Chapter

 1 1 |      przëszło do głovë, jak to dzivno, że takji prosti, njewuczałi
 2 1 |    rozumjała.~Czeż to nje beło dzivno, że pravje takji człovjek
 3 1 |       vjesołoscë, że jaż mu sę dzivno stało. Bo na woko be sę
 4 1 |  pjismo, a beło go sporo. I co dzivno, pjisané beło czesto po
 5 2 |      vërzasł przed lati, a nje dzivno mje, bo wurodą mje Pon Bog
 6 2 |       v dzeń bjołi.~Rovnak mje dzivno beło, że ludzena pustkovju
 7 3 |     pole jakji dzesęc krokóv i dzivno mje beło, że ji nje scęlë,
 8 3 |     krolovą i podnjosł ję, jaż dzivno mje beło, że ve mje tile
 9 5 |      jezdzi, bo ludzom strach.~Dzivno też mje beło, że czubk gorë
10 8 |     wukozka, le człovjek. Kąsk dzivno won vëzdrzoł, bo zdovoł
11 8 |        kjej jem sprobovoł, tej dzivno mje belo, że takji lebjoda
12 8 |     napjisanô.~Jesz vjedno mje dzivno, zkąd timu bjednimu człovjekovji
13 9 |       jak pjora gołąbka. I tak dzivno mje sę zrobjiło, żem so
14 10|   medetovoł i tak povjedzoł:~— Dzivno be też beło, żebes të, Remus —
15 11|   balkę vbjiti. Barzo mje beło dzivno, żem tego gozdza dotąd njigde
16 12|       Tero poj!~Mocko mje beło dzivno, bo njicht jinszi, jak won,
17 13|        jô szedł przez woborę i dzivno mje beło, żem nje vjidzol
18 14|        To mje beło vszetko tak dzivno, że jô zaczął vzerac na
19 14|      rod chcoł z tobą pogodac.~Dzivno mje sę stało na takji słova,
20 14|     Njevorto — wodrzekł jem, a dzivno mje beło, zkąd won to vszetko
21 15|   vjelgjim njewubetku. Jaż mje dzivno beło, ko jednak bełë przëvikł
22 16| tvojich woczach napjisanô... I dzivno mje, żes të to vjedzoł.~
23 18|      doł i v gorę. To mje beło dzivno. V nim cemnim norce też
24 19|       spjisoł cerograf pravni. Dzivno mje ten ze żołtą brodą przëboczoł
25 25|   njemjara. A mje to vjedno je dzivno. Bo te Tuszkovë są vsą vjidzałą,
26 26|    kartovac. Mje to barzo beło dzivno, bom so wuvożoł:~—Cze takji
27 28|       głovë vëbjic? Vjedno mje dzivno, Remusu kochani, że ten
28 29|    czornich vęgli. Mje to beło dzivno i żem sę pitoł:~— Nacuż
29 31|     gorzij, njiże przed vojną.~Dzivno to jednak vëzdrzało: Dvuch
30 31|        sę doznoł, nje beło mje dzivno, że wonji sę vzęlë do wobalenjô
31 32|   gorni kańt i cignął do sę. I dzivno: kam popuszczoł, jakbe go
32 32|  zvjerz dzekji!~Ale mje jednak dzivno beło, żebe takji przemeslni
33 33|        sobje tu posodłovjé. Le dzivno wostanje vjedno, że takji
34 34|      njijak nje znaję.~— To je dzivno, kjede nom dobrze vjadomo,
35 35|        jak jutrzenka. Jô so ju dzivno mesleł: Możes të zabeł,
36 36|      jego sąsedzë movją, że mô dzivno v głovje. To le beła takô
37 36|        ji gvesno żëcé wukroci. Dzivno nom vszetkjim, że pon go
38 37|       z głovë.~Pon na te słova dzivno na mje pozeroł całą chvjilę.
39 37|     przëszłë, povjedzoł tak:~— Dzivno vama będze, żc jô, pon tile
40 38|       Mojim ludzom to ju njeje dzivno, bo są nałożni, że z drogji
41 38|   wogroszce, a samimu mje beło dzivno, że procem voli ręka moja
42 38|   vjelgą wuvogą i povjedzoł:~— Dzivno, jak të za njim szlachujesz,
43 39| trzimelë sę szerokji drogji. — Dzivno prędko — rzeklë wonji —
44 39|        sę smjechem pjekjelnim. Dzivno to barzo, choc bełbem po
45 41|    znovu szedł dobrą godzenę i dzivno mje beło, bo moje kraczaje