Chapter

 1 5 |        bjołim zomku zamknął złoté dvjerze? ~Ale dzivni kołpje jak
 2 6 |       vëburkła z jizbë. Ale przez dvjerze czuc beło, jak wona głosno
 3 7 |          sę dobrac. — Wodemklë sę dvjerze i vlazło njico dużigo jak
 4 9 |        strachem vënekani, wokna i dvjerze wostavjivszë wodemkłé. Vjater
 5 11|            bom mocną volą zamknął dvjerze, za chternimi na złotich
 6 11|           wuchvaci. Zazdrzi — ale dvjerze przed njim zatrzasną, a
 7 12|        vstac, zaprovadzilë przede dvjerze na sluńce, chdze dva drzevka
 8 14|        Jozef wodemknął przede mną dvjerze, co z casni jizbë provadzełë
 9 14|           za dvjerzami. Ku reszce dvjerze sę wodemklë a vszescë ves7lë
10 21|          vëprovadzeł przez jinszé dvjerze. Jak ma bëlë na wulicë,
11 26|          doł papjorë timu, co mje dvjerze wodemk i przëkozoł:~— Vezce
12 29|          czężkjich kluczi zamknąl dvjerze, tej jô wuzdrzoł jizbę vëbjeloną
13 29|     zomkovjiska zaklętigo zaparła dvjerze do szczescô, won podnjosł
14 30|       Bivej zdrov!~Jak sę za njim dvjerze zamkłë, pjerszą moją meslą
15 32|     doznoł jem sę wod razu, że to dvjerze, mjedze dvuma mocnimi korzinjami
16 32|          skrzenje i wodemknęłasma dvjerze. Cuż ma wuzdrzała? — Dużô
17 32|          wostatnô zamkła kamjanné dvjerze za sobą.~ ~
18 33|       serce, tak żem jimu wokna i dvjerze do moji dusze wolvorzeł,
19 33|        prochu nje psuło.~Mjelësma dvjerze wod jizbë do kuchnji wodemkłé
20 33|          trzimoł jak zosuva nasze dvjerze na svjat. Tej wodemknał
21 34|          furmonka zajachała przed dvjerze. Vstąpjił jem tede do szankovnji,
22 34|         biskup. — Tej zaklepoł na dvjerze i veszedł.~V jizbje vstoł
23 34|        movję! — i pokozoł ręką na dvjerze.~Na wotmjanë tero zapoleł
24 34|         żëcu zatrzasł jem za sobą dvjerze, za chternimi nęceło mje
25 34| paluszkjem. A jô beł wudbë, że te dvjerze zatrzaslë sę na vjekji.~ ~
26 36|    człovjeka.~V tiin zaklepało na dvjerze, a Derda rzekł:~— Aha! To
27 36|       podnjosł go, kopnął nogą ve dvjerze i vërzuceł go na podvorzé.
28 36|              Remus! Zamikej chiże dvjerze! zasuń zosuvę! Bog cë zapłac,
29 36|      vrzeszczoł:~— Remus, trzimej dvjerze i nje vpuszcz tich djobłóv!
30 36|           z pomocą, bo z dvoru na dvjerze napjerelë mocko, żem je
31 37|          reszce wodemknął vesokji dvjerze, vpusceł nas, vstąpjił za
32 37|         ceszëc będze.~I wodemknął dvjerze do dużi dvornjice, a jô
33 37|           szedł dalij i wodemknął dvjerze do drugji, jesz vjększi,
34 38|     wuderzałë woczë, jak wotvarté dvjerze do drugjigo svjata. Le v
35 40|        łovce i spjevają. Rozvalëc dvjerze! — A wob ten czas przez
36 40|    chveceło i zaczęłë bjic njim v dvjerze koscelni. Ale v ti chvjilë
37 40|      chterni wob ten czas vëbjilë dvjerze, dzekjimi jęzekami wogjiń
38 41|      wokno. kjej ti tam vëbjijają dvjerze? Przez tole wogjiń wod strzodka
39 41|        tede v gromadze wodemknęla dvjerze, chterne provadzełë v mali
40 41|        vzął za klamkę i wodemknął dvjerze i vszedł.~V jizbje poleła
41 41|           pjęsc jakôs klasnęła ve dvjerze, chterne sę wodemkłë z trzoskjem
42 41|         meszlę. I zaklepoł jem ve dvjerze. A kjej sę wodezvelë, wodemknął
43 41|          wodezvelë, wodemknął jem dvjerze i veszedl do jizbë. Ale
44 42|         czetoł, zaklepało na moje dvjerze i vszedł gosc. Zdzevjiło
45 42|          Trąbjinë.~Jak jô wodemkł dvjerze do nji, vëburklë z jizbë
46 42|         przez wokno zamjast przez dvjerze — jakbe sę beło noleżało —
47 43|         kvjatë i zamknąc wostatné dvjerze do szczescô, bo złô ręka
48 43|          to v duszë moji jakbe sę dvjerze wodemknęlë, przez chterne
49 43|          kaminja, chturen zamikoł dvjerze do jomë krola jezora. V
50 43|        przez naszą jizbę vëvaleła dvjerze do kuchnji pod korzinjami