1-500 | 501-1000 | 1001-1500 | 1501-1516
Chapter
1001 32| ceskającô vjosłem to z levi to z pravi stronë. Ale woczë
1002 32| rzoze rożovigo njeba. Koguż to wona mje przëboczała z postavë
1003 32| człovjek be nje przëszedł na to, be go probovac ruszëc z
1004 32| do drugjich im rzekł:~—Tu to bëc muszi! ~Trąba sę na
1005 32| bëc muszi! ~Trąba sę na to rozesmjoł:~— Njech będze
1006 32| sobje povjedzoł:~Jednak to tu bëc muszi! Ale żebe przeszukac
1007 32| żdała, jaż sę vrocisz!~Mje to beło po meslë, bo cuż wonji
1008 32| robjoni v rebackji sposob, to jich zebuc nji mom potrzebë. .~
1009 32| nę cemną lukę. Nje szło to jinaczi jak na szterokach,
1010 32| rzekło:~—Straszno mje! — Cuż to tam za bjołô wosoba przed
1011 32| wosoba przed nama?~— Bog to vje! — rzekł jem, bo czasem
1012 32| Tak rzekę dalij:~— Może to też le jakji vjid ze svjata
1013 32| krotko, doznoł jem sę, co to beło:~Pokuńc gonku wodemkła
1014 32| Jak jô tero beł pevni, że to poprovdze krijovka krola
1015 32| doznoł jem sę wod razu, że to dvjerze, mjedze dvuma mocnimi
1016 32| zamkłi wokjennjicami. Długji to belë rurë na kjile stop,
1017 32| dobrigo ksędza tu wukrëc, to go wukrijce. Sługa to Bożi,
1018 32| wukrëc, to go wukrijce. Sługa to Bożi, cerpjąci przesladovanjé
1019 32| jak przërzecze tajemnjicę, to ji też nje vëdô.~— Kjej
1020 32| vjerni przijacel, tej mje to nje boli. Bo wuvożce sobje:
1021 32| dostatnô jizba pod zemją, to są dlo mje takji svjęti
1022 32| ma sobje podała rękę na to przërzeczenjé, a jô povjedzoł
1023 32| zmarłigo krola jezora.~— To jidzma tede do naszich gosci.
1024 32| nje robjiłë przepravë, bo to zomk stolimóv, jak wo njim
1025 32| krosnjęta stolimom służą!~—To pojma tede! — rzekł ksądz.
1026 32| przëszedł z vimovką:~— Vëzdrzi to, jak dura do pjekła! Lepji
1027 33| Remusu druchu! Co provda to nje grzech! Pon Bog mje
1028 33| pozerom na ten wostrov, to mje sę ten Glonk zdaje grobem
1029 33| sę przed nją. Oj! Będze to przeprava — będze! Ve vampsu
1030 33| gtovę a jął przemiszlac, jak to vjedno robjił, kjej mu beło
1031 33| takjich kretovjiskach, jak to tu. Głupi Francuze! Czemu
1032 33| i paczkę zapjeczętovaną. To lë mje przënjesesz.~Na to
1033 33| To lë mje przënjesesz.~Na to Trąba:~— Jegomosc, jô znaję
1034 33| njosł jegomoscë list, jakbe to beła frejkarta do njeba.~
1035 33| pękjem. Tede, kjejbes sę na to nje czuł, nje chcołbem cebje
1036 33| a chocbe i jich szukoł, to jich nje dostanje. Dejce
1037 33| nje zaroscą za karę wuszë, to moja trąba i moje skrzepkji
1038 33| ksądz vëłożeł Trąbje, że to nji żodna zopłata, bo tile
1039 33| taką wusługę zapłacëc. Ale to je dorunk za muzikę i detk
1040 33| muzikę i detk na zochętę, jak to i czasem wojc dzecom daje.
1041 33| vząc tich dvuch talaróv, to be i ksądz nji mogł mu dac
1042 33| svojigo lestu.~Kjej tak, to Trąba doł sę namovjic i
1043 33| strzeleła dva raze, tej to znaczeło njeprzelevkji i
1044 33| Achocbe ta jimu beła vjadomô, to prędzij be te rebë v vodze
1045 33| dochodzeło chdzes z daleka: to szczekanjé psa na woborze,
1046 33| szczekanjé psa na woborze, to pjanjé kurona, to krzik
1047 33| woborze, to pjanjé kurona, to krzik jastrzęba nad nami,
1048 33| krzik jastrzęba nad nami, to tępé klasnjęce vjosła wo
1049 33| będzesz mjoł mjecz i vjid, to boczë na to, że notera ludzkjigo
1050 33| mjecz i vjid, to boczë na to, że notera ludzkjigo karna
1051 33| svjece, —chadej i boczë, że to, co robjisz ve zgodze z
1052 33| nas vëstrzoł z ręcznjice: to panna Klema dovała nom vjédzą,
1053 33| głovë łiszczoł v słuńcu, to ji wudovało, jak młodi krolevjonce
1054 33| wodvjedzô. Zabovjała sę to dłużij, to krocij, ale njigde
1055 33| Zabovjała sę to dłużij, to krocij, ale njigde nje wopusceła
1056 33| svjata. Kjedem sę ksędza wo to pitoł, rzekł won:~—Z tim
1057 33| Trąba ju sę zjavjił.~Beło to pravje v połnjé, a ma dojadała
1058 33| bobrë.~Jô beł ti sami wudbë. To też jem chiże zbjeroł naju
1059 33| brzegóv Plęskjich.~— Mądri to beł i przemeslni człovjek,
1060 33| wuczułasma dva strzałë.~—To ju pevno jak amen v pocerzu —
1061 33| żdałasma, co sę stanje. Dzivné to jednak beło czucé, słuchac,
1062 33| długji godzenë. Tupot i govor to nachodzeł krotko to wucechoł
1063 33| govor to nachodzeł krotko to wucechoł na długji czas.
