Chapter

 1 1 |    Koscerzna, chdze podług stari ludzkji godkji Judosz sę mjoł wurodzëc,
 2 2 |           vjidno wu nas i cepło. Ludzkji woko v każdi może zazdrzec
 3 3 |          sę bojoł, bo mjoł rozum ludzkji. Legł przë mje i zevoł.
 4 3 |          naprocem: Co jeden vjek ludzkji won vëchodzi na javę głęboko
 5 9 |          zestarzała wo całi vjek ludzkji i jakbem ji długji czas
 6 9 |          Bo to bidlę mjało rozum ludzkji i mu beło żol, że tak barzo
 7 10|   koszkji pszczół, chlevë, chatë ludzkji. Kole studnji stojała Marcijanna.
 8 14|       nadstovjoł wucho rozmajiti ludzkji godce. Movji pomału, a jô
 9 14|      boczë, że wone vjele krevji ludzkji przelevalë.~Vdrig mje strząsł,
10 14|      dosigło potrzebni viżavë. I ludzkji dzeje mogą jisc taką drogą:
11 14|    krolevjonkę i zapadłi zomk. A ludzkji strach nji mô do cebje przistępu.
12 15|        żebem sę Boga nje bojała, ludzkji vstid be mje nje strzimoł
13 17|    mjołbem rozumjec tvoji godkji ludzkji?~—Kjej tak, to gadejma!~—
14 19|          zaczęło zapadac i cenje ludzkji stolemovi długoscë nabjerałë,
15 19|          vjidzi czego zveczajnje ludzkji woczë nje vjidzą. Movję
16 19|            Znaję jô rożné godkji ludzkji, ale takji jô jesz nje czuł.~—
17 20|      wostrovë i na dalekji chatë ludzkji.~Patrzełasma tero woboje.
18 22|         na pevną smjerc, złi, że ludzkji woko zazerô do jego państva.
19 24| przidkjich chrzebtach mój czężor ludzkji i kozoł duszë moji rozmiszlac
20 24|      krącëc v nogrebszi gromadze ludzkji, a nje łazec po nocach som.
21 25|        lôt jô sę ju tacę i łaknę ludzkji pocechë. Ale tam na Kalvarijach
22 27|         movję wo spravjedlivoscë ludzkji. A ludzkô spravjedlivosc
23 29|     dzeje, vëdobeł ze serca kąsk ludzkji dusze i sprovadzeł doktora,
24 32|        dosigła vesokoscë krzivdë ludzkji, jakô na tim molu sę stała.
25 32|         żodnigo statku do vigodë ludzkji a navetk łożkam nje vjidzoł.
26 33|     provadzi do celu, "chternigo ludzkji nasze woczë dozdrzec nji
27 33|      cudem zovją, co mili bjedni ludzkji wobrechunkji. A jednak sę
28 33|         kożdim vożnim kaminju na ludzkji drodze z kocimi nożkoma
29 33|        vëskoczeł cud i wodmjenił ludzkji wobrachunkji.~Czimuż be
30 33|    dalekji pjanjé kura abo govor ludzkji z wokolnich vsóv. Bezmała
31 33|       zakrivają jak gęsté brevje ludzkji woczë. Lukji z jizbë won
32 33|     przede mną vątk dzejóv meslë ludzkji. Tero jô nopjervji rozumjoł,
33 34|         Trąba. Takji to je serce ludzkji! Dusza moja całą sełą 1gnęla
34 36|       wod samigo Lucepra, żebe v ludzkji postaceji vaju womanjic.
35 36|         vë djobłem na wurlopje v ludzkji postaceji, cze też człovjekjem,
36 38|       Nje dzevuj sę, brace! Duch ludzkji njesmjertelni vjęcij njiże
37 41|     plugjem stvorzilë posodłovja ludzkji i początk delë vsom, rozsadłim
38 42|      słuńca, błogosłavjącë procë ludzkji. Vjedzoł jô tero, że zapadłi
39 43|          be na cę nje sprovadzëc ludzkji wobmovë. Bo za svoją njevjastę
40 43|   przëjąc chcałë vszelkji czężor ludzkji. I dzivo: Vjid sę szkleł
41 43|        Cuż mje wobchodzi godanjé ludzkji. Ma dvoje jezdesma z rodu
42 44|          lese, v chternim podług ludzkji godkji spji na dnje njepojętô
43 45|     duszë.~Jezdem wudbë, że żëcé ludzkji jidze vkrąg. Zkąd vińdzesz