Chapter

 1 5 |         njick vjęcij, a nad borem njebo modré. Leno daleko na podnjebju
 2 6 |        Vjarë nawuczeł, Pon Bog dô njebo vjeczné! A mjoł won z nami
 3 7 |     chcesz bjic sę z Golijatem? —~Njebo pobjeglo chmurami, jak karnami
 4 9 |          dim szedł modrzejszi pod njebo?' Cze jezoro sę szkleło
 5 9 |        milijonami dijamańtóv? Cze njebo novą krosą pomalovał Pon
 6 10|           robjił na tim svjece? —~Njebo zaczęło pobjegac, a kjej
 7 11|           za żëcô a po smjercë dô njebo vjeczné.~Tak won znovu długo
 8 13|         szarô podchodzi pod jasné njebo.~A Mjichoł zażeł z rożka
 9 13|      vjidzoł, jak za stodoła całé njebo stojało v płominjach. A
10 14|        vjidné jak słuńce woczë na njebo i morzé i ląd i povjedzoł
11 15|        brat — njech mu Pon Bog dô njebo vjeczné — povjedzoł za żëcô
12 20|        cobe po smjercë vjedzoł so njebo szatnąc.~— Żebe le sę dostac
13 20|   vëgasłimi slepkami patrzącigo v njebo.~Vzął Trąba i vrzuceł porę
14 20|      zamknął woczu, lem patrzeł v njebo, kjej ju mjesądz zeszedł
15 21|           żebe vëmalovac to modré njebo i cepłi vjid słonuszka na
16 22|          drogji poszłë v gorę pod njebo i vtorzełë spjevem. Slode
17 23|      wognjovô kula stojało, chdze njebo sę sparło na zemji, a vjid
18 23|         vigodno i rozglądoł sę.~— Njebo pobjegło — rzekł. Ale noc
19 23|           przed samim Vejherovem. Njebo jesz pobjegłé mało słuńca
20 23|      przed nami czornô podpjerała njebo scana lasu: to ju bełë wostatni
21 25|          kjerunk naszi vędrovkji. Njebo tak pobjegło, że żodna gvjozda
22 31|          roz znovu wuzdrzoł modré njebo nad głovą a vkoł pola, pełne
23 31|         jezora. Rożovjiło sę jesz njebo nad molem, chdze z njego
24 31|           słonuszko zeszło, a pod njebo, jak czorné wopokji stojalë
25 31|           wopoka czornô pod nocné njebo na vodach stojoł. Z ti stronë
26 31|          storigo dvoru vesoko pod njebo rozcigała remjona Bożomęka,
27 33|       solą.~Pod vjeczor tego dnja njebo pobjegło chmurami, a njim
28 33|        kopjicą sana. Boże, dej mu njebo vjeczné. Ale kjejbe won
29 34|         dużé vodë vkoł i na jasné njebo nad nami, tej rzekł:~— Dzecë!
30 37|      jezorami morzé. A tam, chdze njebo sparło sę na vodach, dużô
31 38|       sebje. Jak cemnô wopoka pod njebo sztoperczeł zomk Młotkóv
32 39|          Jutrznjô rożovô malovała njebo za nami nad Sorbskjem, kjej
33 39|     krokjem noc nachodzeła svjat. Njebo jęło pobjegac czorną łavą
34 40| żinijovatigo żłobu rzekji Lupavë. Njebo pozerało słonecznim wokjern,
35 40|        pobjegla czężkô burzô całé njebo. Grzemot coroz zatrząsł
36 41|     jezorem Juszkovskjim, a tu le njebo i smjeg. Tak stanovjił sę
37 43|          patrzącë pod drzevami na njebo i vodę, a chvjila nom nje
38 43|      pocerzi, jak z daleka, chdze njebo stoji na zemji, kanęła vązkô
39 43|           wona tak chiże pobjegac njebo, żesma woboje sę dzevovała,
40 43|      gasnje.~Dzevczę vezdrzało na njebo doznanim wokjem. Ji delikatné
41 43|  przipołnjé. Dzevczę vezdrzało na njebo, wuchveceło mje svoją cepłą
42 43|          jak vjelgô smolnjica pod njebo.~Ve vjetrze i wulevje, strzod
43 43|           jasona i rozdzerającich njebo łiskavjic stojałasma dvoje