Chapter

 1 3 |              Znajesz mje! A jô wo tobje vjem vszestko. Nje bój sę,
 2 4 |       chcoł bjedni knopje? Robjic tobje trzeba wod lôt dzecinnich,
 3 4 |      vjęcij nje wuspokojoł. Vdzek tobje! Czimużes nje woddoł, kjej
 4 8 |          cę Pon Bog provadzi! Dac tobje vjid i mjecz, a chto vje,
 5 8 |           mom jesz całi mańdel. A tobje, parobku — bos të mje moje
 6 8 |        hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je pjisané, żebes na
 7 9 |    povjedzałë, że tu mom bjec, be tobje wofjarovac służbę moję.
 8 9 |       vożëc będę. Krev, żëcé moje tobje dom i zbavjenjé dusze.~Tak
 9 9 |        Vez wod sługji tvojigo, co tobje sę noleżi!~Wona vezdrzała
10 9 |       gorżij. Vzęla cë duszę a wo tobje zaboczeła.~—Jak të mje męczisz,
11 14|        rodbem jesz tile żił, żebe tobje v rękę dac nitkę, po chterni
12 14|         mje przëjął do vjarë: Dac tobje vjid i mjecz, a chto vje,
13 14|          rzekł:~— Vjem vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła blizkô.
14 14|        vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła blizkô. A żol za ną
15 16|        hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je napjisané, żebes
16 18|        mje sę zrobjiło markotno — tobje sę pevno co snjije. Njechże
17 18|           jak voł?~— Na wostrzegę tobje, Remus. A przëznac muszisz,
18 20|          mocko nje boloł!~— Vdzek tobje! — pomesloł jem. — Pocużes
19 20|       stracisz so kark i będze po tobje.~Tak jô sę pitoł:~— A jakjim
20 20|         mesterstva v granju be po tobje też v spodku nje vzęłë,
21 24|         sę dziso dva raze: Bogu i tobje. Nje vjem, zkąd mom tę vjarę
22 25|          jakji zabeti szandara wo tobje be mogł mjcc vjédzą.~Deszcz
23 25|             Ale za cuż wona sę na tobje tak pastvjiła?~— Za njic.
24 25|          Jô sobje mesloł:~— Vdzek tobje chłopje, kjej jes takjigo
25 27|          chvjilę vësłuchac, żebem tobje vëłożeł, wo co chodzi.~Pozdrzoł
26 27|       sposobu a mje sąd przez mus tobje jako wobrońcę wustanovjił.
27 27|       wudbë. Czeż nje zkjidłam na tobje korzkvji, czeż nje zkjidłam
28 27|           Ale boczë, Remus: Jô wo tobje nje zaboczę. Kożdą strzodę
29 28|    żebesma zaszła do sodze zagrac tobje. Delëbe nama! Za to jô cë
30 29|      skorę i vjem, że ricerskji v tobje bjije serce. Nje znaję tvojigo
31 29|   wostatnigo.~Dvje spravë jô jesz tobje, senje — bo tak cę nazevac
32 29|          na drugjim svjece pomstę tobje zlecom na njeprzijoceli
33 30|      ricerzu słuńca i provdë, żem tobje żeczni. Njick nje pomoże
34 30|           bjerze za bjałkę. Njech tobje Pon Bog błogosłavji v żëcu!~
35 31| krolevskji. Żol mje le, że może i tobje, Remus, nje przepuszczą.
36 33|       szandarzë dostelë v ręce. A tobje be też nje wuszło suchim
37 33|         Choba ten wogjiń, co sę v tobje żoli, samim cepłem svojim
38 33|        tich, co mają przejacelską tobje duszę. A nje dej vëgasnąc
39 33|         do pjerszi spovjedzë: Dac tobje mjecz i vjid! Tec pjerszi
40 35|          vzeroł, tej povjedzoł:~— Tobje mô bjałka zadané!~A kjej
41 36|          rzckł pon. — Żeli nje po tobje, muzikańce, to po tvojim
42 36|       vstidu nje robjic. Le rzekę tobje, że volołbem tero sedzec
43 38|          może le roz jeden v żëcu tobje sę trafji. Ale cuż jô cë
44 38|           baro nje dovjerzô zańsc tobje na woczë.~Vjeczorcm nalozł
45 40|          drugji połovë i będze po tobje. Tak jô cë movję: Navrocma
46 41|         pomoże, a jô sę przëznaję tobje, że ju nji mom sełë dąc
47 41|           te tam povjodosz, to sę tobje le v głovje robji. Pon Czernjik
48 42|       straceł jes żëcé. Ale jô wo tobje pamjętac będę!~V moji jizdebce
49 42|           sobje gnota a vzątk mô. Tobje gvesno, jidze dobrze?~— 
50 42|        Boże jakji njeszczescé, to tobje jesz daleko do katafalku
51 43|    strachem v głosu pitała:~— Cuż tobje, mój nodrogszi?~Ale jô njick
52 43|       tobą mje nje znoł, żoden po tobje mje znac nje będze. Tvój
53 45|   przëszło mje do głovë:~— Kjej v tobje zapoleła moc Boskô volę
54 45|           i mój chłop Morcin. Ale tobje sę jesz słuchô zopjisem
55 45|      przed smjercą zleceła, be go tobje dac. Ale won z ji smjercą