Chapter

 1 2 |          wumarła i wostavjiła mu dzevczę, Martę, njevjełe młodszą
 2 8 |    stążkę dlo svoji Martë. Snożé dzevczę! Różovô stążka ve varkocze,
 3 9 |          rękę a pravą podjął jem dzevczę, choc wono sę bronjiło.
 4 10|        Mjichałova Marta to snożé dzevczę. A jô chcołbem sę z nją
 5 10|            Marta je gvesno dobré dzevczę, a jô ję kochom jak brat,
 6 15| przëboczeło vszetko, co to dobré dzevczę zrobjilo mje dobrigo: Jak
 7 20|          brzegu zoborskjigo szło dzevczę do jezora bjeliznę prac.
 8 20| zoborskjigo brzegu. A jak naszło dzevczę, tej vzął je ze sobą i beło
 9 23|      Głupi chłopocë! Wo to młodé dzevczę, co to nje przëvekło boso
10 24|       kapliczkji pod Vigodą i no dzevczę, co boso v kompanjiji vędrovało.
11 24|       pjęknjeszi njiż djobeł, to dzevczę przënęcëc może.~— To je
12 28|       wod cebje dostała. Ale cuż dzevczę zrobji, jak stari woczë
13 29| pjersiich zdrzącimu, jak to moje dzevczę wodgarnęło złoti vłosc v
14 30|     Martą i cuduje a nje vje, że dzevczę le dotąd je anjołem, pokąd
15 31|         tim vrzosem ku nama szło dzevczę, jak sarna letko stovjającë
16 31|         boją.~Na to wodezvało sę dzevczę wod kominka:~— Tec vjece,
17 31|        jakbe zopjis na to peszné dzevczę. Przëzdrzoł jem ji sę tero
18 31|    ksędzu sę srodze vjidzało, że dzevczę tak tci volą wojca svojigo.
19 31| Povjedzoł — rzekł jem.~Vjęcij sę dzevczę nje pitało, le patrzelo
20 31|          czas jego uwopovjodanjô dzevczę z vjelgą wuvogą zdrzało
21 32|     Vesokjich Zobór. To też, jak dzevczę z kolon vstało, patrzełasma
22 32|     veszedł v vodę, czuł jem, że dzevczę jidze za mną. Wobroceł jem
23 32|          jem znak, że sę godzę i dzevczę szło za mną movjącë:~— Botë
24 32|         i wobrocivszë sę, vjidzę dzevczę z bladimi skarnjami i rękoma
25 32|          łożkam nje vjidzoł. Ale dzevczę wusadło na skrzenji, zakreło
26 33|        pocerzu — rzekł ksądz, że dzevczę strzelô na wostrzegę, bo
27 33|    zaszedł na Zoborë, jisceło sę dzevczę barzo, że vama tu nje dostanje
28 34|       Bożi. Pogoda smjała sę jak dzevczę młodé a na brzegu ju vjitała
29 34|          czującimu to krolevskji dzevczę tak blizko sebje. Ale jô
30 35|     mjasta. Vjidzoł jem som, jak dzevczę so wod nji lubjiczka njosło
31 43| vesokjigo wostrovu tego wuzdrzoł dzevczę i rozmjiłovoł sę v njim.
32 43|   złotich korun krolevskjich. Le dzevczę płaczącë wostało samo ze
33 43|       sami na svjece, i vzął jem dzevczę pod rękę i rzekł:~— Poj
34 43|         zgjinął za wostrovami.~A dzevczę zdrzącë mje v woczë, pitô:~—
35 43|      woczach vjid dzenni gasnje.~Dzevczę vezdrzało na njebo doznanim
36 43|      choc to beło le przipołnjé. Dzevczę vezdrzało na njebo, wuchveceło
37 43|          moje czołno? — krzikało dzevczę mje do wucha przez rëk burze. —
38 43| Koląbrovoł sę czołen srodze, ale dzevczę, zveczajné panovac na tich
39 43|   vëvroceł. Przez szor i rëk vód dzevczę mje krzikało do wucha.~—
40 43|      voda v stron Knjeji, rzekło dzevczę:~—Tero dej boczenjé! Wobrocëma
41 43|          moja?~— Do dom — rzekło dzevczę.~Ale jô krąceł głovą, bom