Chapter

 1 1 |       kaszebsko-słovjińskji movë" naszigo Cejnovë, Mjoł won na svoji
 2 6 |         knopë i dzevczęta (a beło naszigo karna może setmëdzesąt sztek)
 3 6 |         Droga na Lipno szła vedle naszigo jezora a tej przez las i
 4 10|           wuvożającë sobje:~— Cze naszigo Remusa brzmjel kąseł, cze
 5 13|        Timi strzelbami gbur, wojc naszigo pana, wuzbrojił chłopóv
 6 14|           be zapjisani bełë dzeje naszigo ludu kaszubskjigo. Alem
 7 14|          pokozoł ręką na vizerunk naszigo kraju i rzekł:~— Boczë!
 8 14|        luostavjil napjisané dzeje naszigo ludu, ale zamjast njich
 9 15|          zdovało mje sę, że slode naszigo konduktu zavrocają vszetkji
10 17|       tego doznoł wob dlugji lata naszigo vanożenjô.~Tak ma tede szła
11 17|        won tak procuje vjerno dlo naszigo pana.~— Jô so nje vdarzę —
12 17|           njeboszczicë przodkovje naszigo pana. Czeż to też je tovor?~—
13 20|      vjilka wutłuką! Vrocma sę do naszigo zameszlenjô. Do njedzeli
14 21|     Vszescë wonji sę tam zeszlë z naszigo kraju kaszubskjigo. I rebocë
15 22|         Ale dnja i godzenë i molu naszigo potkanjô dziso vjedzec nji
16 22|        povjedzoł:~— Czo, kamroce! Naszigo Remusa, co to na Strachu
17 22|          Pomogł jes przeprovadzëc naszigo Remusa przez łovcze wobjeże,
18 25|           ta doka deszczovô rzoze naszigo wognja nje przepuszczi dalij
19 25|          vezdrzoł jem gorą wognja naszigo vlas, jakbeztąd mogt vëstąpjic
20 25|           tero wona sę vëbjerô do naszigo ksędza jegomosce ze skargą,
21 26|            Cuż ti Njemce chcą wod naszigo Remusa? Za nobożné ksążkji
22 27|    povstac nji może bez krolestva naszigo i norodu pruskjigo novjększigo
23 28|         won so wob drogę za czasu naszigo vanożenjô vëspjevivoł i
24 29|           zlecom na njeprzijoceli naszigo rodu. Słuchej tede, jak
25 29|          drzózg im rzekł: Po kuńc naszigo pola nad jezorem v stronę
26 31|           jô na vłosné woczë, jak naszigo ksędza v Lipnje szandarovje
27 31|           cë też do rękji nje doł naszigo znaku rodovigo?~Ale na takji
28 33|   zamedleł, chturen chcoł złapjic naszigo Remusa. Wu smjesznigo Trąbë
29 33|      jezoro. Bełtojuczvjorti dzeń naszigo zamknjęcô pod zemją, kjej
30 33|           Za długą chvjilę v łoża naszigo vjidu vjachało czołno z
31 34|           smjała. Tak ma vëszła z naszigo kretovjiska — jak go Trąba
32 34| njeboszcziku wojcu przerobjic dlo naszigo Macka na njedzelę. Mack,
33 34|      przënosilë, że bodej zamjast naszigo, zabrelë do sodze njemjeckjigo
34 34|           darmoka zavjezlë Njemcë naszigo ksędza do Chojnjic i tam
35 34|          jego aresztovelë zamjast naszigo ksędza. Pitom sę tede karczmarza,
36 35|         sigają dzisodnja granjice naszigo ludu.~— Cuż cë z tego? —
37 36|      zabarzo! Do nogorszi buclilë naszigo pjekła vë sę nje dostanjece.
38 36|        nom z njemjeckjigo pjekła, naszigo sąsada, przësełają całé
39 36|           zaczęła sę zbjerac vkoł naszigo budinka. Jedni vrzeszczelë
40 38|    pjęcsetnim wosemdzesątim przez naszigo pana Barnima Trzënostigo
41 39|           chcoł kupjic, bo pjisma naszigo nje bëlë vekłi.~Trąba vëpjivszë
42 41|      Wokolica znanô nama dobrze z naszigo vanożenjô vëzdrzała cuzô,
43 41|     stanje. Ale dnja anji godzenë naszigo potkanjô vjedzec nji ma.
44 42|      navetk szarô gapa żevji sę z naszigo pola.~A Trąbjinô tero zaczęła:~—
45 42|        przechodzełë mje wobraze z naszigo v gromadze vanożenjô. A
46 42|           mje do sebje grubi głos naszigo Lipińskjigo szołtesa, gbura
47 43|          na ten poląci sę pomnjik naszigo szczescô przëboczeła sobje
48 43|      stari nad zavalonim gnjozdem naszigo krotkjigo szczescô.~ ~
49 44|          vołoł:~Rum! Rum! Z placu naszigo, ~Cobe sę nje stało co złego! ~
50 44|      jason na rozvalonim gnjozdze naszigo szczescô. Takô żałosc mje