Chapter

 1 1 |          streszim cele taceła sę dusza głębokô i dzivnô, jak sę
 2 1 |        Remus v njich napjisoł. a dusza moja sę redovala i płakała
 3 8 |          nje wobudzi, — ~Njech z duszą spravji, kjej wuńdze ztąd ~
 4 10|   vezdrzec na Zbavjicela, bo mje dusza moja rzekła, że v meslach
 5 10|         sercu zabivszë.~Ale moja dusza zakrziknęła :~— Jezus, Marija!
 6 11|        bjił i kopoł nogoma. Tero dusza tvoja za nją bez przestonku
 7 11|     dalszich vjerszi wodspjevoł, dusza ve mje sę wuspokojiła i
 8 11|         je co zadané, a wod tego dusza tvoja je wurzasłô i mjozga
 9 11|         spovjednjicë.~Moc Boskô! Dusza moja sę wuspokojiła, jak
10 14|     dovnich Veletóv z vëstudzoną duszą, modląci sę Bogu godką svich
11 14|       szedł do svoji robotë, ale dusza moja wostała tam na gorze
12 14|       położeł, pod chternim moja dusza cvjardnjała. Kjej ju vszescë
13 15|      tobą i za tobą v svjat, jak dusza matkji, jak sostra, a kjej
14 15|    gvesno barzo vstid beło.~Moja dusza pod timi słovami Martë topnjała
15 18|  słonjinë jô też jeszcze mom pod duszą. Pokąd jô przed szopą będę
16 19|           Tero jô go poznoł. AIe dusza moja ve mje sę wodezvała,
17 19|      Trąba vjedzoł! Jô czuł calą duszą, że to przëjachoł Smętk,
18 20|         To Złi jadze z potępjoną duszą do pjekła i robji takji
19 24|         wodrzekł:~— Robji to, co dusza tvoja cë koże. Tej nasze
20 24|          zkąd vasza jidze droga, dusza vasza wodpocznje i vesoko
21 24|         na naszich jezorach, tej dusza moja vëzdrovjeje. Ale movji
22 25|   njezgodze. I vjedno mje wodtąd dusza movji, że zkądkas jakji
23 25|        Bo jô nji mom fenjiga pod duszą, be ję wod moji bjałkji
24 29|        vëduszają. Ale v tim razu dusza moja ju sę vëlękła, bo vjidzała,
25 29|        svobodę, vzęlë panovanjé, duszą nas dzis jak vjilcë a vszetko
26 29|          woczoma. Ale jego mocnô dusza przemogła słabosc całą a
27 29|       njosł a wucho łovjiło, ale dusza moja njesmjertelnô vjęcij
28 29| woddzękovac...~To to beło, czimu dusza ve mje płakala, choc mje
29 31|     vjesoło pogvjizdivoł, ve mje dusza płakała wod smutku, bo po
30 31| vszeskjim a jednak njeznajomi, z duszą, v chterni, jak kam na dnje,
31 33|           co robjisz ve zgodze z duszą tvoją, dobré jesta i volą
32 34|       Takji to je serce ludzkji! Dusza moja całą sełą 1gnęla do
33 34|       nje woddzękovoł sę ze żevą duszą i nekoł do dom — do Lipna.
34 35|          to. — Podług moji wudbë duszą ludzką rządzą takji moce,
35 36|         morusa. To je człovjek z duszą, jak ma bjołi ludze.  Przëvjozł
36 38|          zMłotkóvSorbskjich, ale dusza moja mje povjedzała, że
37 38|        mosz të litoscë nad svoją duszą i nad moją?~Ale jô njick
38 40|       kvitnącim krajem. Ale moja dusza płakała jako na smętorzu
39 40|    Sorbska, choc krom vszetkjigo dusza moja mje tam cignęła.~Pana
40 41|          mosz krolevską nad moją duszą. Założma krolestvo na jezorach:
41 41|        na poł z litoscą, to moja dusza robjiła sę małô i vstid
42 41|        spjevną vësłałë za bjedną duszą svojigo pana. Kjej jem vezdrzoł
43 42|       vjedzec, kjej jô detka pod duszą nji mom.~— Pevno — rzekł
44 42|     zedlu przë wumarłim, a przed duszą przechodzełë mje wobraze
45 42|    bivszë całą vłosnoscą zemji a duszą Boga.~— Boczë, Remus, coc
46 42|        volę Boską i robji, co cë dusza koże! — tak mje povjedzoł
47 42|          takjich, chterni mje są duszą krevni, kjej navetk mova
48 42|       pjenjędze, chterne mom pod duszą, żebes mjała z czego żëc,
49 42|        vjedno dzejało, kjej moja dusza beła rozburzonô. Rzekłszë
50 43|         czuł jem sę samotni, ale dusza moja żdała spokojnô, pełnô
51 45|          za letkji, be tę vjelgą duszą rozumjec.~Takji beło żëcé