Chapter

 1 1 |         chdze won vrocoł sę ze svojigo vanożenjô, jak jozc do svoji
 2 3 |    głęboko ze zemji i żdaje na svojigo vëbovcę. Chto mje przenjese
 3 7 |       dobędę. Żdoł jem tede na svojigo Golijata.~Ale njimem z njim
 4 8 |      pomału vszetko vëdobeł ze svojigo mjecha i powukłodoł na łavje
 5 12|        zomku! Nje poznajesz lë svojigo służkę?~A wona vezdrzała
 6 14|         be mje postavjic przed svojigo sędzigo i vëvrzec pomstę.
 7 14|     kłopot wo przëchodni czase svojigo ludu go nje wopusceł. Kozoł
 8 15|     Cągnęłë tede Liza i Gnjadi svojigo pana na wostatni spoczink
 9 16|        cignje do wovce, psa do svojigo rovnigo a vjilka do vjilczece.
10 18|     pozdnji sę doznoł, że bëlë svojigo pevni. Nje rzekł jem tede
11 21| czężoru. Alem jednigo znoł, co svojigo czężoru tam nje wostavjił,
12 21|        jak będzesz v Lipnje wu svojigo szkolnigo, tej wonji cë
13 21|       anji Trąba anji Klarneta svojigo głosu czuc nji moglë. Tej
14 21|     vzął do njesenjô wob drogę svojigo brata za darmo, le mu wobjecoł
15 21|     tero przedovô botë v lodze svojigo wojca, chturen je mestrem
16 22|   pevno za jakjigo ducha lasu, svojigo przijocela. Ale njigde przenjigde
17 23|       dżadovską won chodzeł do svojigo wojca, ale sę nje dowuczeł,
18 24|    robjic, co bes przëszedł do svojigo dodom. Bo jinaczi ti Njemce
19 25|        Remus! Czemużes të mje, svojigo kamrota, wopusceł? Z godzeną,
20 25|    kamrot Veber vëdoł przedtim svojigo talara z Mjechucena. Ale
21 29|       won nodzeję svoję i rodu svojigo budovoł, tej i won straceł
22 30|      voltorzem. Ale njechle mô svojigo za wuzdę, tej sę kozdô przemjenji
23 31|     dzevczę tak tci volą wojca svojigo. Tak rzekł:~— Njechże cë,
24 32|      jak krol jezora, nji mjoł svojigo tacevjiska wiszekovac sobje
25 32|        ti długolatovi krijovce svojigo wojca, jakbe movę straceła,
26 33|        i ksądz nji mogł mu dac svojigo lestu.~Kjej tak, to Trąba
27 33|        i kożdi z nas zdrzoł ze svojigo placu, jak żołnjerz na varce.
28 34|      bojoł, żebe jednak na mje svojigo gorzu szandarzë nje vëlelë.—~
29 36|    żodną mjarą nji mogł vëzbëc svojigo strachu i pitoł sę mje:~—
30 37|       provadzeł naju służka do svojigo pana. Ku reszce wodemknął
31 37|     mocnji zbudovelë fudamańtë svojigo norodu. Zdrzë na tego v
32 38|        vjerni Goszk po smjercë svojigo pana jako wostatną pamjątkę
33 41|        vjodł za sobą vëbranich svojigo norodu ku vëbavjenju zaklętigo
34 41|        vësłałë za bjedną duszą svojigo pana. Kjej jem vezdrzoł
35 43|      jinszi stolimovje i vzęlë svojigo brata ze sobą na dobivanjé
36 44|        vjodł za sobą vëbranich svojigo norodu na vëbavjenjé zaklętigo
37 45|        trzecą roczezną smjercë svojigo chłopa. Dzis spomjec gburom