Chapter

 1 14|    naszlë sę wonji — pon Jozef i szandara — i nje beło radë, le sę
 2 20|      trzimej v gromadze, a żoden szandara nje poznaje, że të ten Remus,
 3 23|          zgnjiłich ludzi — rzekt szandara. — I zdrżącë na mje dodoł:~—
 4 23|     rągosz, të mądrzelo! — rzekł szandara wostro. A chtuż të jes takji?~—
 5 23|         a młodigo Klińkosza też.~Szandara mruknął i vëszczerzivszë
 6 25|          tam ledvje jakji zabeti szandara wo tobje be mogł mjcc vjédzą.~
 7 26|       potvjerdzilë, tego pruskji szandara nji mô mocë ruszëc. Ko jô
 8 26|         jich njebożnim wudbanju.~Szandara tero wotmikoł jeden vibork
 9 26|        cë to zaru vëłożę, bo nen szandara nje movji po polsku: Nasza
10 26|   trzimoł kosz v ręce, v chturen szandara ku reszce mój wostatni vibork
11 26|        Hola! Noprzod zapłacëc.~A szandara vërvoł remję i zaczął njico
12 26|         ze mną!~Tero przëstąpjił szandara i wuchvaceł mje ręką za
13 26|  rozpjeroł sę na krzasle starszi szandara, chternigom so przëboczoł,
14 26|        Pustkach, tej nen starszi szandara vstoł, patrzeł mje długo
15 26|     takjim poganom!~Jak tede nen szandara po długjim na mje vzeranju
16 27|        podnjosł na worzła, co go szandara na szołmje nosi. — Dalij:
17 27|    vłodzë. Kjej vjerni v służbje szandara Haze v gromadze z mjeskjim
18 28|         Szkoda, że cë v nen czas szandara nje przëtrzimoł kąsk njiżij.
19 33|          topjelc abo przebrzedłi szandara!~Jakżeż ten bjedni Trąba
20 33|      kłopotała... Rzekł nom jesz szandara, kjej sę wod naju wodczepjilë:~—
21 34|         jinszi, le takji noremni szandara v szklącim szołmje na głovje.
22 34| kaszubską.~— Të rągarzu! — rzekł szandara. — Pokożle svój papjor. ~
23 34|           chto vë takji? — rzekł szandara tero do ksędza. — Vëzdrzice,
24 34|           pokozoł svoje papjorë, szandara beł spokojni.~— Vë mje na
25 34|    vëzdrzice — rzekł tero do mje szandara. — A to szkoda, bo po vaju
26 34|    kjejbe go nje bëlë strzimelë.~Szandara vezdrzoł na mje i rzekł:~—
27 34|          jidze do dom po vjęcij.~Szandara machnął ręką, ruszeł konjem
28 34|           cze ve vsë sedzi jakji szandara.— Kraci jich sę lu dosc
29 34|         łżesz, bratku — krziknął szandara. — Woboczimë, co nom povje
30 34|         nje znaję.~—Ha? smjoł sę szandara. — Pastor Krauze z Krolevca!
31 34|           Pastor Krauze! — rągoł szandara. — Takji won pastor jak
32 34|       njeje pjękno — rzekł na to szandara. — Vë dziso reno też wodprovjelë
33 34|        tero zapoleł sę na tvarzë szandara. Ale strzimoł sę, wobroceł
34 34|        sobą.~— Muszi! — krziknął szandara. — Jô ję zapłacę, tę furmonkę.~ 
35 34|  zdzevjenjim woczë vëtrzeszczeł; szandara, chturen vjedno słovo provadzeł,
36 34|     ksądz, zeskoczeł na renku, a szandara nje chcoł mu pozvolic płacec.
37 36|         vë jesce jakjim vesokjim szandarą, cze też minjistrem krola
38 36|         smjac.~— Nje jezdem anji szandarą, anji minjistrem, anji dzekutnjikjem,
39 41|      dusze do retunku. Żebem beł szandarą, to bem go za to zaru broł
40 42|         lati mjoł nę rozpravę ze szandarą i ze szabelką mjeskjim wo