Chapter

 1 5 |       nje wuvożoł sobje tego za njic, bom so rzekl:~— Vësuszisz
 2 8 |             Na pustkovju wodtąd njic sę nje zdarzeło. Straszk
 3 9 |      wusmjechała sę i rzekła:~— Njic cebje nje rozumjem!~Na to
 4 9 |   Rzeczë że, Remus, co cë je?~— Njic mje nje je, le jesc nji
 5 9 |    Lipnu. Ale jô nje wuvożoł na njic, le gnoł vprost, jaż Marta
 6 11|      strzodka. Ale wona njikomu njic nje povjedzała.~A mje beło
 7 11|        mje, choc jô v cem noscë njic vjidzec nji mogł, i zaczęło
 8 11|   jezdes njidoczego i ju njigde njic z cebje nje będze!~Tero
 9 11|       skuńczeł godkę, nje rzekł njic, le przemiszloł, Po długji
10 12|      przismaczkji. Ale to sę na njic nje zdało, bom schnął, jaż
11 13|       varkocze. Ze mną wona jak njic nje gadała, ale nje z jakji
12 13| povjedzec nji mogł.~Marcijanna, njic nje rzekłszë, podała mje
13 14|         jego vargach. Nje rzekł njic, le ręką doł znac, żebem
14 21|   dejadej nji mjoł v szankovnji njic do szukanjô, wobroceł jem
15 22|       jezoro i długo nje rzekła njic. Ku reszce zaczęła movjic:~—
16 22|        meszlenjé. a jô nji mogł njic lepszigo robjic, jak jisc
17 25|     jedną noc podług moji wudbë njic be mu nje zrobjił. Po ti
18 25|  nadstuchivoł. Jak całą chvjilę njic sę czuc nje dało, tak jô
19 25| chternimu deszcz przez całi rok njic nje zrobji. Ale wodjim mje
20 25|       tobje tak pastvjiła?~— Za njic. Żebe rzec słovami koscerskjigo
21 26|       zemji vëdobivac.~Jô na to njic nje wodrzekł, ale serce
22 26|   burzonem i zbrodnjarzem, a za njic v svjece bem nje zjął cë
23 27|       cknjesz Smętka. Ale to cë njic nje pomoże. Som sobje wobrońcę
24 27|      ten knopjęci trel wonji cë njic zrobjic nji mogą, bo to
25 27|       sę smjoł.~— Takô godka cë njic nje pomoże. Nje czuł të,
26 28|       vëkjichoł i vëkaszloł, bo njic lepszigo nji ma dlo zdrovjô.
27 29|        i całą chvjilę nje rzekł njic. A jô sę dobroł, że jak
28 33|        vodnigo szura nje nabeł. Njic le ta vojna, v chterni Njemce
29 33|    drogę na żëcé.~— Na żëcé mje njic nje not! — wodrzekł Trąba. —
30 34|        sę, że służkovje pruskji njic nje mogącë skurac, vëporajilë
31 34|         O, chdze ten kanje, tam njic dobrigo nje vińdze. Przed
32 35|       le wudovała, jakbe njigde njic. Ale jô vjidzoł, że chodzi
33 35|        ceremonjiji, a bez njego njic le sadnąc muszisz jesz roz,
34 36|         A czimu ten tvój kamrot njic nje movji?~— To, panje,
35 36|         v jizbje! Wodemknjijta! Njic vama sę nje stanje!~— Ha!
36 36|       je dobri i gvesno ze Złem njic nji mô. Ale kanął tu njedovno
37 36|   zatracëc. Bo nen malorz pevno njic dobrigo nje je.~Trąba na
38 38|    dozdrzec, ale njicht z njich njic knje rzekł a nomnji Trąba,
39 38|         mojim womglenjim, że na njic vjęcij nje doł boczenjô.
40 39|      jakô nocnô womona i gvesno njic dobrigo.~Na chvjilę to psóv
41 42|     Całą chvjilę jô nje vjidzoł njic, jak ten vjid v moji duszë.
42 43|         të njick? — pitom sę.~— Njic!~— Anji tego czołna, co