Chapter
1 1 | straszno rozgorzëc.~Ale jednigo razu tak sę stało, żem na chvjilę
2 1 | Remusovich nóg. Ale Remus sę razu nje wobezdrzoł, tak jakbe
3 3 | pustkovju povjadelë, że gbur razu jednigo z Lipna jidąci zgubjił
4 4 | mje jesz roz rzec, bo wod razu z moji skażoni godkji nji
5 4 | rzekji, nje wobrocivszë sę razu. Ku reszce znjiknęlë, zkąd
6 6 | smjoł, bo mje rozumioł. A razu jednigo won do mie rzekł:~—
7 6 | Historiji Svjęti. Tej jô razu jednigo rzekł do Martë:~—
8 8 | zokon ricerskji koże i v tim razu bjic, kjejbe njepotcevi
9 8 | abo na żëcé tvoje. I v tim razu nje będzesz mjoł grzechu.—~
10 9 | pustkovskji pola, nje vjedzoł jem razu, cze jem doma, cze nje.~
11 9 | mankolije. Dovni ludze v takjim razu zavołelë krevavnjika, chturen
12 9 | mje sekjerą v łeb, to wod razu będze dobrze,~Na takji povjedzenjé
13 9 | ję poznała zaru pjerszigo razu przed koscołem. Le sę nje
14 10| mjała spuszczoné i anji razu na mje nje vezdrzała. Jakżeż
15 11| Tak jô podnjosł rękę i wod razu jô trafjił na łobskji gozdz,
16 11| nje będze!~Tero mje wod razu vjidno sę zrobjiło: — Tec
17 11| vjerzesko, legł i wusnął wod razu.~Porene, kjej jem drevka
18 11| wogjiń, rożô. Jak je wod razu nje vënekosz, mogą do zemji
19 12| njick vjęcij, wuczuł jem wod razu klasnjęcé v plece, żem nje
20 14| przikłod sę dzeje. Nje wod razu z głębokjigo dna svjata
21 17| v kjeszinji vëschnje wod razu, żeli vjem, jak jô sę dostoł
22 17| vëszła nje pochvalivszë razu Pana Boga. A jak ma ju stojała
23 18| chleba besma sę wupjekła. Razu be njicht nje rozeznoł,
24 20| vëvjerała, bobem v takjim razu wucekł choc do vjilkóv.~
25 20| wocemku nji mogę sę wod razu rozeznac. Ale pożdejma godzinkę,
26 20| dąc. A głos jego trąbë wod razu povtorzelë drzeva i posłałë
27 21| cę vëtchnąc do durë wod razu, zdającë sobje worądz, że
28 22| Trąbë vstała i poszła ku vsë razu sę nje wobzerającë. A Trąba
29 22| las, jaż zabrzmjała wod razu, jakbe vëvołanô rozgą czornoksiżnjika
30 24| nje vorto?~Zkąd mje sę wod razu przëboczeło wono straszedło
31 24| zokon ricerskji koże i v tim razu bjic, kjejbe njepotcevi
32 25| boczë, że jô vołom. V tim razu zapolisz na krotką chvjilę
33 25| rozezdrzoł sę i przëstąpjił wod razu do kjile krzóv, chterne
34 25| Ale jô cë povjem: Tego razu jô bezmała nje strzimoł.~—
35 26| konjikji ku mjastu. Tak wod razu, jak Złé jakjis, stanął
36 26| że strzod njich nji ma razu tile spravjedlevich, co
37 26| chternigom so przëboczoł, le wod razu nje vjedzoł jem zkąd? Tich
38 28| smjerc namjenjonô, a v tim razu go nje minje. Tej Mjichoł
39 29| sełę vëduszają. Ale v tim razu dusza moja ju sę vëlękła,
40 29| to machtanjé Smętkové wod razu przecąc? I dlotego rozgji
41 29| nen mateczni jałovc. V tim razu jô, chocbe mje sto kęsich
42 29| szedł dalij. Tero wonji wod razu vszescc do mje przëskoczilë
43 32| skrzenję, doznoł jem sę wod razu, że to dvjerze, mjedze dvuma
44 32| wodmavjającigo brevijorz. Trąbë z razu nje beło, bo gvesno sedzoł
45 33| Kaszubach, won tu nalozł wod razu drogę na Glonk. Won ją i
46 35| Mestvjinóv.~Nje rozumjoł wod razu koscelni moji godkji, ale
47 36| AIe Trąba wuvjerzeł wod razu i sę głosno jisceł:~— Co
48 36| chdze sę trafji, i wod razu vëcknje, cze tam spodkjem
49 36| cenkô, jak pajęczena. V tim razu mu ję czortë cegłami zeszorują.
50 36| ma vjedzec, cobem v tim razu robjił — rzekł dvornjik. —
51 37| pęzle v ręku, ale bełbem z razu przësigł, że to pon Czernjik,
52 38| prosti kapuze. A szołm wod razu przëlnął mje na głovę jak
53 40| tam sedzała, jaż tu wod razu całi smętorz stanął jak
54 41| lasu do drugjigo. I wod razu jô poznoł, że to vjadomô
55 41| gołim polem. Szlachë też wod razu provadzełë na vestrzodk
56 42| co go pochovac. V takjim razu nasza gromada będze go ju
57 43| vkoł povjodają, że v takjim razu jidze burzô, jakô le co
58 44| ji skarnje i vjidzoł wod razu, że nje żije. Woczë mjała
|