1064 33| gromadë jałovcóv.~— Cuż to be mogło znaczëc? — pitoł
1065 33| znaczëc? — pitoł sę ksądz.~—To jô vjem! — rzekł jem. —V
1066 33| Zaro mje ruszeło: A może to Trąba?~Za długą chvjilę
1067 33| puscivszë rebokóv svoją drogą.~—To beł Trąba! — rzekł jem do
1068 33| rovno i wochotno, jak won to robji, kjej sę na długji
1069 33| wotmjenjił. Pjerszi roz zrobjiła to krolevjonka mojigo scrca,
1070 33| nich młodich lôt, ale za to won mje provadzeł bjołim
1071 33| głovę zeblekającë sę, czimu to mje poku njed aje, jaż mje
1072 33| jakji duch nje vëstraszi, to won dziso nańdze, bo lepszi
1073 33| Dołbe Bog, żebe tak beło. To pożdejma jesz na njego.
1074 33| zabłądzeł v ti cemni nocë!~— Wo to jô sę nje strachom. Znaje
1075 33| navetk jesz wosmi nji ma! Tak to milą deszcz i doka! Bełbem
1076 33| doka! Bełbem doł dzesątą. To żdejma, chocbe do pełnji
1077 33| mi ten przikłod stolimóv, to nowuka ju dokozała: Barzo
1078 33| cała, jak lud nasz povjodô, to rovnak v procë svojich rąk
1079 33| kretovjisku ! Nje wurzasnjijta sę! To le jô, Trąba, a njiżoden
1080 33| napjiję i ruchen nje zeblekę, to v vajich woczach tu sę przemjenję
1081 33| kjej z brzegóv pjilują.~—To też nje trzeba takjigo wognja,
1082 33| jô je dmuchoczem rozżolę. To nje dô njiżodni łunë, a
1083 33| jesz do ręku nje vpadlë. Za to nalazłasma kjile kożuchóv
1084 33| ruchna do suszenjô, jak to pevnje i njeboszczik krol
1085 33| vszetko strzimac muszoł, to bes të gvesno zapłakoł.
1086 33| wuvarzemë ni ksężi harbatë. Bo to je trunk dobri. Jô mom całą
1087 33| Ten mje pitoł:~— A dokąd to?~— A do dom! — rzekę.~ I
1088 33| trąbjenjé va pevnje czuła. Mjało to bëc na pocechę vom, zakopanjim
1089 33| Ale ksądz sę smjoł.~— Wo to le so kłopotu nje robji,
1090 33| złego jim nje zbivô. Ale na to krol pruskji nji mô kanonóv,
1091 33| ludzi ve vłosnim kraju. Na to sami Njemcë be nje pozvolilë.
1092 33| Njemcë be nje pozvolilë. To le beło rzekłé na strach,
1093 33| serca spodł! — rzekł na to Trąba. — Bo jô so wuvożoł:
1094 33| zanjosł, bo sę srodze wo to kłopotała... Rzekł nom jesz
1095 33| pomocë Boskji wudało.~Tak to ju na svjece, że z chłopem,
1096 33| bjednigo Trąbë. Ale won sę wo to na naju nje wobrazeł, le
1097 33| jakjim sposobem jô mogł v to njeszczescé zalezc. Ale
1098 33| Ale rągac ze mje: pjękno to nje je, kjej jem tile vodë
1099 33| Trąbë.~—Jegomosc povje, że to babskji bojanjé. A Remus
1100 33| beła na woborze. Cuż be to beło, kjejbe won mje beł
1101 33| rzekł jem.~—Vjem jô, że to beł dobri człovjek, le baro
1102 33| smjerc bem beł dostoł. I to jesz povjem: Żebe tu nje
1103 33| szedł do kuchnji, njibe to sę przë wognjisku wogrzevac.
1104 34| podłodze i zavołoł:~—Żeli to panna Klema strzelô, to
1105 34| to panna Klema strzelô, to njeprzijoceli ju njima! ~
1106 34| noc precz. Potvjerdzilë to ludze ze vszelkjich vsóv
1107 34| Kjej nji może jinaczi bëc, to njech sę stanje volô Boskô.
1108 34| chdze be mogł je kupjic, to Vjele. Ale tam sę gotuje
1109 34| Jedini njevorti człovjek tam, to vojt. Ale won lubji jednigo
1110 34| przéroczą do kart i szklonkji, to won nje będze za chvjilę
1111 34| rzekł ksądz Paveł. — To dziso jesz naceszëma sę
1112 34| Vjelu, a żeli jego volô, to ze vschodem słuńca wodpravję
1113 34| vesokjigo njeba zdrzało na to nasze nabożeństvo słonuszko
1114 34| przejachelë ni mjeskji ludze, to vjidzelë vszetko i dac mogą
1115 34| povjedzoł:~— Znaję jich. To Koscerskji sąd z panem Czernjikjem
1116 34| pod jednim dachem. Tero to vezną Njemcë i znovu mjij
1117 34| całovac po koscele, jak to robjił pon worganjista z
1118 34| Mackjem wostanjesz. Do Korsina to wobleczenjé spravji. Tam
1119 34| veszka katolickô woblazla, to lepszô veszka na voli, jak
1120 34| jedvabje v sodzë. Nje je to provda, Remus?~Za małą godzinkę
1121 34| gromadze z Trąba. Takji to je serce ludzkji! Dusza
1122 34| chrzebtach toblice jak konje, to moglëbesce nos ładnji przeczetac.
