Chapter

 1 5 |         Remus nalozł na zomkovjisku czorni gronk ~i złoti mjecz i jak
 2 5 |             zakopani v pjosku gronk czorni.~— Cużna svjece! — rzekł
 3 5 |             nje je zaredzevjałi, le czorni, zaczął jem go trzec rękovem.
 4 6 |         przëkrije mój złoti mjecz i czorni gronk za rzeką v gorze pod
 5 9 |       strzimoł, bom vjedzoł, że mój czorni gronk i złoti mjecz dobrze
 6 9 |        kołpje krolevjonkji i nalozl czorni gronk i złoti mjecz! Jak
 7 9 |         tego zomkovjiska. Woddej ji czorni gronk i złoti mjecz!~Tak
 8 13|              a mjedze njim a njebem czorni pas boru dzeleł wogjiń njeba
 9 13|       rovach bjeleł sę smjeg strzod czorni roli. Cecho beło, le daleko
10 14| kaszubskjich.~— Bjołi duch Ormuzd i czorni duch Ariman, a po naszimu
11 17|           ludzi.~I ma szła. Ale nen czorni pjekjelnjik za nami voloł:~—
12 19|   przëlepjoni flaster a levo ręka v czorni chustce podvjązani wo szeję
13 19|           na jego spjevę pjekjelną:~Czorni duchu! Prożni strach!~Grozisz
14 19|         spjevanjé? A ten pon, co sę czorni zrobjił wod tvoji klątvë!
15 22|             co tam rosną, leżi pjes czorni. Leżi njeżevi. Pesk zchovoł
16 22|        zomkovjisku v glębokjim lese czorni pjes podnjosł wostrożno
17 28|   domovnjikjem zabjeglë jaż do mali czorni jizdebkji. Tam jô wuzdrzol
18 35|        przëlożëc głovę na ten zemni czorni pomnjikovi kam, żebe nje
19 36|            won ku nom wobroceł pesk czorni jak noc i vëszczerzoł bjołi
20 36|            I po provdze vlozł jeden czorni. A Trąba krziknął:~—To je
21 36|             co żogovkji zbjerô! Ale czorni le vëszczerzoł zębë i kjivoł
22 36|         vszetko na jakji trele. Ale czorni, jak sę doznoł, że Trąba
23 36|              No, tero mje mają!~Ale czorni le svoje: vëcigoł czorné,
24 36|          porvac chce Lucepra wotrok czorni, ledvje mje druch z jego
25 36|       zaszła. Przervoł mu godkę nen czorni, com go dvjerzami vërzuceł.
26 37|            povjodô, a jinszt som je czorni, jak smoła. A kjej ten njibe
27 38|             vjęcij grzeszec, bo nen czorni wod zbjeranjô żogóvk, choc
28 39|            cze strzimom. Gvesno nen czorni wod zbjeranjô żogóvk nje
29 39|            wostrą trovą a plachcami czorni mokrim torfem, z chternigo
30 40|            tam nje chcą. Boczë: Nen czorni wod żogóvk zbjeranjô jesz
31 40|             ten potcevi Derda i nen czorni wod żogóvk zbjeranjô, nje
32 40|            novotni połovje smętorza czorni krziże, z njemjeckjimi nadpjisami
33 41|            pjekjelni malorz abo nen czorni wod żogóvk zbjeranjô i naju
34 41|              Hrabjo Strozzi! Vłochu czorni! Łgarzu! Tos të jich vëtruł,
35 41|              tej sedzoł tam vjelgji czorni kruk, blészcząci jednim
36 41|                krziknął jem tero. — Czorni duchu! Tës vnekoł v smjerc
37 41|           tero tvój przijacel, kruk czorni, vesoko z gałęzë stari chojnë
38 41|            jem go wostavjil. Navetk czorni kruk jesz vjedno vesoko
39 43|        przërodzenjô jezoro ti scanë czorni nje zatrzimuje. Stari rebocë
40 43|             kładło sę na pjersë. Na czorni łavje chmur żołti, jak sarka,
41 45|         szkleło sę jezoro a za njim czorni stojoł las. Tam v pravo
42 45|      przënekoł do vsë. V njim leżoł czorni jak smoła, zastrzeloni pjorunem