Chapter

 1 4 |       vëkrąceło.~Szedł jem przeką nich paproci, boczącë, be sobje
 2 6 |       njick nje povjedzoł. Ale na nich kaminjach jô sę stłukł mocko,
 3 6 |  vszeskjigo dokoże.~Muszoł jem sę nich svjętich historiji wuczëc
 4 10|          wobchodzëc vjęcij, njiże nich ludzi, co kładą divan dlo
 5 13|         Ale jô beł srodze czekavi nich dovnich dzejóv, tedem sę
 6 13|       dziseszi ludze zaboczilë wo nich vjelgjich czenach. Stari
 7 13|        koscołem, wumje spjevac wo nich dzejach, jaż krev sę burzi.
 8 14|           chleba z masłem, jak za nich lôt, kjej jem beł jesz knopem
 9 14|     Mjichoł v pamjęcë szukô vątku nich minjonich lôt i cerplivje
10 15|     Mjichałem cecho rozmovjelë wo nich dovnich svobodë chvjilach,
11 17|           leżą ve młinje. Jeden z nich ludzi, stari dżod, co pevnje
12 19|      sztołt vëszedl njedaleko wod nich vjidóv dvorskjich. Vesoko
13 20|           zdaje, że jô mom noterę nich skorcóv, chternich tam karna
14 20|              Pocużes pjił trunkji nich pjekjelnjikóv ti nocë?~Trąba
15 21|       drogą na Kalvarije. Kożdi z nich vlokł svój mjeszk pełen
16 21|          pełen bjedë i kłopotu po nich przidkjich krziżovich drogach,
17 22|      wobroz woddaje jezoro procem nich pesznich cenji, chternich
18 22|     jezoro vepłivô v morze. Tam v nich dolinach wuzdrzisz mogjiłë
19 22|        vjelgji Smutk. A tak vjele nich cenji beło, że ten żevi
20 24|     stanęło javno. Tak jak be wod nich dzejóv litoscivego Boga
21 25|           rok naju nje nalezlë.~Z nich rib ma so wuszekovała dobrą
22 27|          przepchnąc przez jednę z nich wuliczk! Gvesno to nje je
23 29|         na njebje vje. Ale procem nich pruskjich slug jô stojoł
24 30|           głovje! Ale co sę mô do nich zomkóv i krolevjonk, to
25 32|          drugji wokjennjice wobok nich pjerszich, a jak jem je
26 33|         na dzirżkosc i strzimanjé nich vszetkjich norzędzi vojennich,
27 33| dzisodnjeszi nowuczicel, nje beło nich pesznich kros z nich młodich
28 33|         beło nich pesznich kros z nich młodich lôt, ale za to won
29 33|          Nakładzële, Remus, sporo nich drevjannich vęgli do pjecka
30 33|         przënjes varu, co sobje v nich gronuszkach po krolu jezora
31 33|         mje scignęła zaru na kark nich pjilującich psóv kęsich.
32 33|         jak mje nen mjech łoju wo nich kanonach spomnjoł. Jak vë
33 33|           wudbë, że sę wod vas wo nich kanonach dovjemë i sę jim
34 33|           No, jak won mje tede wo nich kanonach spomnjoł, tak jô
35 34|           mje sę tero, że jeden z nich wodrzemjechóv położeł mje
36 38|           pasc. Bodejże v jedni z nich vsi je krova, ale to takji
37 38|           roz v mojim żëcu — bo z nich vjelgjich wobrazóv na scanje
38 39|         pokąd sę nje scemnjeje. V nich chrostach, chdze mje nen
39 39|       dłużij, tim bliżij. V tim z nich potarganich zemnjic vëdobivô
40 41|          wonji za sobą szlachują! Nich dvoje stareszkóv, spjevającich
41 41|       Trąba skruszoł njepotimu po nich przigodach na Pomorsce.
42 44|          ne pamjątkji stovjoł i z nich żoren wofjarovoł, vëloł
43 45|        wukozała. Won sę nje bojoł nich trzech straszedeł, ale ji