Chapter

 1 1 |        jego bes sę nje doznoł. Bo słuńce przez tile lôt poleło na
 2 1 |         stojoł dużi pańskji dvor. Słuńce łiszczało v jego woknacli
 3 2 |          v nji mjeszkają ludze. A słuńce zdrzi przez wokna ve vszestkji
 4 3 | koscerzełë sę vjetvje cenkji. Pod słuńce to vëzdrzało, jakbe drzevję
 5 5 |        dnja smjoł sę ze szczescô. Słuńce z vesokjigo njeba tak rozsvjeceło
 6 9 |       doma le dvoje z Marcijanną. Słuńce svjeceło przez wokno na
 7 9 |       Vszetkoc dom! Koż mje gasëc słuńce i gvjozdë na njebje! Koż,
 8 9 |         długjich godzenach żdanjô słuńce, jakbe to beł dzeń jak jinszi,
 9 9 |            Jak dużô kula wognjovô słuńce jęło sę wukrivac za lasem
10 10|           pjijani. I jesz roz mje słuńce zasvjeceło i zajasnjała
11 12|    zaprovadzilë przede dvjerze na sluńce, chdze dva drzevka besu
12 12|          cobe mje vjater wovjoł i słuńce wogrzało. A jô poznoł, że
13 12|         mje mocë v gnotach. Potim słuńce vëgrzało, vjate vëvjoł,deszcz
14 13|         Mjichała, mojigo patrona, słuńce vschodzeło?~Jô so to dobrze
15 13|     vjedzelë, że kjej v to svjęto słuńce svjeci, to zaraza na dobetk
16 13|           ju spałë na mjedzach, a słuńce legło, czervjoni wostavjivszë
17 14|        wobrocoł Ormuzd vjidné jak słuńce woczë na njebo i morzé i
18 14|           Noc, a pojutrze, skorno słuńce zińdze, pojadzemë do Lipna
19 15|     rąbjił chrostë na drodze.~Jak słuńce zaszło, wuszekoveł sę kondukt
20 15|          mje zdrzała woczoma, jak słuńce zdrzi po deszczu przez chmurë.
21 18|       vjid ju beł pemi na svjece. Słuńce lało sę do naju leżi przez
22 19|       Boskjich beło pjisané.~Kjej słuńce zaczęło zapadac i cenje
23 19|           to będze dziso vjesoło! Słuńce szło sobje spac. Zapolima
24 19|          mogjiłami grzmji ~jaż sę Słuńce vëpoli ~i pod berło veznje
25 19|          Vëprovadzą Boskji starże~Słuńce v vjeczné kołovaże.~A ten
26 20|          na tvoji vandrovce, kjej słuńce cę poskvarzi, a mroz cë
27 22|        vojsko duchóv. ~Reno pełné słuńce vjidzało nobożni lud pod
28 22|         jezora i wusodł nad vodą. Słuńce pravje vskazivało połnją
29 22|           szerokę, co lasem szta, słuńce grzało calą sełą, jaż vësuszeło
30 23|          Strzepczu pod figurą. ~ ~Słuńce ju jak wognjovô kula stojało,
31 23|         sę wobraze i chorągvje, a słuńce v jich złoconich pikach
32 23|        doszła do Luzena, svjeceło słuńce z modrigo njeba. Po drodze
33 27|        Remus, będze szumjoł las i słuńce svjeceło na pola, a cebje
34 29|     jezoro. Vjatrë go szamotałë i słuńce pjekło, ale won vjedno takji
35 32|         vszetkjich vsi vkoł, kjej słuńce spędzi noc ze svjata, reno
36 33|        karë Boskji. ~Jednigo dnja słuńce zaszło krevavo, a wogjiń
37 34|            Na dregji dzeń porenné słuńce żeczno zasvjeceło nad vjelgjimi
38 36|         derdoł slode z moją karą. Słuńce grzało, nad polami grało
39 38|          morza, chdze ju wutonęło słuńce, wostavjivszë slode dużi
40 38|           Trąbo! Dej poku! Vińdze słuńce i roznekô te czarë. Rągorz
41 39|        tede pod grzępą i wusnęła.~Słuńce ju nasze cenje vëcigało
42 39|           tovarzesz. Nogorżij, że słuńce, czervjoné jak rozpolonô
43 39|          chdze porene mjało vińsc słuńce, żem ledvje sę przëzdrzoł
44 40|  zvonnjicę koscoła Głovczeckjigo, słuńce ju mjało za sobą vjęcij
45 41| potępjenjô! Jednak roz nom vińdze słuńce a më tu stojimë na Bjołi
46 42|        zaczęła:~— A czijesz to je słuńce, co vom żetka dogrzevô,
47 44|         spłavjił deszcz i vëpjiło słuńce. Przed vjele vjekami ten