Chapter
1 2 | dzivni sztołtë i spravë, wo chternich povjodelë so na pustkovju
2 3 | jak dżenja, a woczë, z chternich bjiją zeloni parminje: jimję
3 4 | będzesz po drogach svjata, po chternich vanożenjé bez dachu nad
4 4 | pelné czornich dur, wo chternich povjadelë, że to durë do
5 6 | Strach i Njevorto, a na chternich dobędze pasturk bjedni i
6 9 | tańcovałë jakjis wukozkji, chternich sztołtë jô vjidzoł barzo
7 10| korunë vjelgjich lip, wod chternich vjes brała mjono. A mje
8 13| naju przodkovje-stolimë, wo chternich povjodełë starszi? Vdarzisz
9 14| mjedze njimi bëlë takji, chternich dzirżkoscë i krevji i proce
10 14| Arkonje stolemni kaminje, po chternich vanożi sin dovnich Veletóv
11 15| bëlë ludze na Pustą Noc, chternich do zavjitra pon nasz mjoł
12 15| pełne spokojnich ludzi, wu chternich mje beło dobrze, i na las
13 15| broł przed cuzimi ludzami, chternich jô tam napotkom za naszimi
14 16| do tego zapjisoł tovarë, chternich żid przedavac nji może:
15 17| gadelë rożnimi cuzimi godkoma chternich ma prosti ludze njerozumjała.~
16 18| je tile cemnich nortóv, v chternich bjes jakji mogłbe bëc zatraconi,
17 18| wosvjeceł mu bladé skarnje, z chternich szklełë woczë jego jak gvjozdë.
18 18| mô jak dżenja, a woczë, z chternich bjiją zeloni parminje: jimję
19 18| pesk a woczë jak dżenja, z chternich bjilë zeloni parminje. Skora
20 19| zemji wod njeprzijocela, chternich jim Smętk naprovodzoł. Ale
21 19| folgę delë vjelgjiin snom,~chternich moc jich będze gna~za grańce
22 20| mom noterę nich skorcóv, chternich tam karna vjidzisz na polu.
23 20| nad Vdzidzkjigo jezora, z chternich też czasem możno zrobjic
24 21| gorach z jich kaplicami, chternich strzegą jak starże vesokji
25 21| do mjejszich jizdebk, v chternich przesodivelë bogatszi mjeszczanje.
26 22| bjedni i żorotni są ti żevi, chternich wobroz woddaje jezoro procem
27 22| procem nich pesznich cenji, chternich jezoro nje wodbjijô. — Jakji
28 22| jô mjedze njimi — przë chternich kanął Klerik i zavołol:~—
29 22| pokoże cë zeloné kępë, po chternich skoczącë vëbłądzisz na cvjardi
30 22| njimi Tich samich znac, chternich woczë proroczkji Julkji
31 24| vëszlë za kompanjiją i ti, chternich jô vjidzoł v Mjirachovskjim
32 25| njich mjeszkają gburzë, z chternich jinszi le sobje mogą przikłod
33 26| jem zkąd? Tich dvuch, ale chternich jô tak poczestovoł, tich
34 27| roznoszoł Kaszubom ksążkji, v chternich mova wo Korunje Polskji,—
35 27| zakozani modlitevnjikji, z chternich njesvjadomi lud kaszubskji
36 27| Szabelkji vëbjił trzë zębë, z chternich jeden beł złoti i chterne
37 29| vlepjił ve mje woczë, z chternich vëzerała Smjerc.~— Nje skonom!
38 33| lôt, jaż do tich dnji, v chternich na tim wostrovje vdzidzkjigo
39 33| wod zemnigo chopu tich, chternich z daleka straszą womonë:
40 33| sposobu poznac dróg, po chternich Won provadzi svjat do celu,
41 33| dovno timu, v czasach, z chternich żodna pjisanô pamjątka na
42 35| vesokji murë i vjeże, wo chternich mje cuda wopovjodoł ksądz
43 35| Vjele tu dużich dober, na chternich sedzą możni panovje. Mjona
44 36| łiszczącimi woknami, na chternich porechovanjé trzeba be beło
45 36| wogrodze zbjerô żogovkji, na chternich spac muszą ti, co wobmovę
46 36| gazecorzami je vjele takjich, chternich wojc vëgnoł, bo nji moglë
47 36| wostrzegoł przed timi vanogami, chternich won sobje tu zvlekoł, Bog
48 37| żłobje vëschłi rzekji, na chternich dovni mocni prądë vëpjisalë
49 38| przeszłë v ti chvjilë skrë, wod chternich roje v woczach załisnęło,
50 39| zidvestrach na głovach, z chternich jeden sę wodezvoł:~— Va
51 40| dvje rozgji Kaszubóv: tich, chternich zovją Kabotkami, wod tich,
52 41| zdrzelë na sebje z woczoma, z chternich polełë sę vzgarda i gorz
53 41| Z drugji stronë z akt, v chternich pravje pjisoł, podnjosł
54 43| jidze na procemni drogji, na chternich sę ju vjęcij nje zińdą.
55 43| jezdesma z rodu stolimóv, chternich drogji nje są jak drogji
56 44| staré kamjanné żarna, na chternich młołë svjętą mąkę na wofjarę,
57 44| vërvje won z ręku prządk, ~Chternich v dzało będze gnjev ~Tkoł:
|