Chapter

 1 1 |         przënjosł na rozvjeselenjé serca...~Zkąd won sę vzął?...
 2 3 |           mu tero moc vstąpjiła do serca, że zaszedł do dom letką
 3 6 |            Zokonu przëlgnął mje do serca David, bo won, mali pastuszk
 4 9 |           cepłim varem krev mje do serca nabjegô, i nje vjem, cze
 5 9 |          jô bluznjił v wosamętanju serca. Ale Pon Bog spravjedlevi
 6 10|     vszestka krev mje wuderzeła do serca...~Tam szła wona wokoma
 7 16|     popjolë moji spoloni svjątinji serca. Tak jô vstoł bez słova
 8 16|       przez nje, ceplô krev mje do serca zalecała: Tam v wogrodze
 9 16|        mogł wo nji meslec bez bolu serca. Nad dachem pałacu z nocnigo
10 18|         jedno: Jak jô tak graję ze serca, to mje jakbe co wosamętało
11 19|         Ale mje jak bech tovaru do serca naloł. Z knopjęcich lôt
12 19|       serdeczné i na rozvjeselenjé serca won grac wumje. A nen dregji
13 20|           słova trafjilë Trabje do serca i dodalë mu ducha. Vëdobeł
14 22|         ktore składamy, ~    Tylko serca skruszone, lecz vszystkie
15 23|          svjętich mjesci napełnjił serca nabożeństvem a duszom przëpinoł
16 24|           kożdą meslą, kożdé bjicé serca: jak wuvożosz? Vorto to
17 25|       njewubetno mje sę stało kole serca, alem v roboce svoji nje
18 25|      zrobjiła z przërodzoni złoscë serca, cvjardoscë, vëvrotnoscë
19 26|           czas jich zatvardzałoscë serca.~Wob ten czas vjęcij a vjęcij
20 28|         njich volą szedł v svjat i serca jich zranjił.~Ale że tam
21 29|       kolana i vszetka krev mje do serca zbjegła:~Tam leżoł krol
22 29|         Matkji, dzirżkji i mocnigo serca. A tero na tim łożku leżała
23 29|           ze mną dzeje, vëdobeł ze serca kąsk ludzkji dusze i sprovadzeł
24 31|          pruskjim sędzom zmjękczeł serca cvjardé. Doznoł jô sę pozdnjże
25 31|            dobelë, tej zatvardzilë serca svoje njepotemu i wuciskelë
26 33|            woddomë.~— Kamiń mje ze serca spodł! — rzekł na to Trąba. —
27 34|     milczenjé na te słova ksędza i serca nam sę scesnęłë, jak vjedno,
28 34|          że nom wotucha napełnjiła serca. A won zaszedłszë na posodłovjé,
29 34|            Ale nom sę rozvjeselelë serca i rozpogodzelë skarnje,
30 35|          Zrobjiło mje sę cepło kol serca wod redoscë, że v tim mjesce,
31 35|     słuchałë barzo po naszimu, ale serca jich ju poszłë na njemjecką.
32 36|          Panje! Kamiń mje spodł ze serca. Bo spravjedlevje volołbem
33 36|         czego napjiła?~ — Z całigo serca! — rzekł Trąba. — A żeli
34 38|             Ale będzesz dzirżkjigo serca i njiczimu sę dzevjic njebędzesz,
35 38|            vszeskjich koscach a ze serca scesnjętigo wulżeło, jakbe
36 40|            i rzekł:~— Kamiń mje ze serca spodł. Bo mje stracli beło
37 42|          wod sebje, kjej z dobrigo serca przëszła! Tak wostała, a
38 42| słonecznigo cepła wuderzełë mje do serca. Całą chvjilę jô nje vjidzoł
39 42|            gorzołkę, chterną cę ze serca czestuję i jidz z Bogjem!~
40 43|             A jak sę vëpłakała wod serca, tej wodsunęła sę wode mje
41 43|    wuzdrzoł a vszestka krev mje do serca zbjegła i kvjatë vëpadłë
42 45|           wona na jedno wuderzenjé serca, ale wod ji vjidzenjô povstoł
43 45|           żebe mje żol nje scesnął serca za mojim vjesołim tovarzeszem
44 45|          gorącim varem spłivała do serca. Jô vjedzoł, że tam matka —
45 45|          sena — na vojnę i bolenjé serca, bo jinszé przeznaczenjé