1-500 | 501-1000 | 1001-1452
Chapter
1 1 | brzegach Redunji wusadłë, tak że jich chędogji budinkji,
2 1 | Moluszem, i tim, co z Pomorskji ze za granjice provinceji zazerelë
3 1 | wod starich, njepomnąci, że bjedni Remus jim te pjesnje
4 1 | do głovë, jak to dzivno, że takji prosti, njewuczałi
5 1 | na Kaszubach takjich, co ze szopką chodzą kole Gód i
6 1 | zvjeszałë sę wobdzarté, że rek be sę litovoł...~Kjej
7 1 | chdzebe mogł podjachac ze svoją karadajką i sę vëspac
8 1 | jinszi stołë, le sztołt kratë ze zbjitich i zrzeszonich przek
9 1 | lepszé mjejscé. Vjedzoł, że mu Pon Bog przësle kupającich.~
10 1 | doł taką skazę v jęzeku, że nje tile chto przëchodni.
11 1 | Czeż to nje beło dzivno, że pravje takji człovjek ze
12 1 | że pravje takji człovjek ze skażoną movą noseł te pjękné
13 1 | rzitelnich Kaszubóv sę dzeje, że przëstąpjił człovjek i sę
14 1 | kosztuje. A kjej vjidzoł, że Remus nje chce sę targovac,
15 1 | Nje wuvożelë go za to, że jim nosi povjostkji i pjesnje,
16 1 | svjece, mogł wu jakjigo gbura ze svojimi mocnimi gnotami
17 1 | najesc sę i napjic dobrze.~A że Remus voloł sę tacëc po
18 1 | lechich ruchnach, povjedzełë, że Remus je njespełna rozumu.~
19 1 | bodej mnji błądzeł, tak że ludze kjivalë głovami i
20 1 | bjedë. Ko jednak vjedzelë, że Remus njeje takji bjedni,
21 1 | nji mjelë so wubrzątvjic, że jimu Pon Bog nje wużiczeł
22 1 | wuzdrzoł tile vjesołoscë, że jaż mu sę dzivno stało.
23 1 | woko be sę beło zdovało, że Remus v chvjilë ti płakac
24 1 | pogubovanimi licami. Vdarzę so, że tich gubóv vësepało sę jesz
25 1 | roz v takjim smjechu, ale ze smjechu przëszło mjedze
26 1 | veznje cę v mjech!~Vjem, że i jinszi dzecë njim stroszelë.
27 1 | ma mołi bełasma ti wudbë, że won so choba za nas spravji
28 1 | tiloma łatami sę trząsł, że jego pon mogł sę mjenjac
29 1 | choba tim sę pesznjic mogłë, że dvuch Remusóv vlazłobe v
30 1 | karovoł, wobuvoł botë. Ale nje ze vzglądu na ludzi. Mjoł zveczoj,
31 1 | na ludzi. Mjoł zveczoj, że v mjesce abo też i ve vsë
32 1 | nadprzërodzonim cudem zlazłë ze zvonnjice, abe chodzëc po
33 1 | przed Remusem, to vjem, że to bel strach takji, jak
34 1 | przëbliżeł. Povjadelë bo, że won mô njedobrze v głovje
35 1 | mô njedobrze v głovje i że zadovô pitanjô wo zaklęti
36 1 | Jak won tero na woborę ze svoją karą zaszedł, tej
37 1 | szarpała za svój lińcuch, że ku reszce go wurvała i dopadła
38 1 | njego lotalë.~— Szczescé, że Remus mô svoje botë na nogach —
39 1 | Fresza mu je vëszekuje, że durovati vamps i nogavjice
40 1 | Fresza, jak sę doznała, że Remus sę nje bronji, dała
41 1 | vjechrzu. Terom vjidzoł, że v nji bełë skvarkji. Gvesno
42 1 | peska. Ale jak sę doznoł, że ju po skvarkach, cesnął
43 1 | jezora.~Na to jô so wuvożoł, że Remus nji może bëc takji
44 1 | po kjilenosce razi tak, że tego njigde nje zaboczę:~—
45 1 | Smętka sę polą!~Vjedzoł jem, że Remus nji mogł vëmovjic
46 1 | sądzelë!~Kjej jem ku reszce ze szkół na vjedno sę vroceł
47 1 | wustrzechą, chdze won vrocoł sę ze svojigo vanożenjô, jak jozc
48 1 | vjelgjim wuvożanju. Vjem, że go roz przëvjozł na karze.
