami naszich sądóv zakozané, Remus nje
24 27| chodzelë kole Gód, a vjele naszich sę pożenji abo woddzękuje
25 29| przecąc? I dlotego rozgji naszich, co kvjitłë bodejże daleko
26 31| puscilë mje na volą. Ale naszich drugjich chłopcóv szandarovje
27 31| krolovą, kjej vszetkjich naszich chłopokóv vëbjiją — pitoł
28 31| gvesno vjadomo, co sę v naszich dnjach dzeje. Koscołë zamikają,
29 32| tak:~—Z noveższi chojkji naszich boróv, takji, co wokrętovi
30 32| Bożąmękę. Ale nji ma v tich naszich vjelgjich lasacli drzeva
31 32| potrzebë. .~Pluskała voda vkoł naszich nóg, a vałë, chterne njespokojno
32 32| jezora.~— To jidzma tede do naszich gosci. Ksądz będze mesloł,
33 34| ale tich pevno bem tu wu naszich rebokóv nje dostoł.~Calą
34 34| a cholera kosi ludzi na naszich njeszczestlevich Kaszubach.
35 34| spodzevô sę może navrocëc naszich ludzi na svoję vjarę.~Tak
36 35| mjesce, założonim przez naszich ksążąt kaszubskjich mova
37 35| Wolivë. Tam v dnje targovi ju naszich pełno. Ale jô sę njigdze
38 35| wobeczoj i movę wojcóv naszich.~Jak sę ludze po Mszë Svjęti
39 35| przëboczeł grobë ksążąt naszich? Młodi jeszcze jezdes. Rzeczë
40 35| njikomu nje przëboczivoł naszich kaszubskjich ksążąt. Bo
41 35| vëmjerającich na woczach naszich. Smjerc vom je pjisanô,
42 36| vjidzice vë lam jednigo z naszich czortóv?~Przez wokno vjidzec
43 36| mje. Będzema so chvjilę wo naszich stronach korbała. Meszlę,
44 37| dokumantnje, a kjej skuńczeł wo naszich wosobach i wo Lipnje i wo
45 37| svoje znakji.~Krom ksążąt naszich vjidzita tu skarnje wuczałich,
46 37| to Kancov, pjisorz dzejóv naszich. Ten, to pastor Krofej v
47 38| jidze, ten som, co v dzejach naszich wod kuńca smjerc njosł i
48 38| szvotołach, co tam pjisané wo naszich dzejach. Jak stari i jego
49 39| ten som vjoter znoszoł do naszich wuszu coroz mocnjejszé granjé
50 39| pospjechu nekô njedalek wod naszich chrostóv v gromadze ze mgłami
51 39| morskjich i pluskanjô vodë naszich nóg.~Wodpoczął chvjilę i
52 39| z dalekjich stron, bo z naszich njicht v noc Małgorzatë
53 40| wostavjiłasma grobë przodkóv naszich. Klęknjijina i zmovma pocerz
54 40| jakżesma sę podnjesła, tej ju v naszich woczach całi koscoł stojoł
55 41| zdrevnjałi wod tich przigód naszich. I to cë rzekę, że chdze
56 41| Łgarzu! Tos të jich vëtruł, naszich ksążąt. vłoskjimi truceznami! —
57 42| svjęti njedzeli trzeba rovnak naszich parafijanóv wodvjedzëc.
58 45| Smętk mô rządzec vjecznje v naszich dzejach, a lud kaszubskji
59 45| jakjis spravje najedno z naszich pustkovji. Cze wod trzęsenjô
|