Chapter

 1 6 |   sobje. Ażebe sę tego doznac poprovdze, zaczął jem sę zibotac na
 2 8 |  przed lati pozvoł Absalonem, poprovdze so kupjił grzebjiszk. A
 3 9 | cechim głosem:~—Bjedni!Të jes poprovdze chori, bobes tak czężko
 4 9 |     zrobjiło, żem so rzekł:~— Poprovdze to tu mol, chternigo ludzom
 5 12|       cudóv?~— Bodejże tak!~— Poprovdze! — rzekł Mjichoł. Dziso
 6 12|   alem wodezvoł:~— Kąsk jô sę poprovdze wurzasł, kjej przed lati
 7 14|      beł jich panem.~— Bo won poprovdze je tu panem! — rzekt Mjichoł.
 8 15|     worądzem sę doznoł, że tu poprovdze provadzeł za dovnich czasóv
 9 15|       jaż won rzekł:~— Cze to poprovdze pon Jozef, chturen wodbivô
10 17|     Może jimu też beło jinszé poprovdze przezvisko, ale ludze go
11 18|      czas beł jesz wudbë, żem poprovdze napotkoł Stracha ze zaklętigo
12 18|   jażes dobeł. Bo żeli to beł poprovdze jakji potępjeńc, to bes
13 19|        Jô tero vjedzoł, że to poprovdze spjevô Smętk. Njico jakbe
14 20|     wokjem na naju i vëzdrzoł poprovdze jak krol. Rzekł:~— I vjitom
15 20|       wopovjadac, jak to beło poprovdze. A jak skuńczeł, tej sedzałasma
16 20|       i rebë z jezora. Mje sę poprovdze tak zdaje, że wonji tam,
17 26|  tvoję klątvę paraluż ruszeł, poprovdze zemja vëplula. Bo po pochovje
18 26|      Ale jö go poznoł. To beł poprovdze nen Golijat, z chternim
19 27| mojigo woskarżenjô. tej jô sę poprovdze muszoł nameslec, cze jô
20 28|     nożem do woczu. Tak jô so poprovdze wuvożoł:~— Pomstlevi Njemce!
21 28|  meslec muszoł i czuł sę tero poprovdze podrożnjikjem sodze, bom
22 31| noczęższi robotë sę vroceł. A poprovdze jô jednak le Bogu dzeń krodł
23 31|    przeżegnoł sę. — Może to i poprovdze będze jakô duchovnô wosoba?
24 31|   vjekji vjekóv. Amen!~—To je poprovdze katolickji człovjek — rzekł
25 32|      jô tero beł pevni, że to poprovdze krijovka krola jezora, tej
26 33|   Krom njich v czołnje stojoł poprovdze Trąba i z łiszczącim svojim
27 33|     nji nigo talara. Jô ji go poprovdze zanjosł v gromadze z tim
28 34|       jô noszę — rzekł ksądz. Poprovdze më momë przezvjisko ""Kruża",
29 34|   njebje nas raj! — Ale to je poprovdze  Njemc, bo vjeze luterskji
30 34|       sę srodze wurzasł, bo i poprovdze mje sę strach zrobjiło i
31 36|       co meslëc. Ale Trąba sę poprovdze wurzasł. A ja kvësłuchoł
32 36|       rzekł Trąba. — Nje vjem poprovdze, co sę ze mną dzeje. Le
33 36|   sedzączkę i pitoł:~— Cze va poprovdze nje są djobłë a to tu nje
34 37|  wurzasł nigo morusa, bom beł poprovdze wudbë, że to djobeł z pjekła.
35 39|   przez pjoskji i błota droga poprovdze zimkô.~Tak ma jich zgodzeła.
36 39| strzimje i nje wuńdze, tej to poprovdze może bëc człovjek, co nom
37 40|       moje mesle:~—  Nje vjem poprovdze, Remus, czemu mje sę tak
38 40|     pitanjé:~— Czim i kjim të poprovdze jezdes, Remusu? ~Njim zeszłasma
39 41|       strzimac możema. Ale jô poprovdze njigdem mrozu nje czuł,
40 41|          Rzeczë, Rcmus, co të poprovdze chcoł?~—Ten — rzekł jem —
41 42|    bjałkami...~Nje vjedzoł jô poprovdze, dokąd won cignje ze svoją
42 42|       mje provdę: Wodszedł të poprovdze wod rozumu, cze to le takji
43 43|      płaczem. Ale mjała duszę poprovdze krolevską. Jak sę bo vëpłakała,