Chapter
1 3 | Znajesz mje! A jô wo tobje vjem vszestko. Nje bój sę,
2 4 | chcoł bjedni knopje? Robjic tobje trzeba wod lôt dzecinnich,
3 4 | vjęcij nje wuspokojoł. Vdzek tobje! Czimużes nje woddoł, kjej
4 8 | cę Pon Bog provadzi! Dac tobje vjid i mjecz, a chto vje,
5 8 | mom jesz całi mańdel. A tobje, parobku — bos të mje moje
6 8 | hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je pjisané, żebes na
7 9 | povjedzałë, że tu mom bjec, be tobje wofjarovac służbę moję.
8 9 | vożëc będę. Krev, żëcé moje tobje dom i zbavjenjé dusze.~Tak
9 9 | Vez wod sługji tvojigo, co tobje sę noleżi!~Wona vezdrzała
10 9 | gorżij. Vzęla cë duszę a wo tobje zaboczeła.~—Jak të mje męczisz,
11 14| rodbem jesz tile żił, żebe tobje v rękę dac nitkę, po chterni
12 14| mje przëjął do vjarë: Dac tobje vjid i mjecz, a chto vje,
13 14| rzekł:~— Vjem vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła blizkô.
14 14| vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła blizkô. A żol za ną
15 16| hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je napjisané, żebes
16 18| mje sę zrobjiło markotno — tobje sę pevno co snjije. Njechże
17 18| jak voł?~— Na wostrzegę tobje, Remus. A przëznac muszisz,
18 20| mocko nje boloł!~— Vdzek tobje! — pomesloł jem. — Pocużes
19 20| stracisz so kark i będze po tobje.~Tak jô sę pitoł:~— A jakjim
20 20| mesterstva v granju be po tobje też v spodku nje vzęłë,
21 24| sę dziso dva raze: Bogu i tobje. Nje vjem, zkąd mom tę vjarę
22 25| jakji zabeti szandara wo tobje be mogł mjcc vjédzą.~Deszcz
23 25| Ale za cuż wona sę na tobje tak pastvjiła?~— Za njic.
24 25| Jô sobje mesloł:~— Vdzek tobje chłopje, kjej jes takjigo
25 27| chvjilę vësłuchac, żebem tobje vëłożeł, wo co chodzi.~Pozdrzoł
26 27| sposobu a mje sąd przez mus tobje jako wobrońcę wustanovjił.
27 27| wudbë. Czeż nje zkjidłam na tobje korzkvji, czeż nje zkjidłam
28 27| Ale boczë, Remus: Jô wo tobje nje zaboczę. Kożdą strzodę
29 28| żebesma zaszła do sodze zagrac tobje. Delëbe nama! Za to jô cë
30 29| skorę i vjem, że ricerskji v tobje bjije serce. Nje znaję tvojigo
31 29| wostatnigo.~Dvje spravë jô jesz tobje, senje — bo tak cę nazevac
32 29| na drugjim svjece pomstę tobje zlecom na njeprzijoceli
33 30| ricerzu słuńca i provdë, żem tobje żeczni. Njick nje pomoże
34 30| bjerze za bjałkę. Njech tobje Pon Bog błogosłavji v żëcu!~
35 31| krolevskji. Żol mje le, że może i tobje, Remus, nje przepuszczą.
36 33| szandarzë dostelë v ręce. A tobje be też nje wuszło suchim
37 33| Choba ten wogjiń, co sę v tobje żoli, samim cepłem svojim
38 33| tich, co mają przejacelską tobje duszę. A nje dej vëgasnąc
39 33| do pjerszi spovjedzë: Dac tobje mjecz i vjid! Tec pjerszi
40 35| vzeroł, tej povjedzoł:~— Tobje mô bjałka zadané!~A kjej
41 36| rzckł pon. — Żeli nje po tobje, muzikańce, to po tvojim
42 36| vstidu nje robjic. Le rzekę tobje, że volołbem tero sedzec
43 38| może le roz jeden v żëcu tobje sę trafji. Ale cuż jô cë
44 38| baro nje dovjerzô zańsc tobje na woczë.~Vjeczorcm nalozł
45 40| drugji połovë i będze po tobje. Tak jô cë movję: Navrocma
46 41| pomoże, a jô sę przëznaję tobje, że ju nji mom sełë dąc
47 41| te tam povjodosz, to sę tobje le v głovje robji. Pon Czernjik
48 42| straceł jes żëcé. Ale jô wo tobje pamjętac będę!~V moji jizdebce
49 42| sobje gnota a vzątk mô. Tobje gvesno, jidze dobrze?~—
50 42| Boże jakji njeszczescé, to tobje jesz daleko do katafalku
51 43| strachem v głosu pitała:~— Cuż tobje, mój nodrogszi?~Ale jô njick
52 43| tobą mje nje znoł, żoden po tobje mje znac nje będze. Tvój
53 45| przëszło mje do głovë:~— Kjej v tobje zapoleła moc Boskô volę
54 45| i mój chłop Morcin. Ale tobje sę jesz słuchô zopjisem
55 45| przed smjercą zleceła, be go tobje dac. Ale won z ji smjercą
|