Chapter

 1 2 |     nje potrafję ji vësvjecëc. Vjidu mje bo nje delë, a mjecz
 2 2 |       na długji i grubi parmin vjidu mjesądzovigo, chturen szedł
 3 2 |       tim parmmju mjesądzovigo vjidu jô vjidivoł dzivni sztołtë
 4 8 |      kominku, a jô sodł blisko vjidu i ji czetoł wopovjesc wo
 5 9 |    vëlevało na svjat struminje vjidu i cepła. Vjater nom zastąpjił
 6 10|       wokna szedł grubi parmiń vjidu ku Njimu, a po tim parminju
 7 12|        pesznim wobrazem, pełen vjidu i svjec,—! szari popjoł
 8 13|       cze won so czasem v nocë vjidu nje zrobji. Ale vjedno wokno
 9 13|  pamjęcą signąc mogę, nje beło vjidu v tim woknje. A vjedno,
10 14|      budova ludzkô wurosnje do vjidu, be Pon Bog na nji pjisoł
11 14|        mjecz, kjej cë nje delë vjidu! ~Tej znovu sę smutno wusmjechoł
12 18|       małé wokno bez szib tile vjidu dochodzeło, że moglasma
13 19| sedzała v tim domovnjiku mjimo vjidu dvoje lamp, ale vëzdrzało
14 20|     dałë czuc krokji, a v krąg vjidu vëszedł nasz krol jezora
15 22|        zgadnąc ti zogodkji, bo vjidu mje nje wużiczilë.~Vtim
16 23|   njemové zvjerzę vjęcij mjało vjidu njiż kuczer.~Szandarze sę
17 29|        głovë:~ — A może nom le vjidu zbivô, żebe to machtanjé
18 31|     kuńca tę robotę zacząc, bo vjidu mje nje delë i nji mjoł
19 31|     zachodzi pola i vodë, a za vjidu besta do mjeszkanji ludzkjich
20 32|        sę vëdovało jako plachc vjidu a czasem jak wosoba bjołô
21 32|     przëpłivało pod zemję tile vjidu, że prosto pod luką beło
22 32|       vjidzec. Le pod furą wod vjidu stojało wognjisko ze żelazną
23 32|     dochodzełë cenkji parminje vjidu, ale woczë nasze przëvekłë
24 32|       wokjennice. Grubi parmiń vjidu uwovjidnjił jizbę, kjedem
25 33|      tego mje beło wo nabranjé vjidu, chternigo jô bjedni parobk
26 33|     stvorzeł kretem, żebem bez vjidu słoneczka ve vątpjach zemji
27 33|     Kjej jem sę roz jisceł, że vjidu mje nje delë a mjeczem vëdoł
28 33|   ksądz Paveł:~— Mjecz i vjid! Vjidu le som nabrac możesz a mjecz
29 33|    zemji naszą krijovkę. Pokąd vjidu beło dosc, czetoł won svój
30 33|     rzekł won:~—Z tim zdzebłem vjidu, co go nom Pon Bog wużiczeł
31 33|  jasona, zdzevjilo go, że krom vjidu, co z gorë szedł, jesz wostrô
32 33|   długą chvjilę v łoża naszigo vjidu vjachało czołno z trzema
33 33|      Vjidzącë moję pragnjączkę vjidu, długjimi vjeczorami rozvijoł
34 33|     vjid! Tec pjerszi parminje vjidu, jakjich mje tu v ti cemni
35 33|      moji przëvikałë do novigo vjidu, v chternim svjat przëbjeroł
36 34|      coroz nové drzozgji, płom vjidu woblevoł taką krosą skarnje
37 41|      zbłądzonigo.~— Jô żodnigo vjidu nje vjidzę — rzekł na to
38 42|   vjidzoł jem, że mje przëbivô vjidu, vjidzoł jem, że może sobje
39 43|       spokojnô, pełnô gvjôzd i vjidu ksężecovigo, jak vjelgji
40 43|      vjetrze i wulevje, strzod vjidu krevavigo polącigo sę jasona
41 44|       co trzeba, tej cudovnigo vjidu kvjdt vëkvjitnje z paprocë