Chapter

 1 1 |        tim sę pesznjic mogłë, że dvuch Remusóv vlazłobe v jednę.
 2 1 |     drogą taktem, jak bjijokji v dvuch zvonach, chterne nadprzërodzonim
 3 6 | Wutropjenjé z tim knopem! Zje za dvuch a po njim njick nje vjidzec.
 4 10|       vołtorza, a kjile kobjet i dvuch stareszkóv znojma parajilë
 5 15|      trakce vedle zomkovjiska le dvuch przigod sę spodzevac możesz:
 6 19|          chdze za stołem sedzało dvuch. Jeden vjekovi pon z licami
 7 19|        Czernjika:~— Zkąd vë tich dvuch wodrzemjechóv vëdobelë,
 8 19|      taką noc! Przëprovadzeł jem dvuch dobrich Kaszubóv, panje
 9 20|         też czasem możno zrobjic dvuch. A krom tego z gochóv. Bo
10 20|          Ale povjedztaż, co vaju dvuch sprovadzeło jaż tu na Vdzidzką
11 21|         Stachem tero vpadło jesz dvuch. Jeden czorno wobleczoni,
12 22| kompanjiją ve vjes. Bo tam żdaje dvuch v szklącich szołmach i ze
13 22|     bjołim wobleczenju podnjesło dvuch chłopóv Leon i jesz jeden.
14 25|       zapłac za dobré słovo! Wod dvuch lôt jô sę ju tacę i łaknę
15 25|    zabavjił nad Kłącznim. Krotko dvuch godzin ma tu ju pevno sedzała
16 26|         z njimi so doł radę, ale dvuch skoczeło na mje z tełu i
17 26|       nje vjedzoł jem zkąd? Tich dvuch, ale chternich jô tak poczestovoł,
18 27|   dopjeru co z jaja vëlęgłé. Ale dvuch rzeca cë njc vëboczi: Jedno,
19 28|        przëroczenjé znaczeło, że dvuch mje porvało za reminja a
20 28|        golijak pesternjok. Pokąd dvuch mje trzimało nen golorz
21 28|          ju napoł wudoszoni, tej dvuch vzęło jezdzec po mje dużimi
22 29|       mną v gromadze przebjegl v dvuch dnjach drogę wod gór kalvarijskjich
23 29|  drzevarni na brzegu vjidzę, jak dvuch rebokóv z wostrogą pod nopjętkami
24 31|      Dzivno to jednak vëzdrzało: Dvuch muzikantóv v trąbë dącich
25 31|    dotegujemë.~— Zdom sę na vaju dvuch! — rzekł ksądz. Bo jô tu
26 33|        Trąba nje chcoł vząc tich dvuch talaróv, to be i ksądz nji
27 33|          dobeł nad Koscołem. Wod dvuch bezmała tesęci lôt rosłë
28 33|      gvesno panna Klema dva raze dvuch strzałóv nadarmo nje vëstrzeleła.
29 33|       bjeżoł czołen dużi. V njim dvuch lesnich v zelonich ruchnach
30 33|         Na przedni łavce sedzało dvuch szklącich szandaróv, trzimjącich
31 34|           be służeło za vołtorz. Dvuch chłopokóv v bjołich komeżkach
32 34|        wojca. A jô, täk pchani z dvuch procemnich stron, głupi
33 34|     vëpjic, jaż tu Złé sprovodzô dvuch szandaróv v gromadze. Sadną
34 38|           Ku reszce krom bladich dvuch dużich wokjen cemno sę stało
35 39|  vnjesłasma moję karę i sadła. Z dvuch rebokóv, chterni naju vjezlë,
36 39|    naszlë krotko, tej poznałasma dvuch dużich chłopóv v długjich
37 45|     długô droga żecô, a ma na ji dvuch procemnich kuńcach. Rękę