Chapter

 1 1 |       Arimanje, bogach-anjołach z vjarë starodovnich Persóv? Czeż
 2 5 |           Jô scesnoł zębë, bivszë vjarë, żem spravjedlivje skuroł.
 3 6 |       timu ksędzovji, chturen mje Vjarë nawuczeł, Pon Bog dô njebo
 4 6 |          dzerżtli.~Jô beł ti sami vjarë, to też jem nje żdoł, jaż
 5 8 |         czasi jesz głupi, bom beł vjarë, że pustkovjé nasze je wojczezną
 6 8 |      zotorem. Mjichol beł ti sami vjarë i rzekł:~— Żeli to człovjek,
 7 8 |       rechovała. bo won provdzevi vjarë nje znoł.~Żedzesko beło
 8 8 |       chternąm wod czasóv nowukji Vjarë svjęti mjoł v ręku. Na pjerszi
 9 8 |           na jedno modło... Takji vjarë jô beł v nen czas.~ ~
10 9 |     trząsc wogroszka, a jô nabroł vjarë:~— Dzis wona ju nje przińdze!~
11 9 | vëchovivałamże go podług nolepszi vjarë? Varząchevkę stłukłam na
12 12|       Zrobjił jem mu dovoli, choc vjarë ve mje njebeło. Voda bjeżała
13 13|     pakovał tich, co svoji svjęti vjarë nje popuszczą. Podług stari
14 13|       minjonich latach a tero beł vjarë, że z njim pojadą. Mje z
15 14|         rzekł, jak mje przëjął do vjarë: Dac tobje vjid i mjecz,
16 15|     chterna jak codzenné viznanjé vjarë tovarzeszi ludovji kaszubskjimu
17 18|       mocë. Znac Trąba beł jinszi vjarë, ale strach mu dodol wodvogji.
18 19|       ludzkjicli chat. Ale jô jem vjarë, żebe le żevo ztąd v jimję
19 20|          przëkazanjô naszi svjęti vjarë. Wob całi post won posceł
20 20|         na młińskji koło.~Beł jem vjarë, że rada Trąbë je dobrô.
21 24|      porenni mgle porenku młodigo vjarë naszi. Jak kamjanni svjodkovje
22 24|           i roczetë: Pojta, dzecë Vjarë! Vëlękłô v dolinach, zkąd
23 25|      vłosnigo żëcô.~— I jô jem ti vjarë! — wodrzekł jem.~— Bog cë
24 26|           karze wukładac, bom beł vjarë, że jezdem v svojim pravje.
25 27|          Chodzącë na nowukę svoji vjarë, czuł won wod vojigo ksędza
26 28|           na to patrzi. Jô jem ti vjarë, że won mogł cë vëszczekac
27 28|           z łożka nje vstojô i je vjarë, że mu latosigo roku je
28 31|         do wobalenjô naszi svjęti vjarë i zaczęlë ksężô pakovac
29 33|     nabroł jem do ksędza Pavła ti vjarë, co dzecko do wojca i vëspovjodoł
30 33|         cë rzekł z pevnoscą. Małi vjarë są ludze, co sę boją, be
31 34|       zakozanjé wojcovesti movë i vjarë zvją wonji gjermanjizaceją...~—
32 36|            rzekłTrąba. Jô nji mom vjarë do tego pana. Czeż won pochvoleł
33 36|          tim majątku i katolickji vjarë, a rodem z kręgu puckjigo.
34 36|     chodzą.~Na to Trąba ju nabroł vjarë i zaczął wopovjadac wonas:
35 39|       Trabje, chturen zaru nabroł vjarë. Ale rzekł z vatpjenjim:~—
36 44|       drogji. Ale mje sę ti godce vjarë dac nje chcało, bo so wuvożom,
37 45|        dostovało... Czeguż to?... VJARË.~Jak wod łiskavjice, tak
38 45|        tim wopovjodanju dzecom:~— Vjarë! Chterna jak bliza morskô
39 45|        dac nji mogła sama.~Ale ti vjarë v svoję moc i v svjętą spravę,