Chapter

 1 1 |            wonesę noleżą. Czetejce vë, panje, bo może duch jego
 2 13|        tedem sę pitoł:~—A vdarzice vë sobje co z wonich czasóv,
 3 13|           przepovjedzała.~— Czimuż vë meslice, że jidze kuńc svjata? —
 4 14|         robotę, panje, vząc na sę! Vë wuczałi i pon, a jô bjedni
 5 15|          czimu tęde jadze!~— A cuż vë tu, panje, na ti samotni
 6 17|            Ale jô pamjętom dobrze. Vë tu le v długjich latach
 7 19|         rzekł do Czernjika:~— Zkąd vë tich dvuch wodrzemjechóv
 8 19| woddzękovanjim jesz naczeszilë. Ko vë jesce rovnak rodem Kaszuba
 9 19|        przijacelstva z njimi? Kjej vë ztąd do Berlina pojadzece,
10 20|           notą tańcovała.~— Ha! To vë jesce, vaspanje!— rzekł
11 20|         vaspanje!— rzekł Trąba. To vë bëlë ną kopjicą sana. Tero
12 23|          to też vszetko provda, co vë mje povjodoce?~— Jo, panje
13 23|         Vjidzice panjenko, jakjigo vë moce wopjekuna! Tę kjełbasę
14 24|            dotąd zaszlë.~— A vjece vë, Trąbo, że Leon ze stenką
15 24|  przëgłupavi! Jô mesloł, Trąbo, że vë mjelë vjęcij rozumu.~— To
16 24|          mjelë vjęcij rozumu.~— To vë sę na bjałkach nje znajece —
17 29|         nami, panje fon Zoborskji! Vë jesce aresztovani. Dosc
18 31|           momë. Le povjedzce, chto vë takji? Vëzdrzice na ksędza
19 32|             Bjedni mój wojcze! Tak vë, pon całich Zobór, muszelë
20 33|        nich kanonach spomnjoł. Jak vë meslice, jegomosc? Cze uwonji
21 34|         pokozoł i beło dobrze.~— A vë, chto vë takji? — rzekł
22 34|          beło dobrze.~— A vë, chto vë takji? — rzekł szandara
23 34|           szandara beł spokojni.~— Vë mje na ksędza nje vëzdrzice —
24 34|            że takjigo szandarę jak vë rękoma z konja scignął i
25 34|          na mje i rzekł:~— A chtuż vë takji?~— Won vom tego rzec
26 34|       zapłac! — wodvołoł Trąba.— I vë! ~Jidącë spjeszno dalij,
27 34|      proszę mje rzec provdę: Jesce vë ksądz Krauze?~— Moje przezvjisko
28 34|          przezvjisko je Krauze!~ — Vë jesce ksędzem rzimsko-katolickjigo
29 34|            rzekł na to szandara. — Vë dziso reno też wodprovjelë
30 34|       kjede nom dobrze vjadomo, że vë sę kjile tidzenji tacilë
31 34|       prosto z Krolevca.~— A chdze vë tak wokurzilë svoje botë
32 34|        mojim posłaństvje vëpitivac vë nji moce prava, to do veższich
33 34|      pamjęcë pomożemë. Pożdejle! A vë, Hochvirden, znajece vë
34 34|            vë, Hochvirden, znajece vë tego człovjeka, chturen
35 34|           dovjedzą naszi ludze, że vë chcece vëvjezc ksędza, to
36 36|        bojoł i rzekł:~— Panje! Cze vë jesce jakjim vesokjim szandarą,
37 36|         vas wobrażëc pitającë, cze vë nje jesce może samim Luceprem
38 36|          sę to, co ju wumarło.~— A vë chcece naju v takjim grobje
39 36|          vłożëc i zapropkovac.~—To vë może naju chcece przode
40 36|        Derdę za rękov i rzekł:~— A vë nje rągoce?~— Jakuż jô mom
41 36|  wodskoczeł i sę przeżegnoł.~— Tec vë vëzdrzice jak zveczajni
42 36|          przez wokno! Nje vjidzice vë lam jednigo z naszich czortóv?~
43 36|    nogorszi buclilë naszigo pjekła vë sę nje dostanjece. A to
44 36|            wodmjeńcóv vëpjerają.~— Vë godoce, jak rągorz jakji! —
45 36|            vipravą malżeńską. A co vë, chturen vëmiszloce, jak
46 36|         jego pazur vëbavjił, a tej vë mje tu pjęscą łomjece żebra
47 36|            ku reszce provdę! Jesce vë djobłem na wurlopje v ludzkji
48 36|          żebe voze nje rumotałë. A vë robjilësce vaszą trąbą takji
49 37|   vëstąpjił i rzekł:~— Panje! Kjej vë chcece bëc tak łaskavi i
50 42|      vjęcij, njiże trzeba!~— Dobri vë jesce człovjek! — rzekł
51 42|              rzekł szoltes, przez "vë" do mje movjącë, jak czuł,