1123 34| tero rzekł za ksędza:~— To je gbur Formela z Łebna,
1124 34| tero do mje szandara. — A to szkoda, bo po vaju jak po
1125 34| Vdzidzkjich jezorach won to gvesno beł, co tam ludzi
1126 34| pokozoł), i sedzoł dva lata za to, że takjigo szandarę jak
1127 34| njitkami i krotkjim, jak to movją, tovarem.~— A chdze
1128 34| szukô ksędza Krauzego. Cze to po provdze vaju przezvjisko?~—
1129 34| ale Njemcë przemjenjilë to na Krauze i nje pozvolają
1130 34| pozvolają nom sę jinaczi pjisac. To je jich zveczajni sposob,
1131 34| zajachoł, chdze jego volô. To też vszetko z pola sę zbjegło,
1132 34| żelim ze smjechu nje pękł, to le z ti prziczinë, żem sę
1133 34| cemnim norce nje wupjitoszą. To beło tak:~Zaszedłszë do
1134 34| smjac zaczął i povjedzoł: To je dzivni traf! Bo wod vczora
1135 34| na njebje nas raj! — Ale to je poprovdze Njemc, bo
1136 34| so wuvożoł, Remus, cobe to beło, żebe tich kęsich psóv
1137 34| Hochvirden! — rzekł na to jeden ze szandaróv— jô przëchodzę
1138 34| njeje pjękno — rzekł na to szandara. — Vë dziso reno
1139 34| stron njijak nje znaję.~— To je dzivno, kjede nom dobrze
1140 34| Słuchejcele przijocelu — rzekł na to pastor Krauze. —Wo mojim
1141 34| vëpitivac vë nji moce prava, to do veższich głóv noleżi.
1142 34| dosc i dejce mje poku!~— To je vszetko pjękno vëmeszloné,
1143 34| arasztuję. Cofnąl sę na to pastor Krauze, zapoleł na
1144 34| vëmiszlającë mje wod vanogóv? Za to go też zaru Pon Bog skoroł,
1145 34| Reza sę drapoł po głovje:~— To będze zle! Jak sę dovjedzą
1146 34| vë chcece vëvjezc ksędza, to żoden gbur vom furmonkji
1147 34| Remus, rzeczëże mje, jakji to beło słovo, v pjekle gvesno
1148 34| vëmesloné, jak wonji cë to na jormarku tvoje ksążkji
1149 34| naszi bjedni movje nazevomë to kradzeżą i rabunkjem, chterne
1150 34| nobożnimi Kaszubami. Tec to je woczëvjidno, że sąsod
1151 34| konfiskované i rekvirované.~Na to jô rzekł:~— Ksądz Paveł,
1152 34| klosztorë, nazvelë wonji to sekularizavanjim, zajęcé
1153 34| mje Trąba — jô vjidzę, że to modri norod. Ale ni sżandarzë
1154 34| kjejbem muszoł z buksami jisc, to mogę, ale won wob ten czas
1155 34| njigde v żëcu, czującimu to krolevskji dzevczę tak blizko
1156 35| Remus! — rzekł won. — Ko to rovnak beło procem szeku,
1157 35| Bo wostanę doma.~Traba na to chvjilę na mje vzeroł, tej
1158 35| młodô krev v żełach vreje, to na te bjałkovskji czarë
1159 35| sobje som radë nje vjesz, to jô znaję bjałkę, starą Szulistkę
1160 35| mój nolepszi druch tonje, to jô go nji mom vëcigac? Vjerzisz
1161 35| chturen mjoł zadané. Le że to v tim przipodku kąsk boli,
1162 35| Rzekła mje, że ten krzik, to je to "amen" całi ceremonjiji,
1163 35| mje, że ten krzik, to je to "amen" całi ceremonjiji,
1164 35| mjoł ten rozum co dzis, to bełbem zębë scesnął, sedzoł
1165 35| Szulistkji!~— Trąbo! rzekł jem na to. — Podług moji wudbë duszą
1166 35| żes të mje żiczni, ale to vszetko prożnô godka. Jidzle
1167 35| Wob zemę całą tropjiło to mje. Ale skorno na Strumjanną
1168 35| czuł jem cuzą movę, jakbe to nje beła stolica Kaszub,
1169 35| FUNDATORUM HUJUS DOMUS. Znaczi to po naszimu: Pomnjik ksążat
1170 35| bogatich klosztoróv?~Chtuż to zgaseł pamjęc i kozoł wumrzec
1171 35| wo njich ju zaboczilë. I to cë jesz rzekę: Njedługo
1172 35| chcałë, a jô rozumjoł, że to znaczi:~— Dalij, Remus,
1173 35| norzędzami muzickjimi. — To të jaż po ten vjelgji kam
1174 35| katolickji stronë. Na Pomorsce to ju sami jinnovjerce.~Srodzem
1175 35| vsach naszą kaszubską movę, to pudę dalij, żebe sę doznac,
1176 35| chdzeroz movją naju godką, to vjarę mają Morcena Lutra
1177 35| jes sobje ju tak wudboł, to pudę z tobą. Ale mje sę
1178 35| Pamjętej, że czekavosc to pjerszi stopjeń do pjekła.
