Chapter

 1 1 |        nje znoł jego matkji, anji wojca, anji przejacelstva, anji
 2 2 |   mjeszkoł na pustkovju. ~V Jimję Wojca i Sena i Ducha Svjętigo
 3 2 | przeżegnała sę i rzekła:~—V Jimję Wojca i Sena... Cuż jô cë za bojkji
 4 3 |          povjodoł, że tam za Boga Wojca zdrój płenał. Z njego bodejże
 5 7 |         sę przeżegnała:~— V Jimję Wojca i Sina i Ducha svjętigo! ~
 6 8 |        tej njech wustąpji v Jimję Wojca i Sena i Ducha Svjętigo!~
 7 9 |          Jô ję vjidzoł.~— V Jimję Wojca i Sena...! — Co të godosz? —
 8 10|           wumrzec muszi.~—V Jimję Wojca i Sena! — krziknęłaMarcijanna.—
 9 11|          duchu przeklęti, v Jimję Wojca i Sena i Ducha Svjętigo!~
10 13|          głovje, a sin rzeknje do wojca: tatku, jô mom bąble na
11 15|        jezdes serotą bez matkji i wojca i nji mosz njikogo na svjece.~
12 17|        Tec znoł jem jego starka i wojca i samigo pana wod dzecka,
13 17|           znaczi: Kjedes, za Boga Wojca, żeł na svjece stvor dzesęc
14 18|       zdovało. Może jakjis— Jimję Wojca i Sena!... wukozkji tu gospodarzą
15 18|         dąc żedovje, kjej za Boga Wojca vëvrocilë na rębë murë mjasta
16 19|       Mocko mje sę zdaje. V jimję Wojca i Sena...! Ta gorzołka mje
17 21|     przedovô botë v lodze svojigo wojca, chturen je mestrem szevjeckjim
18 22|          naksztolt ti, co za Boga Wojca zasłonjała v pusti Izraelskji
19 23|  dżadovską won chodzeł do svojigo wojca, ale sę nje dowuczeł, kjej
20 23|           Kaszubji, lud Bożi, wod wojca i prawojca na naszi zemji
21 23|   vëcignjętą z njeba rękę dobrigo wojca. Daleko przed nami czornô
22 26|        spravjedlevich, co za Boga Wojca v smutni pamjęcë mjastach
23 29|          serce. Nje znaję tvojigo wojca anji matkji, a jednak jezdes
24 29|         wutcilë serdeczné bolenjé wojca? — Jô na jich krzik: "Stój!"
25 31|       żodną mjarą poznac, że z ji wojca rękji mosz znak rodovi Zoborskjich
26 31|           że dzevczę tak tci volą wojca svojigo. Tak rzekł:~— Njechże
27 31|           co znak rodovi vasz wod wojca njeboszczika przënjese.
28 31|    przënjese. Bo vjidzec, że volô wojca cë svjętô.~Tej ale zaczął
29 31|           Som nalezlisce krijovkę wojca, cze won vom ję povjedzoł?~—
30 32|      długolatovi krijovce svojigo wojca, jakbe movę straceła, przëstąpjiła
31 33|      Pavła ti vjarë, co dzecko do wojca i vëspovjodoł mu sę z mojigo
32 33|         mje na duszë, jakbem grob wojca mojigo strojiła.~Krom kvjatóv
33 34|         dobędzesz, bo mosz zopjis wojca. A jô, täk pchani z dvuch
34 35|        vjarę mają Morcena Lutra i Wojca svjętigo nje wuznovają.~
35 36|      Chdze?~— V pjekle!~— V jimję Wojca i Sena... Czuł të, Remus? —
36 36|          Porajta sę precz v jimję Wojca i Sena i Ducha svjętigo!~
37 38|        kaszubskji movë.~— V jimję Wojca i Sena... — krziknął Trąba. —
38 40|           njigde anji matkji anji wojca. Serota, dostoł jem sę do
39 42|            ale v naszim rodze wod wojca na sena przechodzeł barzo