Chapter

 1 3 |        tę jarzębjinę scąl, tobe krev lecała. Tak jô so na dregji
 2 5 |        ręką, vjidzoł jem, że to krev. Ale jô przëcesnął to bolącé
 3 5 |    spjeszno. Wod tego mje znovu krev jęła cec, alem so povjedzołyże
 4 5 |         zaboczeł womëc v rzece? Krev mje sę zgęsceła na skarnji,
 5 7 |        że mje scągô na głovje i krev za kołnjerz leci. Njeboczącë
 6 8 |   chvjądac i klepac, żebe mu sę krev rozruchała. Tej wotvorzeł
 7 9 |       że jesz dzis cepłim varem krev mje do serca nabjegô, i
 8 9 |       Na vszetko sę vożëc będę. Krev, żëcé moje tobje dom i zbavjenjé
 9 9 |      zacął puszczadłem a czornô krev zaczęla strzikac. Vëpusceł
10 9 |     Marto!~— Bog z tobą, Remus! Krev bem serdeczną za cę dala.
11 10|       cudu. Jaż raptem vszestka krev mje wuderzeła do serca...~
12 10|    rzekła:~—Pjij!~Czervjoné jak krev beło to vjino v szkle, a
13 10|        zdovało, żo to beła moja krev serdecznô. Ale jak kozała,
14 11|         wodemkłë ranë v sercu i krev z njego wubjegała, żem sę
15 13|    spjevac wo nich dzejach, jaż krev sę burzi. Ale chtuż sę jimu
16 14| mordarza. Bo kjej jem przelevoł krev, to za svobodę i szczescé
17 14|    wodjął, unizdrzoł jem na nji krev. Zaro mje sę tero przëboczeło
18 14|      zacząl trząsc, a czervjonô krev vëstąpjiła mu na vargji.
19 14|         płuca. Co porę lôt szła krev ze mje. Tej znovu sę stanovjiła,
20 14|        minje! Zburzeł pon Jozef krev nama młodim, żesma vëdobeła
21 14|       jął trząsc panem Jozvem i krev pokozała sę na jego vargach.
22 14|       wob ten czas zapolełë jak krev; a z woczu bjiłë skrë jak
23 15|          tej jesz chvjilami jak krev serdecznô zaczervjenjiła
24 16|      roczeła mje czervjonim jak krev vjinem. Jak ve snje jô szedł
25 16|       vezdrzol przez nje, ceplô krev mje do serca zalecała: Tam
26 19|   zaprzańc pon ję rozuinjoł. Bo krev mu buchła do głovë, a lica
27 19|      Tej zalecała czervjono jak krev, a potim stała sę czornô.
28 21| provdzevi Kaszubji, nasz norod, krev nasza. Pod svojimi chorągvjami,
29 22|        na ti svjęti pjelgrzimce krev sę lała i jim na woczë zesłała
30 25|     podvojną mjarą płaceł.  Ale krev ludzkô sę mjedze nami nje
31 25|         mjedze nami nje lała le krev zvjerza dzekjigo. Tak jô
32 29|      zatrzęsłë kolana i vszetka krev mje do serca zbjegła:~Tam
33 30|   zełżesz drugjimu v woczë, tej krev cë może zaczervjenji lica,
34 31|        gorz Boskji: Tam sę lała krev v dalekji Franceji jich
35 33|       na ceché vodë jezora, jak krev. Ksądz sedzoł pod nim vjelgjim
36 33|        a mom nodzeję v Bogu, że krev moja sę wodgrzeje i nje
37 35|        czasem sobje wuvożom, że krev nje je maslonka. Pjęknô
38 35|        Pokąd człovjekovji młodô krev v żełach vreje, to na te
39 38|   dzirżkoscë! Vjidzec, że dobrô krev v tvojich żelach, kjej jes
40 38|     wostatné rozgji jich rodu a krev jich ju beła vëstudzonô.
41 41|     takjim molu czervjenjiła sę krev.~Mroz cął takji wostri,
42 41|  zrobjiło, kjej jem wuzdrzoł nę krev. Tero jô ju bjegł dravo,
43 42|     możno?~—Nje! — rzekł jem. I krev mje buchnęła gorącą falą
44 43|  prawojcem nas, Zoborskjich. Ta krev stolimovô burzi sę wu nas
45 43|     Ledvjem wuzdrzoł a vszestka krev mje do serca zbjegła i kvjatë
46 44|         wofjarovoł, vëloł svoję krev v wobronje svobodë ti zemji,
47 44| zaboczeł wo jich znaczenju. Ale krev stolimóv jesz nje vëmarla
48 44|         Smjerc, Wurzas, Zdradę, Krev!~Bo kjej varsztat dzejóv
49 45|    vesoką Bożąmękę na Zoborach, krev mje gorącim varem spłivała