1179 36| panje! — rzekł Trąba.~— To jô vjidzę — rzckł pon. —
1180 36| nje po tobje, muzikańce, to po tvojim długjim tovarzeszu
1181 36| godkji wostatné granjice.~Na to vezdrzoł pon na mje i rzekł:~—
1182 36| wobłożoni sztamplami.~Na to pon sę zaczął mocko smjac.~—
1183 36| rzekł:~—V muzeum, panje? To gvesno takji mol, chdze
1184 36| V muzeum przechovuje sę to, co ju wumarło.~— A vë chcece
1185 36| szperetus vłożëc i zapropkovac.~—To vë może naju chcece przode
1186 36| że mô dzivno v głovje. To le beła takô godka wo tim
1187 36| tim szperetusu.~Trąba na to:~— Panje! Kamiń mje spodł
1188 36| njiże v njim wutonąc. A to gvoli wutropjenju z moją
1189 36| dzirżkosc. Bo mój kamrot, żc to sobjc szczestlevje żije
1190 36| kamrot njic nje movji?~— To, panje, mô prziczinę taką:
1191 36| trzeba be beło czasu. Vszetko to dzejało sę jak v bojce,
1192 36| jaż po svjętigo Jana, na to be trzeba takjigo sposobu,
1193 36| robjiła?~— Mje sę zdaje, że to dobri pon — rzekł jem. —
1194 36| cepło zrobjiło, jak Derda to z taką pevnoscą povjedzoł,
1195 36| Co za njeszczescé! A to gvesno za to, żem na katolickjich
1196 36| njeszczescé! A to gvesno za to, żem na katolickjich skrzepkach
1197 36| żivcem do pjekła przińsc, to be człovjek muszoł jednak
1198 36| stoji, jesz nje czuł. Może to jakô womona, co ludzom na
1199 36| przijacelstva Luceprovigo — to le selna wod przodku. V
1200 36| żot takji, że co vëżegô, to list, gazetę abo i ksążkę.
1201 36| szkuta zvracac muszą, a to baro zimko gordzelą przechodzi.
1202 36| vszeskji stronë vjatru. Bo to czasem wod tego vëpjitigo
1203 36| dużé jak poł dvjerzi, i to zaru kopami. Czortovje,
1204 36| jimję napjisac wumjem!~— To nje je njiżodna przeszkoda.
1205 36| vë sę nje dostanjece. A to je tam, chdze skorę scigają.
1206 36| Bo vejcele: tu wu naju, to je provdzevé pjekło kaszubskji.
1207 36| całé vojska potępjińcóv, że to njibe nje jich ludze. Za
1208 36| ludze. Za żëcô na zemji to Njemce jich rechovelë do
1209 36| skora, cze nje? Zeli tak, to njeszczestlivimu porę czortóv
1210 36| przedaje Njemcom do Berlina i to przez vjecznigo żeda, chturen
1211 36| tego vjele potrzebują, bo to je jedini norod na svjece,
1212 36| jim pasuje, cze nje. Przez to njepotrzebno vjele gvołu
1213 36| co sę ze mną dzeje. Le to vjem, że pjerszi roz v mojim
1214 36| dvjerze, a Derda rzekł:~— Aha! To gvesno po vaju przësełają
1215 36| czorni. A Trąba krziknął:~—To je ten, co żogovkji zbjerô!
1216 36| są v pjekle cze nje, cze to służcë, cze czortë. Choc
1217 36| służcë, cze czortë. Choc to mje rovnak vëzdrzało vszetko
1218 36| Nje bójże sę, Trąbo! Bo to pevno jakô komedijô, chterną
1219 36| jiscec:~—Pon Bog vje, co to vszetko znaczi. Ale żem
1220 36| lese co rok na chvałę Bożą, to choba dosc, żebe Złé do
1221 36| budinkóv i pałacu. Żeli to jistamańtnje beło pjekło
1222 36| scigelë skorę przez głovę, to gvesno anji czorcë, anji
1223 36| Ale mje sę mekceło, że to beł takji pańskji żort,
1224 36| Remus. Tero nas mają! ~Na to ten, co vskokł przez wokno,
1225 36| vëpuscilë z głupigo domu? To sobje nasz pon belnich gosci
1226 36| poprovdze nje są djobłë a to tu nje je pjekło?~— Chobas
1227 36| sobje tu som dom radę! Na to wonji wod dvjerzi wodstąpjilë,
1228 36| vkoł nji duchë chodzą.~Na to Trąba ju nabroł vjarë i
1229 36| grozëc. Trąba podskoczeł na to vjidzenjé, jak woparzoni
1230 36| wod zbjeranjô żogóvk!~Na to wobroceł sę dvornjik i krziknął
1231 36| Nje bójta sę tego morusa. To je człovjek z duszą, jak
1232 36| Pokąd naju stolorz będze to vëvaloné wokno wuprovjoł,
1233 36| dvornjik:~—Vjitejtaż! Vjedno to je mjiło sercu pogadac z
1234 36| nen poczestunk v żebra, to będze to napjitk krolevskji.~—
1235 36| poczestunk v żebra, to będze to napjitk krolevskji.~— Vëboczce! —
1236 36| krolevskji.~— Vëboczce! —rzekł na to dvornjik.— Nje znoł jem
1237 36| vom zełgoł wo tim pjekle, to jednak kąsk provdë v jego
1238 36| jego łżë sedzi.~— Jakuż to? — pitoł Trąba. ~Dvornjik
1239 36| Wodkąd won sę tu sprovadzeł, to wob noc jakjis duchë po
1240 36| won tu dłużij wostanje, to jô dłużij svjętigo Morcena
1241 36| dobrigo nje je.~Trąba na to dostol vjelgji woczë:~—
1242 36| tam trzimô nigo malarza, to są le takji pańskji trele,
1243 37| ten żort vëboczita, bo je to dobri Kaszuba, a co vjęcij,
1244 37| tak daleko, zapusceła?~Na to wodrzekł Trąba.~— Panje!
1245 37| go samigo puscëc, że won to mô wod wurodzenjô skażoną
1246 37| beł poprovdze wudbë, że to djobeł z pjekła. Ko volołbem
1247 37| jesz serce bjije.~— No, to sę zmocnji tim dobrim trunkjem!
