Chapter

 1 3 |        gorą komjin svoji chatë. Takô mu tero moc vstąpjiła do
 2 4 |      lese svjęceła sę njedzela. Takô tam statecznosc i ceszô
 3 6 |       Tak jô sę smjoc muszoł:~— Takô metłô babskô robota! Jô
 4 8 |        to cacko, napjeroł sę:~— Takô pesznô stążka wu żeda v
 5 8 |   Njechże cë jesz co wopusci. — Takô zveczajnô ksążka! ~A żid
 6 8 |      timu bjednimu człovjekovji takô godka przëszła do głovë.
 7 8 |       łgoł. Bo jô jem wudbë, że takô krolovô mô tile kratochvjile
 8 9 |      patrzeł, jak na cud jakji. Takô wona pjęknô beła!~A mjenjiła
 9 9 |     studnji. Vëzdrzala wona mje takô malô i żorotnô, jakbe sę
10 10|          jaż sę spoli!~ — Znadz takô volô Boskô! — wodrzekł jem
11 12|        Coroz brała mje wogrożka takô, żem vstojoł z łożka i nocą
12 13|      pustkovjô. Ale naszła jich takô hurma, że volelë pochovac
13 13|    jezora, a z tego pjosku dzis takô vispa, żebes ji tesącem
14 17|         i sę dzevovelë, że jesz takô mova je na svjece jak nasza
15 18|  straszi!~— Jô mesloł, że to le takô babskô godka. Ale mje je
16 19|      bos të voloł zlota trzos. ~Takô klątva na tvój vłos. ~Za
17 20|        Koscerznë, tej tam będze takô gromada ludztva, że chcołbem
18 20|       stron, chdze mjeszkô Noc, takô godka jidze v naszim rodze.
19 23|        rzekł. Ale noc nje będze takô cemnô jakbe not. Tu pod
20 23| szandarovji nje beła namjenjonô takô kara, bo won sę zbliżoł
21 23|       Żebe go szvernot i Leona. Takô wobraza Boskô. Vjidzisz,
22 24|         Svjętigo. Ale choc wona takô njevjidzałô, jednak svjeci
23 24|        woboczi.~Mje sę vjidzała takô rada vaspana. Ale jednak
24 27| vłosnoscë.~Czernjik sę smjoł.~— Takô godka cë njic nje pomoże.
25 27|       Remusu! Bog z tobą! Znadz takô volô Boskô. Komu namjenjoné
26 30|       jô wodrzekł:~— Kjej będze takô volô Boskô, tej jô jesz
27 31|    prizë pruskji, tej vzęła mje takô słabota, żem muszoł sadnąc
28 32|        że ta Bożomęka muszi bëc takô vesokô, żebe ję ze vszetkjich
29 32|      kjejbes go nje posmakovoł.~Takô wobjetnjica jednak Trąbje
30 33|       notera ludzkjigo karna je takô, jiże jesz v plece cë kaminjami
31 33|     żebe z njimjała bëc pozdnji takô bjałka złô, jak moja Trąbjinô —
32 34|         sejm. Le ceszô panovała takô, że czuc beło ceché granjé
33 34|        gębë, tej z njego vëszła takô moc, że napełnjiła podnjebjé
34 34|     brodatich skarnjach szkleła takô pogoda a woczë mu sę tak
35 36|     dzivno v głovje. To le beła takô godka wo tim szperetusu.~
36 36|   żegovjinë. Ko notera ludzkôju takô, żegeldziję, kjej co brzedkjigo
37 38|       sę dzevjic njebędzesz, bo takô przigoda może le roz jeden
38 39|      przez jezoro bjeżi, głębjô takô jak noc.~Na małi czołen
39 41|     szeroką drogę, podnjesła sę takô kurzatva, żesma svjata nje
40 41|        vjidzec ję mogą, a starô takô, że gvesno vdarzi sobje
41 42|         muszała płacëc pogrzeb. Takô to naju bjeda gburskô! Vszetko
42 42|       nją strasznô tesknjączka, takô strasznô jak ta, chterna
43 42|      tej mojich wusz dochodzeła takô spjevka:~—To beł szpos!
44 44|      gnjozdze naszigo szczescô. Takô żałosc mje scesnęła serce,