Chapter

 1 1 | Czervjoni Karczmje przedającigo svój tovor bjedni. Znałë Remusa
 2 1 |    przed Remusem.~Zakarovol won svój tovor do sąsada na woborę.
 3 1 |      tej Fresza tak szarpała za svój lińcuch, że ku reszce go
 4 2 |     wostavjic na pjismje, mjało svój szek wod początku do kuńca.~
 5 2 |       bober. Jaż dobrô Liza łeb svój przëtchła do mojigo i z
 6 4 |     gębę do godanjô. Gadejle na svój sposób a jô będę vjedzała.~
 7 4 |       chatë anji roli. Na chleb svój zarabjac będzesz v mokleznje
 8 5 |          jak człovjek i pokozoł svój długji i czervjoni jęzek.
 9 6 |        a jednak vëprovadzeł lud svój jizraelskji ze zemji egipskji,
10 7 |      dzecko. Ku reszce vëtchnął svój żadni łeb z lukji spikrzovi
11 8 |        wobjińdze. Kjej jużes na svój głupi rozum dzecinni chcoł
12 8 |      Ale co do gnota, to won mô svój szek. Na tim jô sę znaję.
13 8 |        dachu ~Na łavę prosi pod svój komink, ~Na mjir i spoczink.~
14 8 |       rozruchała. Tej wotvorzeł svój tłomok (a kjej jem sprobovoł,
15 8 |      Wokoma Liza i Gnjadi żarlë svój wobrok. A won stanąl przede
16 8 |   svjeczkę na stole i rozkłodoł svój vjelgji pjesnjik. Marta
17 9 |       wodmjenjił i jak won ~doł svój złoti mjecz vjelgji panji,
18 9 | womoczeł v zupje, Marcijanna na svój sposob zaczęła sę jiscëc.~—
19 10|       tę wuroczestosc zchovoł v svój norcik. I przëboczeła mje
20 10| chłopoka, co ji na kolanach doł svój novjększi skorb nagorze
21 13|  vjeczorë, kjej dobetk dzegvjił svój wobrok v stanji, tej ludze
22 14|         Pon Bog mje vzevô przed svój sąd spravjedlevi, a jich
23 14|    porvoza, ale procą zarobjisz svój chleb. Le v głovje mosz
24 15|      starodovną drogą zaboczoną svój wostatni marsz po zemji?~—
25 16|       naszła krocij, tej żid na svój sposob pochvałeł Boga, a
26 17|       svoję karę v ręce a Trąba svój tłomoczk na plece i poszłasma
27 18|         Boskji. Dobri Trąba! Na svój sposob szedł mje v pomoc
28 18|   suszełë na słuńcu. A Trąba na svój sposob zazerającë chdzeroz
29 19|       Mjichała: — Kjej jużes na svój głupi rozum dzecinni chcoł
30 21|   Kalvarije. Kożdi z nich vlokł svój mjeszk pełen bjedë i kłopotu
31 21|      jezora, żebe lepji zchovoł svój worzłovi nos i tak nje łiszczoł
32 21|         na stole i jął vzerac v svój kjeliszk jak bocon. Ale
33 21|      jezora, żebe lepji zchovoł svój worzłovi nos i tak nje łiszczoł
34 21|     czężi i chterni chcą vëzbëc svój czężor pod krziżem na kalvariji.
35 22|         krziknął Trąba. — Rżnji svój mjech, Remus, na vjechrz
36 22|    zvjerz i ptastvo lasové mają svój raj, svoje państvo i volą.~
37 24|    naszi rozdze wumje wutrzimac svój brzeg jezora i krolestvo
38 25|         le gęsceł jem cerplivje svój dach, tak że słabi deszcz
39 30|        të jednak zveczajno mosz svój przërodzoni szek v głovje!
40 33|     vjidu beło dosc, czetoł won svój brevijorz, a jak noc sadła
41 33|     spomnjoł, tak jô wuvożoł za svój wobovjązk dac vom vjédzą,
42 34|       sę zlecało v te knjeje na svój ptoszi sejm. Le ceszô panovała
43 34|        jego proboszcz podarovoł svój płoszcz, a won so na tę
44 34|       rzekł szandara. — Pokożle svój papjor. ~Trąba go pokozoł
45 34|         na pańską corkę? Sposob svój vjezesz po bjołich drogach
46 34|     dodoł, że wonji mają mje na svój koszt do dom wodvjezc. Ale
47 36|  rozumjała. Ale v głovje won mô svój przërodzoni szek, krom takjich
48 36|     Pomorsce, a tu v Sorbsku mô svój pałac. Szkoda le, że njimô
49 37|         chternim nasz lud żivot svój dobivô v czężkji procë.
50 37|       rozumjoł, jesz vjerzisz v svój lud i wodvjedzosz jego wostatné
51 37|        malarza, tak uwon zakreł svój wobroz vjelgą płachtą, zjął
52 40|        naju poszivork przebjijô svój drevjanni sztołt.~Tego samigo
53 40|  Mostnjika, chturen tu zakłodoł svój koscoł slovjińskji. Le ta
54 40|        v naszim rodze njese, że svój ringraf won doł v dorunku
55 40|       svego zetrze tirani, ~Sąd svój rozcągnje po całim svjece ~