1248 37| do głovë strzeleło, Bog to vje! Dosc jem so gębë napsuł,
1249 37| so gębë napsuł, żebe mu to vëbjic z głovë.~Pon na te
1250 37| bjednich vanogóv. Rod bem to vom vëłożeł: Boczta tede:
1251 37| Garneńskjim po naszimu godają. AIe to są rzoze słuńca, chterne
1252 37| trzimają rzecz vaszą. A gbur to mur! Ale tu wu naju sa le
1253 37| pitoł:~— A vjesz të, chto to z tich portreróv na nas
1254 37| jednak nje vjesz, czije to vizerunkji na tich scanach.
1255 37| tich scan na cebje patrzą, to są naszi ksążęta kaszubskji.
1256 37| tego v liszcząci zbroji: to Svjętopołk Vjelgji. Szesc
1257 37| vëmarł rod, ale won zrobjił to, czimu Smętk przeszkodzeł
1258 37| zdrzemjałi rodë wożelë. Ale to prożnô nodzeja!... Tak tede,
1259 37| co va tu vjidzita, bracô, to reszta całi naszi chvałë
1260 37| ricerzi. Ten, na ten przikłod, to Kancov, pjisorz dzejóv naszich.
1261 37| pjisorz dzejóv naszich. Ten, to pastor Krofej v Betovje,
1262 37| trzimjąci na Pjismje Svjętim, to Mostnjik, chturen zakłodoł
1263 37| jednigo kuńca dva — ale za to barzo vjelgji wokna vpuszczałë
1264 37| ze scanë na naju zdrzą, to są moji przodkovje. Jô z
1265 37| v goscenje.~Ale Trąba na to vëstąpjił i rzekł:~— Panje!
1266 37| kjile dnji vjikt i leżą, to Pon Bog vom za to zapłac!
1267 37| leżą, to Pon Bog vom za to zapłac! Mój tovarzesz Remus
1268 37| że je djobłem z pjekła, to won, co sę teczi moji noteré,
1269 37| mjiłoscevi mje grzesznimu! To cë tu, Remus, je mol, na
1270 37| pocerza. Com sę wurzasł, to wurzasł nigo czornigo jinszta,
1271 37| czornigo jinszta, chturen to żogovkji na podchlasnjicę
1272 37| jakuż chcesz rozeznac, cze to morus z Afrikji, cze czort
1273 37| pjekła vëpuszczoni, kjej cë to wuczałi człovjek povjodô,
1274 37| bełbem z razu przësigł, że to pon Czernjik, jak won to
1275 37| to pon Czernjik, jak won to wonge v Zvadze kuntrakt
1276 37| kuntrakt pjisoł. A rovnak won to bëc nji może, bo bełbe sę
1277 37| godzenje sę pokazac mogą a to gvesno nje za spravą czego
1278 38| nje będze.~A jô rzekł na to:~— Ajô jezdem wudbë, że
1279 38| chvjile, żem sę chcoł dac na to, alem sę doznoł: Nje vorto!~
1280 38| zabroł z drogji. Mojim ludzom to ju njeje dzivno, bo są nałożni,
1281 38| chturen vjidzisz, vszetko to je spjisané. Ale krom tego,
1282 38| co sę pravje teczi cebje, to të mje z wurodą przëboczosz
1283 38| z tego svjata. Strzęsło to mną, jak v wogroszce, a
1284 38| porovnjoł. Ku reszce rzekł:~— To to będze!~Vzął mje za rękę
1285 38| porovnjoł. Ku reszce rzekł:~— To to będze!~Vzął mje za rękę
1286 38| Remus! tam dalij ku morzu to są le same pjoskji i voda.
1287 38| z nich vsi je krova, ale to takji cudovné bidlę, że
1288 38| pjosk, bivszë wudbë, że to trova. Tak mje rzeklë rebocë
1289 38| Sorbskjigo. Ale Złé jich vje, cze to le nje je takji rąganjé.
1290 38| przikłod starnjevkom. A to jô jim vjerzę i ztąd gvesno
1291 38| njiż tuteszim ludzom. Cużbe to beło, kjejbem sę vroceł
1292 38| wod zbjeranjô żogóvk, choc to le beło rąganjé, jednak
1293 38| zamknął woczu i gębë. Ale mje to długo spac nje dało, a kjejjem
1294 38| dało, a kjejjem wusnął, to snjiło mje sę, że v pan
1295 38| choc jes beł wudbë, żc to djobeł z pjekła. Jesz won
1296 38| vjekovi pon i na młodô panna, to wostatné rozgji jich rodu
1297 38| cze mje sę snjije, cze to java. Ceszô panovała v dvornjicë,
1298 38| i tero jô sę dobroł:~Tec to no vojsko, chternem vjidzoł
1299 38| Mjirachovskjim lese! Ale nje bełë to ju cenje, ale krosni ricerze
1300 38| wukozkom v rzece. A chtuż to jachoł na przodze? V jedni
1301 38| dalekjim kraju. Ale nje, to beł jem jô, — jô som. Verazno
1302 38| za progjem smjercë. Tak to zaczęłë duchë vanożec po
1303 38| nje pudzesz ze mną, Remus, to jidę som, chdze mje woczë
1304 38| provdę: Tam slode naju, to pjekło.~ ~
1305 39| nasze pitanjé rzeklë:~— To vjes Żarnovskô, a to vjelgji
1306 39| To vjes Żarnovskô, a to vjelgji jezoro zovje sę
1307 39| rzekł jeden z rebokóv — to më możemë vaju przevjezc
1308 39| czornimi poprzek pręgami. To vjązark czernjił sę smołą
1309 39| do zemni vodë. Wuvożejie: to nje są rebackji ruchna,
1310 39| nje not rebokom. Może też to nje je żodna przegrzecha,
1311 39| Ve mje jakbe trzasło! Tec to nje beł njicht jinszi, le
1312 39| Pożdejże pjekjelniku! Jô cę za to vszetko v tim torfje vëczapję,
1313 39| co v nim brzidze zgjinął, to nje beł żoden malorz. Jô
1314 39| a rovnak movjił provdę. To tam slode v Sorbsku beło
1315 39| smjechem pjekjelnim. Dzivno to barzo, choc bełbem po vczoraszim
1316 39| kostkji stojima v mule. To naju skuseło na zibjącé
1317 39| prędkoscë njc poznac, że to jô, Trąba z Lipna, i kopnąc
1318 39| scesnjema dobrze do gromadë, to jednak kask wochronë będze,~
1319 39| gorë deszczem popravją, tej to całé Błoto będze jednim
1320 39| Czo! — rzekł Trąba. — Jak to dudnji po naszim dachu!
