Chapter

 1 1 | grobóv bjija! Sovë Arimana sę polą!.. Sovë Smętka sę polą!~
 2 1 |     sę polą!.. Sovë Smętka sę polą!~Tero jô ju zaczął jimu
 3 1 |       dobivô! Sovë Ajimana sę polą! — Sovë Smętka sę polą!~
 4 1 |     sę polą! — Sovë Smętka sę polą!~Vjedzoł jem, że Remus nji
 5 1 |  Arimana sovë, Smętka sovë sę polą!~Ale zkąd len bjedni, njewuczałi
 6 3 |     wukozkach. ~Wod ti stronë pola trzë chojnë stojałë v gromadze:~
 7 5 |     grabjiną, dzeleł gorę wod pola i lasu. Wod brodu szedi
 8 8 |  jezora, a za rzeką wustąpjił pola. Przez to jak na dłonji
 9 9 |       nasze znané pustkovskji pola, nje vjedzoł jem razu, cze
10 13|     vzęła i zasepała smjegjem pola i lase, scęła lodem jezoro
11 15|   Spjev sę rozbjegoł na ceché pola, na chterne ju noc uwoblekała
12 15|       lasu vëbłądzi na vjidné pola. Serce mje v pjersach scvjardnjało
13 19|   szedł za nami, lev stron na pola.~ ~
14 20|      Vjednim molu z ti stronë pola stojoł vjelgji kopc granjiczni.
15 20|       lasa i sorena i zajka z pola i rebë z jezora. Mje sę
16 22|      sę puszczi mjedze zeloné pola kompanjijô. Wob tę wuroczestosc
17 22|    Matka Boskô, błogoslavjącô pola przed nobożnim ludem, tak
18 22|     spjev bjałk. Skovronkji z pola po wobu stronach drogji
19 22|       sę trzimoł.~A ma mijała pola, zeloni lase, vse, vszędze
20 22|   przelecoł won nad jezorem v pola. Ale vojsko cenji pędzeło
21 26|     svjeceło z njeba na nasze pola! Le szari vrobel zazerol
22 27|      las i słuńce svjeceło na pola, a cebje nje będze. Dva
23 28|      jem sobje — smjeg nakreł pola a scął jezoro przë naszim
24 28|    wotvarté pole. A ze stronë pola doszło mje reno trąbjenjé:~—
25 28|    jidze głębokjim smjegjem z pola do mjasta i tam zańdze do
26 28|    nama! Za to jô cë groł wod pola, a kjejbem beł mjoł tile
27 29|     im rzekł: Po kuńc naszigo pola nad jezorem v stronę Glonka
28 31|  modré njebo nad głovą a vkoł pola, pełne sztëg złotich żeta,
29 31|       dnji ma vędrovała przez pola i lase do Lipna. A kjej
30 31|     Zoborach! Noc ju zachodzi pola i vodë, a za vjidu besta
31 31|     sę dłużij zapatrzeł na te pola, lase i vodë, tej mje sę
32 34|   jego volô. To też vszetko z pola sę zbjegło, kjej trzecigo
33 35|  zemnjice, chterna vstojała z pola przed vschodem słuńca, tej
34 38|       moja?~—  Przez vrzose i pola i lase i bagna i pjoskjem
35 41|     pastuszkovjc przënekelë z pola, be sę pokłonjic Dzecątku
36 42|       gapa żevji sę z naszigo pola.~A Trąbjinô tero zaczęła:~—
37 42|      to deszcz i rosa, co vom pola roszô? Co Pon Bog daje za
38 43|   lasem jô vëszedł v pole a z pola znovu v las. V lese mje