49 2 | drogę namjenjoną, boczë, że duch mój po smjercë, jak
50 2 | Bog doł jęzek skażoni, tak że jô godkji moji do szeku
51 2 | vëprovadzëc.~Ale jak wonji sę ze mje vëszczerzelë, tej jô
52 2 | mjedze ludzami takji pravo, że mocnjejszi słabszigo tłucze.~
53 2 | mną v scanje małé wokno ze szterema zelonimi szibami
54 2 | ve vszestkji nortë tak, że choc mjeszkomë v lese, vjidno
55 2 | wodrzekła Marcijanna. — A boczë, że i naju chata mô takji cemni
56 2 | bojkji. — Ale jô vjedzoł, że ta bojka beła provdą. Lem
57 2 | zegar, bo mje sę zdało, że won też vjedzoł wo tim Straszku.
58 2 | Rovnak mje dzivno beło, że ludzena pustkovju chodzilë
59 3 | mogłbe mjec pomeszlenjé, że to wukozkji jakji ve dva
60 3 | na pustkovju povjadelë, że gbur razu jednigo z Lipna
61 3 | moc vstąpjiła do serca, że zaszedł do dom letką nogą.
62 3 | Ale Mjichoł mje povjodoł, że tam za Boga Wojca zdrój
63 3 | bodejże vodę nosilë ludze ze zomku. Ale ten zomk beł
64 3 | krokóv i dzivno mje beło, że ji nje scęlë, bo przë woranju
65 3 | jarzębjiną przebivoł. Vjedzoł jô, że leno krolovje noszą korunë,
66 3 | korunë, i wuvożoł jem sobje, że wona może bëc krolovą, co
67 3 | czorné łavë chmur pobjegałë ze za lasu tak njisko, napjité
68 3 | na woczë, jak na javje, że sobje jesz dzis vszetko
69 3 | v złoté glovjice. Brama ze zelono-modrigo, przezernigo,
70 3 | vesokji wurodë v suknjach ze złota ijedvabju. A beło
71 3 | vëchodzi na javę głęboko ze zemji i żdaje na svojigo
72 3 | Tej przëboczi sobje svjat, że lud takji żeł v czasach
73 3 | minjonich i dzevjic sę będze, że znovu żije.~A kjej jem cecho
74 3 | krolevjonkji i zaboczeł, że jem małim Remusem. A duch
75 3 | krovc. Na głovje mô muckę ze stoma zvoneczkami. Vjedno
76 3 | ję, jaż dzivno mje beło, że ve mje tile mocë. Tej jem
77 4 | spravjedlivô provda. ~— Jô vjem, że cë Mjichoł vsepoł. Ale ten
78 4 | vsepała.~Tero jô vjidzoł, że wona mje chcała vadzëc.
