Chapter

 1 1 |      skorznje mogłë stożëc sę. Bo bełë rzitelnje całé. Ale kjejbe
 2 1 |     rzitelnje całé. Ale kjejbe sę bełë chcałë wudavac procemko
 3 1 |           Terom vjidzoł, że v nji bełë skvarkji. Gvesno Remus je
 4 2 |           wu konji. Gnjadi i Liza bełë jich mjona. Tam mje beło
 5 3 |         dva vjidë sejmują. Ale to bełë dobré drzevjęta.~Wu naju
 6 3 |        postavni panji.~Nogji moje bełë bosé a nogavjice njiżij
 7 4 |         wona mje jesc nje dała. A bełë kloskji i kavałk chleba.
 8 4 |        korunovaną jarzębjiną. ~To belë podług moji wudbë kołpje
 9 5 |   krolevjonce i kołpjach, chterne bełë ji bracoma, i spjevoł jem
10 5 |           won mje chcoł karac. To belë skarnje wukozkji, chternąm
11 6 | dozdrzenjałô slivka.~Żebe tam nje belë leżałë kaminje, chternimi
12 6 |          som nolepji!~Moglëbe mje belë zabjic, kjejbem beł vjedzoł,
13 11|          gozdz z całi mocë.~Scanë bełë, jak vszeskji jinszi budinkji
14 12|      chorosc vëlekovac. Dręgji to bełë lekji, ledvjem je strzimoł,
15 13| przëveknje, to robji njimi, jakbe belë kavałkjem jego reminja.
16 13|      minęłë Trzë Krole. Ale latos belë przëszłi Gvjozdkji ze vsë,
17 14|      vëvrzec pomstę. I v njedzelę belë, ale ponjechelë mje, bo
18 14|            v chterni be zapjisani bełë dzeje naszigo ludu kaszubskjigo.
19 15|        mje dzivno beło, ko jednak bełë przëvikł do nocë i dróg
20 16|         mje kalandorz, v chternim bełë zapjisani vszetkji jarmarkji
21 20|        takji bjołi jak ji skarnje bełë. Stolimovji zapoleło sę
22 21|           wobdzarlą jakbe ją gapë bełë mjałë v roboce a szeję wobvjązaną
23 22|            Ji małé bosé nogji nje bełë gvesno zviczajné chodzec
24 22|          Vebera i njich drugjich. Bełë to popołnjové godzenë, a
25 23|           njebo scana lasu: to ju bełë wostatni lase przed kuńcem
26 25|           vęgli. Do czego te jimu bełë, tegom sę mjoł pozdnji doznac.~
27 25|     mjedze nimi trzema mogjiłami. Bełë wone bezmała wokręglé a
28 25|          z njich tak krotko sebje bełë sę zeszłë, że ledvje voz
29 25|            Ro i mjetelok i grulka bełë v roboce. ~Jô sobje mesloł:~—
30 28|          Bo chtuż vje, cze to nje belë pjenjądze za czornigo kota,
31 32|           joma vjelgô. Ji scanami bełë grubi korzinje jakjigos
32 32|        gruboscë chłopa v pasu tak bełë rozkoscerzoni na vszetkji
33 32|          czas. V scanach vsadzoné bełë molami dvjerkji a jak je
34 32|          wokjennjicami. Długji to belë rurë na kjile stop, chterne
35 33|        prędzij be te rebë v vodze bełë go vëdałë, njiż naszi ludze.
36 33|         Trąba vëzdrzoł! Ruchna mu bełë przëlgłé do skorë a z njich
37 34|         wogjiń, skarnje ji pjękné bełë bladé. Chvjilę zdrzalasma
38 35|        mną v svjat. Żnjiva latosé belë dobré, gburzë mają pjenjędzi
39 36|          złomelë, kjejbe wone nje bełë tego nołożné i wobjité dosc
40 38|     vëbavjic. chtuż veznje na sę? Belë takji chvjile, żem sę chcoł
41 38|      Mjirachovskjim lese! Ale nje bełë to ju cenje, ale krosni
42 39|           stanje mjilszi wone nom bełë, njiże puchové pjerzenë.
43 40|           ale te dzivnim sposobem bełë zamkłi. Chtos przëstavjił
44 41|     zchronjiskach. Żebe to tu nje bełë rovnak nasze stronë, za
45 41|          vjatru zastovjol. Tu też bełë wone mało zavjané.~Kjej
46 43|        jak voda ze zdroju.~Cze to bełë dnje, cze też tidzenje długji,
47 45|            Chto vje, cze wone nje bełë krom vszeskjigo noszczeslevszé