Chapter

 1 1 |        noszą zobovkji dlo dzeci i jinszi gvoł i przedovają to po
 2 1 |          po jarmarkach.~Remus beł jinszi mjarë. Nje proseł won ręką
 3 1 |         to stoł z deli zbjiti jak jinszi stołë, le sztołt kratë ze
 4 1 |     veznje cę v mjech!~Vjem, że i jinszi dzecë njim stroszelë. A
 5 1 |        rzekł:~— Nje beł Remus jak jinszi ludze. Chto go le znoł tim
 6 2 |      rzekła:~—To nje je zegar jak jinszi zegarë. Won vje, co sę stanje
 7 5 |         woczë ju beł vjidzoł przë jinszi worędzë, lem so nje vdarzeł
 8 6 |           zomkji i krolevjonkji i jinszi cuda. Straszka szukô po
 9 7 | vëpuszczivszë Straszka ?~— Njicht jinszi le Golijat! Pożdejże, njekaro,
10 8 |       stanovjił i rzekł:~— Nji ma jinszi radë. Të, Remus, mosz młodszé
11 9 |           zdrzoł, a won mjoł vzor jinszi, njiż zveczajiije. Patrzeł
12 9 |     słuńce, jakbe to beł dzeń jak jinszi, zchodzeło svojim porządkjem
13 11|          Scanë bełë, jak vszeskji jinszi budinkji na pustkovju, v
14 12|         cignął jader, Remus, anji jinszi robjił robotë, le pudzesz
15 12|        mje beło dzivno, bo njicht jinszi, jak won, mje nje strąceł
16 15|       szkaplerz na drogę. A chtuż jinszi be cë go zavjeseł? Tec jezdes
17 17|      pokrąceł głovą.~— Jak nji ma jinszi radë, to rod vëspję sę v
18 18|         naju mocë. Znac Trąba beł jinszi vjarë, ale strach mu dodol
19 19|           wumjeją co vjęcij njiże jinszi ludze. Ten tam njevjelgji
20 22|          vkoł vałóv i szczekô jak jinszi pjes na gburskji woborze.
21 24|     szczudłem. Vëchodzilë ludze a jinszi przëchodzilë z prosbami
22 24|           Cze Czernjik, cze jakji jinszi. Vszescë ti advokacë żiją
23 25|      przënjesc jaką zdobecz, kjej jinszi nje beło. Przë tim rżnjęcu
24 25|     mjeszkają gburzë, z chternich jinszi le sobje mogą przikłod brac.
25 28|         po cuż mô mjec lepji njiż jinszi ludze? Chdze besmë sę też
26 30|          panom rodzą, bo nji mają jinszi robotë. Chtuż to tam vje?
27 32|       njosł garnuszkji, talerze i jinszi sprzęt kuchnjovi. Tej tam
28 34|          nasze wutropjenjé njicht jinszi, le takji noremni szandara
29 34|           naju nje wopusceł, choc jinszi przënosilë, że bodej zamjast
30 35|        dukvji i patrzi v gvjozdë. Jinszi znovu smaruje cholevë i
31 35|      Szulistka vjęcij wumje, njiż jinszi ludze a navetk njiż doktorzë
32 36|      Vëplują i jim dobrze! Ale są jinszi, co szvotolë dużi jak żogle
33 37|      chvałë po tesącu lôt dzejóv. Jinszi norodë też zbjerają takji
34 38|          głos szedł z daleka, wod jinszi wosobë:~— Vjidzę!~— Cuż
35 39|    trzasło! Tec to nje beł njicht jinszi, le ten pjekjelni malorz
36 41|     Stojoł tero przed nami njicht jinszi le Czernjik. A won do mje
37 42|  Kjedrovskji chturen nje wuznovoł jinszi robotë, jak ti, chdze gnotë
38 42|      jednigo vëpjic lubji, choc z jinszi prziczinë njiże njeboszczik
39 42|          kąsk natrąconigo, to też jinszi v tvojim molu dołbe zaro
40 43|           pustkovjovich lôt, przë jinszi worędzë spjevanô:~— Hej
41 43|         żoną... Po czasu nadeszlë jinszi stolimovje i vzęlë svojigo
42 45|       ludzi wob zemę v lese, kjej jinszi robotë nje beło. Wob lato
43 45|          trzęsenjô voza cze też z jinszi prziczinë ruszeł sę jeden