1321 39| przëszła voda. Czuł të, jak to przez szunijenjé deszczu
1322 39| szunijenjé deszczu tam reczi? To ruchô sę morzé, vołającë
1323 39| nekô do jezora Łebskjigo. A to je posle dalij na te Błota.
1324 39| chvjilë Trąba pitoł:~— Jakuż to może bëc godzena?~— Podług
1325 39| godzena?~— Podług moji wudbë to ju muszi bëc kol połnjé
1326 39| Strząsł sę Trąba i rzekł:~— To czas, chdze rożni njedobri
1327 39| pomesloł jem sobje i rzekł jem to do Trąbë. ~Ale won krąceł
1328 39| szczekają psë z gburskji woborë. To będze znovu jakô nocnô womona
1329 39| njic dobrigo.~Na chvjilę to psóv wujodanjé woprzestało
1330 39| spiczasti zakrivoł głovę.~— To nen pjekjelni malorz ze
1331 39| przëzdrzoł a ju ji nje beło. Alem to vjidzoł dobrze, że anji
1332 39| i wupłinęła nazod.~— Cuż to beło?— szeptoł Trąba, dużi
1333 39| na mje robjącë woczë Tec to kraj womon i czaróv! Remus,
1334 39| żeli ma tu żevi vińdzema, to jakji dobri nasz patron
1335 39| vjęcij razi zachodzeła, to naju spłocze v torfë i mulë.
1336 39| rzekł z vatpjenjim:~— Żeli to nje je znovu jakô przegrzecha,
1337 39| znovu jakô przegrzecha, to mogłbe to bëc człovjek z
1338 39| jakô przegrzecha, to mogłbe to bëc człovjek z latornją!~
1339 39| wumęczenjô:~— Przeżegnejże to, Remus! A żeli to strzimje
1340 39| Przeżegnejże to, Remus! A żeli to strzimje i nje wuńdze, tej
1341 39| strzimje i nje wuńdze, tej to poprovdze może bëc człovjek,
1342 39| vëvijol nją jak pochodnją.~Na to chiże zbliżała sę latarnjô,
1343 39| vjidzita! rzekł Trąba.~— To va muszita bëc z dalekjich
1344 39| błota sę nje przedostanjesz. To le so vëbji z głovë. Chocbes
1345 39| strasznich Błotach! Choc to le sprzęt bez dusze, jednak
1346 39| dążeł slode rebokóv. Gvesno to vjęcij njiż godzena wuszła,
1347 40| Płacz beł wu starich, ale to spravë nje wotmjenji. Listë
1348 40| Błoce. Ale ten som wurzas i to same zvątpjenjé chveceło
1349 40| nje vjidzoł. Trzimało go to na moje dzevovanjé dosc
1350 40| gonji Małgorzata ten po to nje jidze. Prożno be beło!
1351 40| tvoji karë! Płakac bem mogł! To beła tvoji jistnoscë jedna
1352 40| też duszę na reminju!~Na to jô rzekł:~— Dziso vëspjima
1353 40| zavrocema do dom.~— Tede to dobri traf, że cę jesz roz
1354 40| vanożec będze.~Rzekł mu na to Derda :~— To też pon nje
1355 40| Rzekł mu na to Derda :~— To też pon nje chcoł vaju zatrzimac,
1356 40| vojnje na Moskolóv, a że to jego ringraf, wo tim svjodczi
1357 40| zlecenjé czężkji.~— Żeli tak, to ringraf vroceł na pjerse
1358 40| chrzebce mojim! A chocbe to dało guz, jak głova novonarodzonigo
1359 40| regji jak vojsko wustavjoni: to ju beło cuzé. Bliżij pod
1360 40| sę, jak vjelgô smolnjica.~To pjorun Bożi trzasnął i spoleł
1361 40| straszlivje zvonjic. Ale przez to zvonjenjé czuł jem jesz
1362 40| verazno chtos spjevoł! Tak mje to ruszeło, żem stanął jak
1363 40| a pokazującë na tego, co to wokno vëbjił i sę szętoleł
1364 40| të, że ten tam na dachu, to nen pjekjelni malorz ze
1365 41| duszę i zdrovjé bez skaze to Glonk i Vesokji Zoborë wostałë
1366 41| vzgardą na poł z litoscą, to moja dusza robjiła sę małô
1367 41| połączeł z moją bjałką, jak to sę noleżi na żenjałich ludzi.
1368 41| tich przigód naszich. I to cë rzekę, że chdze v żëcu
1369 41| vjem jesz dzis, cze won to nje beł nim pjekjelnim malorzem
1370 41| retunku. Żebem beł szandarą, to bem go za to zaru broł do
1371 41| beł szandarą, to bem go za to zaru broł do sodze. Ale
1372 41| rozum Czernjik i nen malorz, to jedno Złé.~Jô vjedzoł ju,
1373 41| Złé.~Jô vjedzoł ju, chto to beł. Njedarmo mje panna
1374 41| ze mną vëchodzeł v svjat, to czasem v poł drogji sę zavroceł
1375 41| grzebë abo zbjerac drevno, że to nje Trąba, ale jakjis vjekové
1376 41| vjidu nje vjidzę — rzekł na to Trąba. — Ale dosc, że të
1377 41| że të vjidzisz. Pojma, bo to straszno błądzec v ti smjegovi
1378 41| bez chlevóv i bez woborë. To je jakjis dzivné posodłovjé
1379 41| dzivné posodłovjé v ti pusti. To jak v bojce wo mordarzach
1380 41| jich zchronjiskach. Żebe to tu nje bełë rovnak nasze
1381 41| mje jak v wogroszce, cze to wod zibu, cze też uwod strachu,
1382 41| głosem głębokjim, jakbe to movjiła cuzô wosoba:~— Vjitosłavje!
