Chapter

 1 2 |        prostą a kosą nje wostac slode, ale przędzenjô pjisani
 2 5 |        sę nje vożeł jisc za mną slode, le żebe wostoł i dovoł
 3 8 |         jak psë za dżadem, jidą slode gorz, zvada, prava, pomsta
 4 13|  krolevjonka moja chdzes daleko slode mje wostała, wutopjonô ve
 5 15|       vjidze zdovało mje sę, że slode naszigo konduktu zavrocają
 6 15|      chterna gvesno chcąco kąsk slode wostała, żebe na mje żdac.
 7 19|     njim jak psë za dżadem jidą slode gorz, zvada, prava, pomsta
 8 20|            Le trzimej sę krotko slode mje! —rzekł—cobes nje wupodł
 9 20|         njikomu nje radzeł jisc slode. Bo choc won naszim ludzom
10 21|        Pod svojimi chorągvjami, slode wobrazu Matkji Boskji, szlë
11 21|         mjoł jednigo muzikańta. Slode jich szło jesz troje a rozprovjelë
12 22|       njebo i vtorzełë spjevem. Slode kompanjiji dalek cignęło
13 22|      Vigodë.~Jô sę trzimoł kąsk slode kompanjiji, bom vozeł svoję
14 22|          dlotego beła zawostanô slode. Njedługo, a wode vsë, zkąd
15 22|     Boskô v bjołim wobleczenju. Slode, jak karno wovjeczk za pasturzem,
16 22|      viże. Ale za timi żijącimi slode szło vjększé vojsko. Szlë
17 22|      Tvoje szczescé, żes wostoł slode kole ni bjałkji — nje je
18 22|          Na szczescé won wostoł slode. Tero wuvożej: Tam stoji
19 22|    długji kapelmester Klarneta. Slode njego Trąba, chturen mjoł
20 23| kompanjiją, chterna postępovała slode. Mjedze kompanjiją szedł
21 28|   muszoł abo kaszlac, tej jeden slode stojąci valeł mje v plece
22 28|        reminja a jeden popichoł slode i tej ze mną pognelë na
23 30|        Czimuż nje? Wodezvało sę slode mje. Wobezdrzoł jem sę.
24 31|  muzikantóv v trąbë dącich a jô slode z moją karą przez mjasto:
25 31|          maszerovoł na przodku. Slode provadzeła ksędza panna
26 36|  maszerującë drogą, a jô derdoł slode z moją karą. Słuńce grzało,
27 38|   wutonęło słuńce, wostavjivszë slode dużi wogjiń na njebje. Łuna
28 38|    chtuż dô mu mjecz i vjid?...~Slode Smętk jidze, ten som, co
29 38|         wostatni vjidë...~Smętk slode jidze, jaż zaszlë tu...
30 38|        gvesno rzekł provdę: Tam slode naju, to pjekło.~ ~
31 39|    rovnak movjił provdę. To tam slode v Sorbsku beło pjekło a
32 39|   przëkrëc chcoł tę całą pustą. Slode cignął wogon rebji, długji,
33 39|      nji, vzął na plece i dążeł slode rebokóv. Gvesno to vjęcij
34 40|    vjidzę, brace, — rzekł chtos slode mje. Kjej jem sę ze zdzevjenjim
35 41|        i Vesokji Zoborë wostałë slode ve mgle minjonigo szczescô.
36 41|    stanął, wobroceł sę i zdrzoł slode sebje na drogę, chternąm
37 42|         mną, jak psë bojąci, le slode sebje czuł jem jich szeptanjé:~—
38 44|  trzëkańczastą na głovje ksążę. Slode njego straszeł vezdrzenjim
39 45|       szeję i z płaczem wostała slode. Jak długo to beło, żem