79 4 | fojt takji dużi wukrajała, że sę parobcë dzevovalë i jęlë
80 4 | i jem rzekł:~— Vezta mje ze sobą! ~Ale Morcin wodrzekł: ~—
81 4 | wuszoma strzigł czującë, że wo zomkovjisku mova.~— A
82 4 | nocë ? — ~—Jo!~— Bo vjedzë, że tam stroszô! ~—Njech stroszô! —~—
83 4 | go. A tak go wosamętałë, że wubetku nje nalozł doma
84 4 | służeł będzesz. A może, że dorobjisz sę vłosnigo kavałka
85 4 | chternim Marcijanna movjiła, że vanożi po svjece, mjejscé
86 4 | Ale jak jem so zmjerkovoł, że mje ju nji mogą brac na
87 4 | vjedno bodlivô, nje boczącë, że jak sobjć drugji rog skjidnje,
88 4 | vajigo gnjozda. Ale jô vjem, że wono daleko v jinszim molu,
89 4 | nje zadrzec, bom vjedzoł, że ranją. ~Po dregji stronje
90 4 | wo chternich povjadelë, że to durë do pjekła. Na grądach
91 4 | dvuletnigo zgrzebjęca, tak że jô na njcn skoczeł, jak
92 4 | v gorę, zdovało mje sę, że sedzę v koscele dużim, tak
93 4 | koscele dużim, tak dużim, że do vołtorza dozdrzec nji
94 4 | vołtorza, wudboł jem sobje, że muszi co do mje sę zjavjic. ~
95 4 | krotko, tej jem vjidzoł, że to kołpje bjołi, te same,
96 4 | dożdoł. Raptem bo zeszłë ze mje woczami, nadęłë skrzidła
97 4 | spokojnoscë jô tero vjidzoł, że krovë sę pasłë, jak noleżi,
98 4 | jęzekjem, bo so mesloł, że jô, Remus, jem procem njego
99 5 | svjat tego dnja smjoł sę ze szczescô. Słuńce z vesokjigo
100 5 | tak rozsvjeceło całé pole, że navetk nomjizernjejszi bączk
101 5 | gorzu, jakbe sę ceszeł, że mô worądz do suvanjô i szczekanjô
102 5 | drzév zabjegalë słuńcu, że jich vëpjic nji mogło. Nogji
103 5 | przëzdrzę z wuvogą, vjidzę, że mô wokręgh czebk a pospode
104 5 | przecarł ręką, vjidzoł jem, że to krev. Ale jô przëcesnął
105 5 | krziż. Tej jem wuvożoł, że to będze krziż na zvonnjice
106 5 | bleżij jem sę jednak doznoł, że tam głębokji rov, zarosli
107 5 | strach.~Dzivno też mje beło, że czubk gorë beł na rębje
108 5 | vjerzbjinovi list. Dzevującë sę, że won nje je zaredzevjałi,
109 5 | mje do wucha chtos godô, że dobetk będze v szkodze.~
110 5 | lasa, tej jô sę doznoł, że beło zle. Som pon z palecą,
111 5 | Ale jak won bedło vënekoł ze szkodë, tej won minął Gnjotę
112 5 | mje zdrzoł, a jô vjedzoł, że won chcoł rzec:~— Co gbur
113 5 | lica gbura, jak won do mje ze szligą przëstąpjił, bo gorz
114 5 | jęzek. A skorno sę doznoł, że na njego zdrzę, vstoł i
115 5 | gnotë bolalë. Navetk vslac ze zemji mje nje dało. Wob
116 6 | njico v jego kulavą nogę, że przë palecë leno sę mogł
117 6 | chace.~Vcmjerkovoł jem, że pod wustrzechą beła jizba.
118 6 | Marcijanna sama povjedzała, że kożdô chata mô takji nort,
119 6 | wokamergnjenjé mje sę zdovało. że vjidzę bladé skarnje i zeloné
120 6 | kaminjach jô sę stłukł mocko, że mje sę v głovje zakręceło
121 6 | rzekła:~— Remus, wonji movją, że të mosz njedobrze v głovje.
122 6 | Vjera i tak będze, bo chtuż ze zdrovim rozumem szukołbe
123 6 | mjilczoł, bo wona nje vjedzała, że jô tam szukoł Straszka.~
124 6 | zle zrobjiła. Bo za to, że pon Gnjotę i mje no tak
125 6 | żewon sę na tim znaje i że gbur żodni sztukji dobetku
126 6 | reszce navetk mje sę zdało, że vszescë Svjęti na vołtorzu
127 6 | vszescë Svjęti na vołtorzu ze mje sę smjeją.~Tej ksądz
128 6 | chiże pojimoł a ksądz beł ze mje spokojni.~Nobarżij jô
129 6 | Njech mje Pon Bog vëboczi, że mje żevi gorz broł na Jadoma,
130 6 | z raju vënekelë. Anjeli ze żolącimi mjeczami, a na
131 6 | Jadomovji, bom sę doznoł, że bjałka, bele chcała, z chłopem
132 6 | skażoną godką. Ale jegomosc sę ze mje nje smjoł, bo mje rozumioł.
133 6 | vëprovadzeł lud svój jizraelskji ze zemji egipskji, domu njevole,
134 6 | Mjichałova Marta chodzeła ze mną v gromadze na nowukę.
