Chapter

 1 1 |          chdzebe mogł podjachac ze svoją karadajką i sę vëspac pod
 2 1 |        takjim nje gonjił, le rzekł svoją skażoną godką: — Bjej z
 3 1 |          Jak won tero na woborę ze svoją karą zaszedł, tej Fresza
 4 1 |            Boskji Rebackji. Tu won svoją viżavą tak nje podoł na
 5 7 |           dzesątą gorę. Nakoguż lë svoją rękę podnoszosz? Żdrzë na
 6 8 |         jak rozgami, a Mjichoł nad svoją ksęgą spjevoł pjesnją Advańtovą:~
 7 8 |        vjeczorami.~Żid, njim szedł svoją drogą, przëszedł do mje
 8 9 |           kjede të znovu wuzdrzisz svoją krolevjonkę? ~Przë wobjedze
 9 10|       mjała, że tu bjedni Remus ze svoją skażoną godką, pasturk dovnji
10 13|        ludzi na wobroz i podobnosc svoją, to gvesno nje mdze żdoł,
11 13|         Pavła, tej panji wobzerała svoją spiżarnją, a gbur z Mjichałem
12 14|         rozumjoł, dokąd won cignął svoją godkę i mu to povjedzoł.
13 14|            słova.~— Nje wuvożej na svoją małosc i żorotnosc. Vëstrzelë
14 14|      Mjichoł sedzoł przë stole nad svoją ksęga, a Marta gospodarzeła
15 14|           a Mjichoł zaczął spjevac svoją nocną pjesnją.~— Vszestkji
16 14|          cvjardi, żebe jisc v zëcu svoją drogą nje boczącë na cerznje,
17 14|          sę zdaje. Meszlą, że jidą svoją volą a to ręka Boskô jich
18 15|       Marta sę zchileła głębok nad svoją robotą. Całą chvjilę beło
19 16|            i mje do wuszu szeptałë svoją przërodzoną godką. Wucekłë
20 17|           robji.~Wumęczeł sę stari svoją godką, że jaż muszoł sadnąc
21 18|         wodrzekł Trąba — bronji sę svoją przërodzoną bronją. Voł
22 18|            nastavjił, ale petlujle svoją godką a nje stój jak ta
23 18|        sposob szedł mje v pomoc ze svoją kanoną.~Po tim vërzasu przez
24 19|      wopjeką złigo ducha tatczeznę svoją przedovoł:~Smętk cę spętoł,
25 20|            skrami i rozmiszloł nad svoją dolą vanożącigo muzikańta.
26 20|        spodku nje vzęłë, bo jak ze svoją bjałką nje żijesz, to wona
27 24|          nji są le sługami. Z movą svoją i wobeczajem poskrelë sę
28 24|         rozumjoł dobrze, dokąd won svoją godką provadzi i sedzoł
29 24| mjeszczanje z berłami, Klarneta ze svoją kapelą i wobraznjicë. Leno
30 25|           njedaleko — i wodpravjił svoją nocną strożą. Vszetko to
31 25|          svoję karę, a Trąba sę ze svoją bjałką pogodzeł.~ ~
32 27|         pon przedoł Njemcovji vjes svoją, zervoł won ze scanë jego
33 27|        zaprovadzoni do dom, bjałkę svoją srodze vëstraszeł, chterna
34 29|        czubem krza i vząvszë go ve svoją vłodzą, vëstrzelełë na svoję
35 31|       njebje i mô v wopjece korunę svoją polską!~Kjede sę broma sodze
36 31|           njeboszczik cë povjedzoł svoją krijovkę, cze cë też do
37 33|     wostavjic, be sę rozpravjic ze svoją bjałką, mjołbem do cebje
38 33|           no v Strzepczu szandarze svoją godką woczë zamedleł, chturen
39 33|    namovjic i szedł na rozpravę ze svoją bjałką...~Długji tidzenje
40 33|          brzegu, puscivszë rebokóv svoją drogą.~—To beł Trąba! —
41 33|             chterną mogł jem meslą svoją provadzëc za rękę vłosną
42 37|       toczi, bo norodovji, chturen svoją movą, svojim wobeczajem
43 38|            Nji mosz të litoscë nad svoją duszą i nad moją?~Ale jô
44 41|        cebje pravo, ale të pudzesz svoją drogą... Dalij nje vjidzę...
45 41|            Gorze!~—Gora Arimana ją svoją cenją nakreła! Tëro jô tu
46 42|            njeboszczikovji mjiłosc svoją. Gvesno jesz dzis nalezesz
47 42|     poprovdze, dokąd won cignje ze svoją godką. Ale ko won rovnak
48 43|           wobdarovała mje mjiłoscą svoją.~Chadzałasma v ti pustinji
49 43|           na njebo, wuchveceło mje svoją cepłą rączką za dłoń i rzeklo:~—
50 43|  sprovadzëc ludzkji wobmovë. Bo za svoją njevjastę vząc cebje nji