Chapter
1 1 | ludze nje meslilë.~Kjej ju smjerc mu zazdrzała v woczë, tej
2 2 | przëchodnim czasu — won vjidzi Smjerc!~—Jakuż won może Smjerc
3 2 | Smjerc!~—Jakuż won może Smjerc vjidzec?~—Won stanje, bo
4 7 | Popchnji bjegas zegara, bo Smjerc po pustkovju chodzi!~— Co
5 7 | sę vińsc, bo będze tvoja smjerc!~Tak jô tam sedzoł v ti
6 8 | dalekjich dróg! ~Bo czupła Smjerc gorą na drogjivskaże, ~Vkoło
7 8 | vjidzącë, że tam pevnô smjerc.~— A może ji wod ni stronë
8 9 | tu jesz nama wobuma będze smjerc. Jidze noc!~Ale to jesz
9 10| koscoła, njech będze moja smjerc!~To mocné postanovjenjé
10 10| sedzi. A jô njevjedzoł: Smjerc, cze wukozka, cze zvjerz
11 11| wotmjanë: dzeń i noc, żëcé i smjerc.~— Nje rozumjem cebje! —
12 11| poczuł słabim i chorim na smjerc.~Tej zaczęlë parminje słuńca
13 12| żebes wod wurzasu mogł smjerc dostac.~Na to jô rzekł:~—
14 14| XIV~Jak Smjerc klepała kosę za stodołą ~
15 14| jesz nje vjedzoł, że to Smjerc taceła sę po pustkovju.
16 14| na zemję. Tec tam sedzała Smjerc na łavje i klepała njebivałi
17 14| Mjichoł:~— Na naszim puslkovju Smjerc kosę klepje!~— Jô vjem! —
18 14| Znovu mje sę przëboczeła smjerc, co reno klepała kosę za
19 14| że won wumrzec muszi, bo Smjerc klepje kosę reno za stodołą
20 14| dobrelë do sebje na żëcé i smjerc. Dobeł nasz, ale som legł
21 14| latach do dom, ale na njego Smjerc kosę klepje.~Jesz njigde
22 14| wuczenjic, kjej won chori i Smjerc na njego kosę klepje?~Na
23 14| zdô? Zapozdze dlo mje, bo smjerc za dvjerzami. Sadnji, chłopku,
24 14| jem njick, bom vjedzoł, że smjerc mu przetnje kożdą robotę.
25 14| Vjem vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła blizkô. A żol
26 14| chvale.~I wodrzekł Smętk:~— Smjerc jich i zguba to dobëcé moje.
27 14| gburóv i rebokóv bjednich na smjerc sę sposobi. Bo kaminji czvjoro
28 15| jizbje pod vjetrznjokami, Smjerc klepającô kosę za stodolą,
29 19| lom v gnocannich licach — Smjerc, jakom ję wuzdrzoł na pustkovju,
30 19| stojita, jakbesta wuzdrzała Smjerc? Pojta chiże i pokożta gębë
31 19| vom panje, że kjejbe vasza Smjerc sedzała za dvjerzami na
32 20| wustąpji, choba wuspji go sama smjerc...~Tej vëcignął rękę ku
33 20| vojovac będę, a kjej mje smjerc zabjerze, vojovoł będze
34 22| svjętigo ksędza, chturen voloł smjerc njiż zdradzëc tajemnjicę
35 22| Lasu i cę provadzi na pevną smjerc, złi, że ludzkji woko zazerô
36 24| zamknąc v sodzë, bo to moja smjerc. Trzech dnji nje vëżiję.
37 27| pomstë prava chronjiła go smjerc, chterna jimu nje dozvoleła
38 28| że mu latosigo roku je smjerc namjenjonô, a v tim razu
39 29| bjołimi brevjami vëzerała Smjerc.~Jô po chvjilë do njego
40 29| woczë, z chternich vëzerała Smjerc.~— Nje skonom! rzekł kjej
41 29| żebe chodzeło wo żëcé i smjerc, tej njech jedno z vas jidze,
42 29| chocbe mje v ti chvjilë smjerc beła pjisanô, przińdę do
43 33| ve spjik szla za mną ta Smjerc, płenącô z njebivało vjelgą
44 33| tak na svoję krotofilę, smjerc bem beł dostoł. I to jesz
45 35| vëmjerającich na woczach naszich. Smjerc vom je pjisanô, ale pokąd
46 37| sprzętem gardzi, timu z woczu smjerc patrzi.~Zavstidzeł sę Trąba,
47 37| jich dzejach? Bo i na vaju smjerc norodóv kosę klepje...~Serce
48 38| dzejach naszich wod kuńca smjerc njosł i pomstę...~Smętk,
49 41| przigodë v chace na polu. Smjerc Trąbë. ~Nje liczeł jem sobje
50 41| tak, że le jô to czuł:~— I Smjerc!~V ti chvjilë zvonkji jesz
51 41| sę straszną bjelą, szła Smjerc! Na stolemnim kosesku vesok
52 41| pomesloł jem sobje. Ale Smjerc, co przed chvjilą przeszła
53 41| dobrą drogę, sładnje ta Smjerc vińdze na cebje, chterna
54 41| do głovë:~— Cze może ta Smjerc na drodze nje njesła kose
55 41| trup leżi. A ten, co mu smjerc spravjił, sedzi tu! — I
56 41| Czorni duchu! Tës vnekoł v smjerc mojigo vjernigo drucha a
57 43| zchronjisko nasze. Vjidzącë smjerc przed woczami, jô podskoczeł
58 44| dzało będze gnjev ~Tkoł: Smjerc, Wurzas, Zdradę, Krev!~Bo
|