Chapter
1 1 | tak chiże mjijają vedle woczu, jak v statecznim vjeku.
2 1 | v dunje. Njicht na njego woczu nje vëtrzeszczoł, znadz
3 2 | Tej ji łzë przëszłë do woczu i jęła do mje gadac, jakbem
4 3 | krolevjonka zniknęła mje z woczu, a jô leżoł jak wurzasłi
5 7 | Panji mjała chusteczkę do woczu przëcesnjoną i cecho płakała.
6 8 | svjece beła kurzatva, że woczu wodemknąc nje beło możno.~
7 9 | kraju. Krom tego szło z ji woczu njico na mje jak czarë,
8 10| cë zaszklełë gvjozdë ji woczu. Chtuż të jes, Remusu, żebes
9 10| zvjerz lesni szukającë ji woczu pełnich cudu. Jaż raptem
10 10| granjé jak za chmurą. Alem woczu nji mogł wodervac wod ni
11 10| ten błisk poznanjô z ji woczu i nagrodzeł mje za no straszné
12 12| krolevjonką, jedno vezdrzenjé woczu vrocełobe mje moc i zdrovjé.
13 12| Kjej jem vodę vëcarł z woczu, vjidzoł jem dva krokji
14 12| wobroceła, podnjesła zotk do woczu i płakała.~— Bogu chvała!~
15 13| vjid latarnji zniknął mje z woczu, zaturkotałë koła, trzasło
16 14| dzivni to je człovjek. Z woczu patrzi jak pon, a mje rzekł
17 14| czas zapolełë jak krev; a z woczu bjiłë skrë jak te same z
18 15| patrzec. Na vezdrzenjé jich woczu wodrazu słabosc ze mje spadła
19 16| Jô zaru vjidzoł, że cë z woczu jinaczi patrzi, njiże nim
20 16| Ruchna të mosz parobka, ale z woczu cë patrzi jak tim, co po
21 19| Golijatem. Nji mogł jem tero woczu wod njego wodervac, a pamjęc
22 19| vëdłużeła jak wu dżenji a z woczu priskałë zeloni parminje.
23 20| takjigo, bo cë dzirżkosc z woczu patrzi. Chłop z cebje jak
24 20| Ale jô długo nje zamknął woczu, lem patrzeł v njebo, kjej
25 22| a szczescé szkleło jim z woczu.~Wod Borzestova do Mjechucena
26 22| zakreło lica i zeszło mje z woczu. Ale ve vsë jô vszeskjim
27 23| Jô cę zaprovadzę ludzom z woczu. Pogodoma co robjic. Bo
28 25| chłop, chternimu le bjel woczu z czornich svjeceła skarnji,
29 28| zasvjecel mje vjelgjim nożem do woczu. Tak jô so poprovdze wuvożoł:~—
30 28| przedac timu Jistnimu. Ko z woczu mu na to patrzi. Jô jem
31 29| worzłové vezdrzenjé, a z woczu głęboko zapadłich pod gęstimi
32 30| zaczervjenji, bo nji mô woczu, be sę vstidzec. Napjisz
33 30| provdzevich mesli i zamedlenjô woczu głupich. Cuż cë to szkodzi
34 31| Złi Duch znjikłbe nom z woczu na pochvalenjé Pana Boga.
35 31| człovjeka ale na to cë z woczu nje patrzi, — njech cë Bog
36 31| Vëpłakała sobje matka vjid z woczu za njeboszczikami wojcem
37 31| ale dzirżko i dobrze z woczu vom patrzi. Zadom sobje
38 32| bo dzirżko i dobrze vom z woczu patrzi. A wojc mój njeboszczik
39 33| płinęła nad jezorem, jaż mje z woczu zgjinęła za lasem v kjerunku
40 33| brzegu wonji nom zeszlë z woczu, ale czuc beło jak lądovelë
41 33| Jegomosc njech dlo wutcenjô woczu nje zdrzi, jak jô zeblekę
42 34| Klemë, żem nji mogł wod nji woczu wodervac i pitoł jem som
43 36| podnjesła sę dalek naprocem woczu chmura kurzu, a czim krocij,
44 36| sę brzuch trząsł i łzë z woczu kulałë. A jak sę vërzechotoł
45 36| chternimu nje dobrze z woczu patrzi. Mjeszkô won v takji
46 37| sprzętem gardzi, timu z woczu smjerc patrzi.~Zavstidzeł
47 38| pokąd jimu spjik nje zamknął woczu i gębë. Ale mje to długo
48 38| sedzoł malorz, vjid jego woczu jak lisk sprochnjaligo drevna
49 38| Sorbskji z njego nje spuszczoł woczu, a v ceszë rozległ sę jego
50 39| wobora, zgjinął won mje z woczu, jakbe go zibjô połkła.~
51 40| vëszło i zazdrzało mje do woczu pitanjé:~— Czim i kjim të
52 42| Zobór njelecho do cebje z woczu strzelała. Vstidu nji mają
53 42| Remus, bo ti bjałce zle z woczu patrzi!~Vezdrzoł jem na
54 42| chcoł pitac :~— Komu zle z woczu patrzi?~A won rozumjoł i
55 42| A kjej jô dlo ludzkjich woczu tero z tobą vzął slub v
56 44| jak zdrój a wogjiń tvojich woczu będze rządzeł sercami ludzi,
57 45| Kjej jem ręce wodjąl wod woczu, vjidzoł jem, jak dvu knopjikóv
58 45| woczoma. A mje beło, jakbe z woczu jednigo z njich patrzeła
|