1383 41| duchom daje moc nad całami... To të som mjec muszisz.~V ti
1384 41| ceszij dodała tak, że le jô to czuł:~— I Smjerc!~V ti chvjilë
1385 41| rągającim głosem. A beł to głos Czernjika:~— Cuż va
1386 41| kjivnął głovą i rzekł:~— Dziso to wostrzejszô przeprava, njiże
1387 41| I wod razu jô poznoł, że to vjadomô droga do Juszk.
1388 41| przeszedł. Żeli jô szedł prosto, to bełbem muszoł vjidzec vjid
1389 41| Nje robjił jô sobje wo to v ti chvjilë żodnich mesli,
1390 41| przëbjiti i podeptani.~—To zle! — povjedzoł jô sobje. —
1391 41| chdze Trąba — bo beł won to na moję wudbę — wodpoczivoł
1392 41| vnętrznosci wodemkł jomę. Tak to wudovało, jakbe skrzepkji
1393 41| przigód, nje żeł!...~Jakoż to straszno noc!~A kjej jem
1394 41| moja v ti chvjilë — czuł jô to dobrze — verazno szła, jak
1395 41| człovjek błądzi! ~Szołtes na to vstoł i rzekł do mje:~—
1396 41| Remus! Abo kjej chcesz, to wostań wu mje wob noc przë
1397 41| Bo co te tam povjodosz, to sę tobje le v głovje robji.
1398 41| tu sedzi i pracuje. A że to tak długo jaż do pozdni
1399 41| ruszeł.~Potcevi i zacni beł to człovjek, ten szołtes, tak
1400 42| njeboszczik, co zarobjił to przepjił? Ale chocbe pjił
1401 42| vanożenjô jego z Remusem. To tej gadej rozumno, jak meslisz
1402 42| go pochovac?~— Jakże jô to mom vjedzec, kjej jô detka
1403 42| mom.~— Pevno — rzekł na to szołtes — gmina będze muszała
1404 42| muszała płacëc pogrzeb. Takô to naju bjeda gburskô! Vszetko
1405 42| tero zaczęła:~— A czijesz to je słuńce, co vom żetka
1406 42| żetka dogrzevô, a czijeż to deszcz i rosa, co vom pola
1407 42| Co Pon Bog daje za darmo, to vama brac, ale vëdac le
1408 42| moknje. Vszestko jinszé, to trele i zobovka. Njeboszczik
1409 42| kosztóv. Jô go pochovję. I to vom povjem, że novjidzalszi
1410 42| mosz të tile sposobu? ~Na to szkolni:~— Remus mô vjęcij,
1411 42| grivoł mje na wucechę. Za to na tvojim pogrzebje cë grac
1412 42| pogrzebje cë grac będą, za to koscelnô paradô wodprovadzi
1413 42| wukorunovaną jarzębjiną pod lasem, to krotkji wobrozk proce czężkji
1414 42| wukuję mjecz. Ale cuż beło to trzecé, wo czim starô Julka
1415 42| chacena smjegu spominęła: To lë muszisz przënjesc som?~—
1416 42| smętorzu Lipińskjim. Za to, kjedem stanał v Koscerznje
1417 42| vanożeł.~Cuż jô mjoł na to rzec? Beło to na tim samim
1418 42| jô mjoł na to rzec? Beło to na tim samim molu, chdzem
1419 42| Pokąd mój chłop vjekovoł, to won cë pomogł v hańdlu.
1420 42| kole mje, jak cenjô.~Beło to ve Vjelu na wodpusce. Ludztva
1421 42| płoszczem wurzasu i smutku, to tero całą mocą płominjem
1422 42| Alem v głovę vjęcij wo to nje zachodzeł, bo mje stojała
1423 42| vszedł gosc. Zdzevjiło mje to barzo, bo zveczajno mje
1424 42| wodvjedzëc. Meszlę, Remus, że cë to nje będze przeką nosa ?~
1425 42| rzekł:~— Jednak co hańdel to hańdel. Człovjek nje złomje
1426 42| Bogu dzęka ! — rzekę na to.~— To sę vje ! Żedë, jak
1427 42| dzęka ! — rzekę na to.~— To sę vje ! Żedë, jak no to
1428 42| To sę vje ! Żedë, jak no to chitri norod, też volą hańdlovac
1429 42| abo rzemjęsło spravjac, bo to vjedno vjększi vzątk njese.
1430 42| vjedno vjększi vzątk njese. To też të mosz pevno ju sporo
1431 42| sę Rzemiszk. — Kjej tak, to jô cë jako, że tak rzec,
1432 42| meszlę sobje. Kjej jem na to njick nje uwodrzekł, Rzemiszk
1433 42| Pon Bog stvorzeł Jevę na to, żebe Jadom nje wostoł som
1434 42| wostoł som na svjece. Bo to ju gvoli vjiktu i pjérze
1435 42| roz volę Bożą. Ko bełobe to procem szeku, żebe stateczni
1436 42| njiże njeboszczik Trąba to robjił. Godelë, że won mô
1437 42| som nje pjiję. AIe won mje to z chęcą vëboczeł, vëpjił
1438 42| że të czasem błądzisz, to sobje z tego njick nje robji.
