Chapter
1 4 | wurzasu vłose povstalë do njeba, tej le tam jidz!~Na to
2 4 | kjilkanosce krokóv vjid z modrigo njeba svjeceł przez korunë drzév,
3 5 | szczescô. Słuńce z vesokjigo njeba tak rozsvjeceło całé pole,
4 5 | słunuszko szło vestrzodkjem njeba i grzało. Mje sę zachcało
5 6 | wuzdrzoł drabjinę vesoką jaż do njeba. Studnjô przë trzech chojnach:
6 9 | chterne svjeceł ksężec z njeba. Svjeczkęm so wuproseł wod
7 9 | zchodzeło svojim porządkjem z njeba, a jô so mesłoł:~— Tero
8 10| strzeleł prosto ze słonecznigo njeba i klasnął przed ji nogji
9 10| wona sę zbliżała, jak cud z njeba na zemję zestąpjoni, jô
10 12| nje dichałë jesz dimem do njeba, kjej mje Mjichoł wobudzoł
11 13| czorni pas boru dzeleł wogjiń njeba wod krevavi vodë. Naszi
12 13| Gromnjiczną komudni vëszedł z njeba dzeń. Czeszilë sę z tego,
13 13| Jezoro svjeceło modro od njeba, po chternim vjeczor szarą
14 14| rzekł:~— Zesłoł Pon Bog z njeba rok takji, że v całim kraju
15 16| dachem pałacu z nocnigo njeba mrugałë ku mje gvjozdë,
16 17| zavtorzełë mu vjesoło. Na to z njeba vesokjigo rozesmjało sę
17 18| woka, chocbe mje anjeli z njeba zibelë. Czut të ju v żëcu,
18 18| to jesz vjęcij słuńca z njeba sę lało a dzeń sę smjoł,
19 20| Żebe le sę dostac do njeba!~—Remus! — wodrzekł Trąba.
20 20| sę nji mjoł po smjercë do njeba dostac? Doznajesz të sę
21 20| vód, a nad głovą posova njeba z milijonami gvjôzd i dużim
22 21| ludu ve dnje do modrigo njeba a kolebje go na słomjanni
23 21| Klarneta podnjosł woczë do njeba, a gębje svoji doł sztołt
24 21| bes szedł jak svjeca do njeba.~Ale wonji krom tego wusłuchelë
25 22| załomivelë i podnoszelë do njeba jakbe jich wutrapjił jakji
26 23| stenka szkleła jak gvjozda z njeba, spadłô pokuńc nosa. A jak
27 23| svjeceło słuńce z modrigo njeba. Po drodze vjitałë nas Bożemękji
28 23| wopjekę Boską jak vëcignjętą z njeba rękę dobrigo wojca. Daleko
29 26| zaczęło.~Przez wokna tile njeba nje beło vjidzec, cobe ręką
30 26| I tile słuńca svjeceło z njeba na nasze pola! Le szari
31 27| vaju ten Spravjedlevi z njeba sądzëc będze!~Kjej jim tłomocz
32 28| woboczę vjększi kavał modrigo njeba nad sobą. Ale kjej jem chveceł
33 29| z połnjô. Mgła vjisała z njeba szvotołami a szarô komuda
34 31| klasnął pjorunem z vesokjigo njeba. A kjej ju nje chcoł vłosną
35 31| pustkach noc, nachodzącô z njeba i przëstanęła na chvjilkę.
36 32| czołnem pod rzoze rożovigo njeba. Koguż to wona mje przëboczała
37 33| jakbe to beła frejkarta do njeba.~Ksądz sę smjoł:~— Żebes
38 33| nas patrzeł z vesokjigo njeba.~Kjej jem sę roz jisceł,
39 33| chternigo vërostała na czvjerc njeba długô kosa. Znoł jô ję,
40 34| sparłë sę brzegji modrigo njeba, co jak przezdrzesti zvon
41 34| ribkji v jezerze. Z vesokjigo njeba zdrzało na to nasze nabożeństvo
42 34| drabjinje moglëbe ludze do njeba vłożac. A jô szukom ksędza
43 38| Le zamjast zachmurzałigo njeba nad nami stojdła posova
44 38| krotko mje klasnął pjorun z njeba. A kjej jem przëszedł do
45 38| ale szklełë sę z nocnigo njeba vjeczné gvjozdë.~Porvoł
46 39| wusnął, a zevi wogjiń loł z njeba. Dlotego ma so wudbała wostac
47 39| szumem vëlała sę fala z njeba.~Podlazłasma pod naju dach.
48 40| drogji. Żevi wogjiń loł z njeba, a z daleka trząsł vjodrem
49 40| njepogodę, bo njedługo a z njeba spadła fala, jakbe sę chmurë
50 41| ze zemnigo, ale vjidnigo njeba. Ku mojimu vjelgjimu dzevovanju
51 41| gvjozdë mrugałë ze zemnigo njeba, a mroz cął jak żogovkami.
52 41| noveższim czubku, jak chmurka z njeba vjerzchem wusadłô, szumji
53 42| procę ludzką dobri Bog z njeba zesle rosę i deszcz i cepło
54 43| kopjice sana. Vjidnô vëszła z njeba noc z mjesądzem i vszeskjimi
55 44| gvjozdë polącé, co zes łë z njeba na tę naszą zemję kaszubską.
56 45| zastrzeloni pjorunem z jasnigo njeba, pon Czernjik. Dzevovelë
|