Chapter

 1 1 |             smjechu przëszło mjedze nama do barzo dzivni rozmovë.~
 2 1 |              dzecko, i przëzdrzë sę nama! Jak wurosnjesz, tej mjijają
 3 4 |       Gnjotë: ~— Gnjoto! Ten roz to nama wuszło suchim pękjem. Ale
 4 8 |   Vjidzałasma leno, że to tam przed nama przërechleło kraczajóv ku
 5 8 |               wodrzekł żid i zaczął nama sciskac ręce i dzękovac
 6 9 |             dom! Bo jinaczi tu jesz nama wobuma będze smjerc. Jidze
 7 14|              Zburzeł pon Jozef krev nama młodim, żesma vëdobeła strzelbë
 8 15|             nje będze bez tego żebe nama sę co nje pokozało.~Tak
 9 15|            nje będze bez tego, żebe nama sę co nje pokozało?~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
10 16|             rzekł:~— Lecho będze sę nama dogadac, bo të moji godkji
11 18|           zaredzevjałi pjiłë, co ku nama z daleka vëszczerzała jakbe
12 20|           dął tak mocko, że nje doł nama postąpjic. Szamotani przez
13 20|     vëcignęła czomo na brzeg. Przed nama wodemkła sę łączka, wodgrodzonô
14 20|        kopjica po łączce czołgac ku nama, co jednak strasznje vëzdrzało.~—
15 21|             léżała v rovje?~— Njick nama nje będze, bo Franck Magnus
16 25|          barzo czężką drogę. Trzeba nama sę vëspac i posilëc, co
17 28|          sodze zagrac tobje. Delëbe nama! Za to jô cë groł wod pola,
18 31|        wobleczoni człovjek naprocem nama i rzekł:~— Dobri ludze!
19 31|           vrzosem. A tim vrzosem ku nama szło dzevczę, jak sarna
20 31|           na plece. Przëstąpjiło ku nama, jak jakô vesokô krolovô,
21 31|             jezora, przëzerającô sę nama z przëmrużonimi woczoma,
22 31|             dobrą volą chcoł jisc z nama, tej go zrzeszonigo postronkami
23 32|           tam za bjołô wosoba przed nama?~— Bog to vje! — rzekł jem,
24 33|         vszetkjich stron szklelë ku nama vjelgji vodë a przez dużą
25 33|      Koscerznë. Ale te ksądz muszoł nama czetac som. Jô go nji mogł
26 33|           kjej chto najeżdżoł.~Tero nama sę sztuka krola jezora przëdała
27 34|             A vjeczorem, choc woczë nama zapodalë, żdelësma vszescë
28 34|          povjodoł:~— Cebje, bratku, nama też not baro. Bo ma vaju
29 36|       kjivnął, żebesma stanęła i sę nama przëzeroł. Trąba woprzestoł
30 37|     czężkjich krosach z połvjidu ku nama zdrzałë, jak z komudë minjonich
31 38|         drugjigo kuńca dvornjice ku nama blészczoł dzivnim wokjem.
32 39|       dvornjik wopatrzoné, ale pjic nama sę chcało. Tak ma poszła
33 41|            nje beło. Wokolica znanô nama dobrze z naszigo vanożenjô
34 42| zachodzącigo słuńca jidocą naprocem nama pod Zoborami. Vëbrała wona
35 44|         lese ~Na vjetvje sedzała ~I nama rągała,~Kjej ma do dom konje
36 45|             co povjedzec. Bo mjedze nama stojała długô droga żecô,