1439 42| wukładnigo szeku v głovje, to be cë sę talarë v mjeszku
1440 42| co jich nje rechujesz, to dej sobje povjedzec: Nje
1441 42| mogę, jak cë będze not, to vszetko dokumańtnje wobrachovac,
1442 42| dokumańtnje wobrachovac, bo to moja sprava. Ale bronji
1443 42| Boże jakji njeszczescé, to tobje jesz daleko do katafalku
1444 42| katafalku i egzortë. Nje bełobe to lepji i zdrovji dac za żëcô
1445 42| potcevą i mjiłą bjałką?~— Cuż to pomoże, kjej jô nji mom
1446 42| pravje gromada radzeła, jakbe to zrobjic z nomjeszim kosztem
1447 42| lecho v głovje.~Ale jô na to povjedzenjé Rzemiszka tak
1448 42| rzekł jem. — Czernjik to złi duch. Le va głupi sę
1449 42| cę za kąsk natrąconigo, to też jinszi v tvojim molu
1450 42| le za njim dudnjało. Choc to mu przëszło dosc czężko,
1451 42| cebje dozerom. Żebe nje jô, to bes ju beł na tamtim svjece
1452 42| jak szoloni, do dom. Beł to ju czas nad ranem. Na drodze
1453 42| rągoł:~— Vejtale, Remus! To të wob noc lezesz do vdóv?
1454 42| dochodzeła takô spjevka:~—To beł szpos! Remus roz~Do
1455 42| Ale ju beło zapozdze. A to vjeczné dokurczanjé ludzi
1456 42| tobą vzął slub v koscele, to choba vjęcij wode mje nje
1457 42| nje vëarądovoł, ale zrobję to przë leżnoscë!~Tak jô go
1458 42| przëszło mje do głovë, że to będze tak prędko. Tej vzął
1459 42| lecało gorzołką. Moja, njibe to żona Trąbjinô, sedzała v
1460 42| se vłose na głovje. Tec to nje beła Trąbjinô, le na
1461 42| Martë. Jimję ji Njevorto!~Na to mje czervjonô chmura woczë
1462 42| woczë pobjegła, a jô vzął to straszedło v wobje ręce
1463 42| svoji wurzasłi dusze:~— Cuż to beło?~Ale na wulicë vjeskji
1464 42| beło noleżało — vërzuceł, to przëjim to v pokorze jako
1465 42| noleżało — vërzuceł, to przëjim to v pokorze jako spravjedlevą
1466 42| rozumu i mje zabjije.~Na to szoltes chvjilę przemiszloł,
1467 42| provdę povjedzoł?~Jak jô na to njick nje wodrzekł, tak
1468 42| poprovdze wod rozumu, cze to le takji babskji bojanjé?~
1469 42| worzła wożenjilë z kurą. Żebe to rozumjec, jesta va za głupi.
1470 42| podstępem na mje sę wusadzeła, to vom vëboczom, bo nje ve
1471 42| beła rozburzonô. Rzekłszë to, zabjeroł jem sę do dvjerzi
1472 43| Kjej jem zaszedł v las, to i tam słonuszko szło za
1473 43| mje naszła noc. Muszało to bëc ju njedaleko jezora,
1474 43| vjosłovoł ku Glonkovji. Szło to barzo pomdłu, ale jô mjoł
1475 43| Zobór. Jak jem ję poznoł, to v duszë moji jakbe sę dvjerze
1476 43| chterne ten bjołi dzeń i to cepłé słunko vjidną falą
1477 43| skarnje tak wudałë, jakbe to vjidné jezoro i ten złoti
1478 43| pod gorę wuzdrzała mje. Na to v ji woczach sę zaszklełë
1479 43| Zoborskji rzekła:~— Tak to nom roz namjenjoné, że nasze
1480 43| jak voda ze zdroju.~Cze to bełë dnje, cze też tidzenje
1481 43| nom nje beła njigde długô. To znovu sedzałasma v bjołim
1482 43| vjedzoł v ti chvjilë, że to moje szczescé trvało nje
1483 43| trvało nje będze, że grzech to szczescé rozbjije. Dlotego
1484 43| na vjechrz. A jak minje, to brzegji i wostrovë nové
1485 43| svjece zapanovała noc, choc to beło le przipołnjé. Dzevczę
1486 43| Ale ta njeprzëszła. Jakbe to beło wostatné klasnjęcé
1487 43| mocnimi rękoma. Jô zdrzącë to, przëskoczeł i chveceł także.
1488 43| dva vjosła i kjijonka.~— To moje czołno? — krzikało
1489 43| kjijonką vodę z njego.~Jedini to beł sposob vëdostanjô sę
1490 44| duchom daje moc nad całami. To të som mjec muszisz!~— Cuż
1491 44| som mjec muszisz!~— Cuż to, co jô som mjec muszę?~Nje
1492 44| muszę?~Nje vjedzoł jô na to wodpovjedzë i v meslach
1493 44| zachodzącigo słuńca, zemja to kamjannich svjodkóv minjonich
1494 44| na svoję godzenę. Dzis, to noc cudu. A ten cud sę stanje,
1495 44| pravo ve krvji mije, ~Bo to nje kat, le svjęté pravo
1496 44| zeszlë?~Tec nje vjeta, co to znaczi~Starodovni wobrządk
1497 44| Sędzo! Spravji sąde!...~Na to veszedł na veveższoné krzasło
1498 44| rzekła:~— Co të tam vjidzisz, to jak starodovni wobroz z
1499 44| tę naszą zemję kaszubską. To ta chvjila. v chterni mosz
1500 44| zdrzoł jak zdrevnjałi na to, co sę dzeje. Poznoł jô
1-500 | 501-1000 | 1001-1500 | 1501-1516 |