Chapter

1501 44|        Njedługom szukoł, bo Gostomje to vjes szlacheckô i pjerszi
1502 44|             szołtes mje powuczeł, że to sposobnô beła kobjeta, chterna
1503 45|            mocë, żebe strzimac dalij to żëcé jaż do kuńca, jakji
1504 45|              vampsa jaż do trumë, bo to mundur, v chternim jô valczeł
1505 45|           pospode kozą brodę. Wudało to tak, jakbe trzë wukozkji
1506 45|              latami na Pustkovju. Ko to beł nen mol, chturen Mjichoł
1507 45|             wostała slode. Jak długo to beło, żem nji mogł zaboczëc
1508 45|             sekjerą vbjił v scanę. I to zeloné wokjenko nad moją
1509 45|            na ten pustkovjovi svjat. To won beł ten som, le tak
1510 45|         naszła bjałka a jô poznoł że to Marta. Tak jô vstoł i szedł
1511 45|              rzekła wona do njich. — To je Remus, co jak va rosł
1512 45|              jakbe mscëc sę chcoł za to, żem przez te długji lata
1513 45|              nje dostovało... Czeguż to?... VJARË.~Jak wod łiskavjice,
1514 45|          duchom daje moc nad całami. To beło to, co v nen dzeń straszni
1515 45|              moc nad całami. To beło to, co v nen dzeń straszni
1516 45|          Dzis spomjec gburom wo tim, to jim vstid. Bo po smjercë