Chapter
1 2 | potklepjem! — Bo bojelë sę Boga a kąsk i Marcijannë.~Dobré to beło
2 2 | Marcijanna, rzekłszë to, kąsk zbladła, ale po chvjilë
3 4 | Mjedze drzevami szla stegna kąsk pod gorę. A kjej jem po
4 4 | Mjichoł spomjinął: Na brzegu, kąsk v stron, małô gorka cvjardi
5 5 | leszczenovi, co sę podeprzę i kąsk gnotë rozruchom!~Tej wona
6 5 | pole, tej jô ju gnął, choc kąsk chromo, moje bedło do dom.
7 8 | pjenjądze be sę nalazłë.~Mjichoł kąsk pomedetovoł, tej rzekł:~—
8 8 | żodna wukozka, le człovjek. Kąsk dzivno won vëzdrzoł, bo
9 8 | parobk Remus, ale won mô kąsk skażom jęzek, że go przëchodni
10 9 | le v Bonifacigo chvecełë kąsk sevi mroze.~Jô ju tero woroł
11 9 | procë mje to wosamętanjé kąsk popuscivało. Ale na vjeczerzą
12 10| zdrzoł v woczë, że mje sę i kąsk smjeszno zrobjiło. Tak jem
13 10| szła nazod. Wob drogę won kąsk medetovoł i tak povjedzoł:~—
14 10| mocné postanovjenjé mje kąsk poceszeło. Ksądz wob ten
15 11| przevroconim pługu, przemiszloł kąsk i rzekł:~— Bog z tobą, Remus!
16 12| wuvożoł, alem wodezvoł:~— Kąsk jô sę poprovdze wurzasł,
17 12| Mjichoł. Tej pomedetovoł kąsk i tak povjodoł:~—Nje posłołbem
18 13| vëbuchło gorącim płominjem. Kąsk zabolało i płomiń zgasł.
19 14| vargji. Tak won wodpocząl kąsk i dalij povjodoł.~— V ni
20 15| Martę, chterna gvesno chcąco kąsk slode wostała, żebe na mje
21 16| głupi. Jak sę wuspokojił kąsk, tej zaczął krzikac:~—A!
22 17| naju i rzekł:~— Jô vaju kąsk wodprovadzę, bo to pevnje
23 18| dzarnje, a ma pożdejma, jaż sę kąsk rozvjidnjeje. Cepło je a
24 18| Vjidzoł jem, że Trąba sę kąsk boji i wuczenjił jem mu
25 18| rozezdrzec. Dochodzeło go też kąsk i przez skałë v scanach
26 20| jaż mjesądz vińdze i sę kąsk rozvjidnjeje. A wob ten
27 22| do Vigodë.~Jô sę trzimoł kąsk slode kompanjiji, bom vozeł
28 22| dlotegom beł wudbë, że mogę kąsk wodpocząc, bo jich nagonję.
29 22| szandarami. Naprocem nji kąsk bleżij do naju vjidzę kamrota
30 25| vszetkjich lestóv, belo to kąsk njepevné wuchronjenjé wod
31 25| Może won zabłądzeł?~I kąsk njewubetno mje sę stało
32 25| nje beło ju krola jezora. Kąsk mje sę serce scesnęło, bom
33 28| szandara nje przëtrzimoł kąsk njiżij. Nji mjelëbesma dziso
34 29| Remus, i pożdej, jaż so kąsk wodpocznę, bo przëboczom
35 29| dzeje, vëdobeł ze serca kąsk ludzkji dusze i sprovadzeł
36 30| jego sztrofë wożevjilë mję kąsk i dodałë mje chęcë do żëcô.
37 31| vampsa i rzekł:~— Postój kąsk, Remus, i zdrzë! Cze të
38 31| cë svjętô.~Tej ale zaczął kąsk podkarbjac:~— Ale jak chcesz,
39 31| tovarzesz mô wod wurodzenjô kąsk skażoną godkę, że go ludze
40 32| vodom jezora. Kjej woczë kąsk przëvekłë, tej jem rozeznoł,
41 32| pruskji beła postavjiła. Kąsk v patrzenju przeszkodzałë
42 33| jimu bez słova, bo i naju kąsk vërzasł svojim raptovnim
43 33| wod zibu. Jak nje wodtajom kąsk przë wognju, tej zdrevnjeję,
44 33| Na taką wodpovjedz won kąsk zgłupjoł, tak że jô mogł
45 34| Jednak i v tich jinsztach kąsk sumjenjô ludzkjigo mjeszkô.~
46 35| Le że to v tim przipodku kąsk boli, bo sedzec muszisz
47 36| i rzekł:~— Wochędożta sę kąsk i wumijta. Za drobkę czasu
48 36| krziknął Trąba.~I mje sę kąsk cepło zrobjiło, jak Derda
49 36| mogę jisc do pomocë, nabroł kąsk ducha i rzekł:~— Njech vaju
50 36| wo tim pjekle, to jednak kąsk provdë v jego łżë sedzi.~—
51 38| ztąd gvesno wode mje leci kąsk gorzołką bo mje jako njenołożnimu
52 38| sumjenjé.~ Tak plestoł Trąba, kąsk podchmjeloni, pokąd jimu
53 39| zibjô połkła.~Belo mje tero kąsk vstid moji zapalczivoscë,
54 39| dobrze do gromadë, to jednak kask wochronë będze,~Trąba sę
55 41| Remusovji! Ten wostri mroz mu kąsk scął wolij v głovje. Njechle
56 42| na mje zdrzała dobrimi i kąsk smutnimi woczoma a ku reszce
57 42| bjałkę i chvatką jeszcze. Kąsk navet cnotlevą. Cuż tam
58 42| jes, a vszetcë mają cę za kąsk natrąconigo, to też jinszi
59 42| Kobjeto! Żeli tvój cę kąsk vëtłukł i cebje przez wokno
|