Chapter
1 8 | Njechże cę Pon Bog provadzi! Dac tobje vjid i mjecz, a chto
2 8 | vzął rog do gębë i jął dąc.~Ale skutk beł takji, że
3 9 | woczoma, jakbe mje chcała dac zgadnąc zogodkę taką, że
4 10| chcącë, jô muszoł konjom dac folgę, bo voz zarzinoł v
5 12| Njevorto, rozstąpjiłë sę, be dac ji svobodną drogę. A jô
6 14| nje chcelë jim svobodë dac. Tej ludze chvitelë za bronją,
7 14| tile żił, żebe tobje v rękę dac nitkę, po chterni të bes
8 14| jak mje przëjął do vjarë: Dac tobje vjid i mjecz, a chto
9 16| zgodnę: Të jidzesz do Lipna dac na zopovjedze z ną snożą
10 18| nji moglë v svoje trąbë dąc żedovje, kjej za Boga Wojca
11 19| vjadomô.~Pon na to zavołoł:~— Dac mu szklonkę szampańskjigo
12 19| szło pod gorę. Zaczął też dąc vjater nom v woczë, czim
13 20| svoję szklącą trąbę i jął dąc. A głos jego trąbë wod razu
14 21| nje stało, kjejbem chcoł dac vëwobrażenjé tego, czegom
15 21| munsztuk do brodati gębë i jął dąc nogrebszim basem, tak że
16 21| Kamrot Veber woprzestoł dąc, a Trąba vëstąpjił i tak
17 21| korunkę. Gvesno nje chcoł sę dac poznac. Muzikańce sedlë
18 21| za darmo, le mu wobjecoł dac tile jesc, jak le będze
19 21| svoje detkji chcoł: won sena dac na ksędza, ale go przed
20 22| kalvarije. A jô, chcącë jim dac sełę żevą, zavołałam vjelgjim
21 22| jim wobuma pod ną karczmą dac radę i to vjem, że v woni
22 24| Wofjarovac żëcé, be jim dac vjid i przë pasach zavjesëc
23 24| njevjadomigo pana i rzekł:~— Vorto dac żëcé i szczescé za vëbavjenjé
24 24| przëjąc nji mogę a nji sę dac zamknąc v sodzë, bo to moja
25 25| tłustigo, bo to bodej mô dac sełę. Krol jezora ale vzął
26 27| kavałk ruchen i skorë, njiże dac sę zamknąc v sodzë.~— Jô
27 28| żebe mojim męczicelom nje dac worędzë do podkorbjanjô.
28 28| nji mogł mu przez te murë dac vjédze, że jego granjé czuję
29 30| czego ten jim dobrą vola dac nje chce. Bo jô, dzękji
30 31| grôp i smołë mają, be jim dac zopłatę rzitelną. Ale jegomosc
31 33| to be i ksądz nji mogł mu dac svojigo lestu.~Kjej tak,
32 33| go chtos ze Zobór, żebe dac vjédzą, że złe i że naszi
33 33| przëjimoł do pjerszi spovjedzë: Dac tobje mjecz i vjid! Tec
34 33| wuvożoł za svój wobovjązk dac vom vjédzą, njim wone nadińdą
35 34| przëjachelë reno na Zoborë, be dac vjédzą. I rzekła panna Klema:~—
36 34| ludze, to vjidzelë vszetko i dac mogą vjédzą njeprzijacelom.
37 34| nji mjelë detka, żebe sę dac wogolic.~Trąba tero rzekł
38 34| potcevigo Trąbę, chturen mô dac vjédzą, jak ksędzu poszło.
39 35| zokresteji i rzekł:~— Chcołbem dac na wofjarę Msze Svjęti za
40 35| chcesz na taką wofjarę dac?~ I zapłakoł i wobjął mje
41 36| mjeszka svoję trąbę i jął dąc z mocą taką, jakbe svojim
42 36| svjętigo!~I znovu zaczął dąc z taką mocą, jaż murë pękalë.
43 36| vetchłé i pravje chcoł sobje dac pojigę, jak nen seti chłop
44 37| łaskavi i nom bjednim vanogom dac przez kjile dnji vjikt i
45 38| takji chvjile, żem sę chcoł dac na to, alem sę doznoł: Nje
46 39| cenkji vjetvje krzóv mogą nom dac jistno dobré poszecé. Nolepji
47 39| zaczarovanich Błot.~I Trąba zaczął dąc svoję zveczajną pjesnją
48 39| człovjek z latornją!~I zaczął dąc v svoję trąbę z novą sełą.
49 41| tobje, że ju nji mom sełë dąc na moji kanonje vjęcij njiż
50 41| zaklętigo zomku. Ale jednigo cë dac njimogę: Tego, co jak bliza
51 42| duchovnô wosoba le jednę radę dac mogę.~— Jaką radę ?~— Wożeń
52 42| bełobe to lepji i zdrovji dac za żëcô i folgę grzesznimu
53 44| Ale mje sę ti godce vjarë dac nje chcało, bo so wuvożom,
54 44| smjegach?~— Ale jednigo cë dac nji mogę. Tego, co jak bliza
55 45| njico mje nje dozvolało dac pojigji bjednimu sercu.~
56 45| smjercą zleceła, be go tobje dac. Ale won z ji smjercą woprzestoł
57 45| mje kozała mjec, czego mje dac nji mogła sama.~Ale ti vjarë
|