135 6 | jô namovjił Martę, żebe ze mną szła brodem przë zomkovjisku.
136 6 | Ji wojc mjoł ji rzeczoné, że tądka szła dovnji, bodejże
137 6 | BogaWojca, starodovnô droga, ale że ludze dziseszi volelë nją
138 6 | żądała, żebem ji przërzekł, że ji pod zomkovjiskjem nje
139 6 | rękę i Dalibog. Tej wona ze mną szła.~Nen łupk sę tam
140 6 | jesz vjedno dzarł v lese ze strachu przed kleszczem,
141 6 | njick nje vspomjoł. Njicht ze smjertelnich ludzi nji mjoł
142 6 | dużą drogę. Tej jô vjidzoł, że pokuńc ti drogji daleko
143 6 | të, Marto, mje sę zdaje, że naju pustkovjé, to je tą
144 6 | wosmëdzesąt lôt, woboczisz, że wona sina dostanje.~Na to
145 6 | ten mje vzął vadzëc, żebem ze svjętich rzeczi nje vëmiszloł
146 6 | Ale Marcijanna mjała żol, że ten chleb ji sę nje zdarzeł,
147 6 | mje skoczeła. Vjedzoł jô, że v svojim gorzu wona mje
148 6 | rzekł:~— Jô vjedno movjił, że to będze chłop stolannigo
149 7 | tej jô sę czuł i vjedzoł, że dobędę. Żdoł jem tede na
150 7 | Ticzeło to nigo Straszka, co ze zelonimi woczami v norciku
151 7 | wuvożnje, tej jeni vjidzoł, że mô głovę jak bęboruszk,
152 7 | muszoł. Bo słunuszko mu ze skarni zeszło i won nje
153 7 | rozum Iudzkji i vjedzało, że sę co na pustkovju svjęci.~
154 7 | i ju jednę nogę vëcignął ze stępjidła, żebe zlezc, ale
155 7 | muszało mu strzelëc do głovë, że sę wodmesleł. Vlepjił leno
156 7 | cze nje. Alem to vjidzoł, ze won vëjął pomału ze za pasa
157 7 | vjidzoł, ze won vëjął pomału ze za pasa szklącą strzelbę,
158 7 | puszczovkę. Ale won vjidzącë, że to nje przelevkji, nje żdoł,
159 7 | fiovsodzoł, tej jô mjerkoł, że mje scągô na głovje i krev
160 7 | knopem! — Vjedno movjiłam, że mô njedobrze v glovje. Za
161 7 | be nji mjoł pomeszlenjô, że pod tim krzem wotvjerô sę
162 7 | smjechem Marië i rzekł:~—Żebe ze mje nje bëlë knopa zrobjilë,
163 7 | Golijatovich.~Tero jô sę doznoł, że naszi z Martë zrobjilë małigo
164 8 | Mjichała i przëznac muszoł, że won movjił provdę. Bo v
165 8 | nowukę do ksędza.~A kjej won ze mną przebjeroł pjąté Przikozanjé,
166 8 | jesz głupi, bom beł vjarë, że pustkovjé nasze je wojczezną
167 8 | wojczezną i jem nje vjedzoł, że wojczezna mô granjice, jaż
168 8 | wuczi. Kjejbe je gbur pusceł ze służbë, na nowukę pjenjądze
169 8 | chvijlë jô so przëboczeł, że mom jednak mjecz złoti tam
170 8 | chałupë z małim woknem vëzeroł ze smjegu, jak zaboczoni grzib,
171 8 | bo won mje tich pjesnji ze svoji dużi ksęgji wuczeł.
172 8 | pękani mroze scęłë jezoro, że wono nocą strzelało jak
173 8 | Marto, podejle mje rog ze scanë. Mjedziso njedaje
174 8 | na svjece beła kurzatva, że woczu wodemknąc nje beło
175 8 | takji szum jachoł gorą, że vłosnigo słova sę nje czuło.
176 8 | chternim kręck tańcovoł ze smjotami. Krzikva jednak
177 8 | jezorem. I vjidzec beło, że to jidze prosto v stronę
178 8 | wonę wolszkę, vjidzącë, że tam pevnô smjerc.~— A może
179 8 | vstron. Vjidzałasma leno, że to tam przed nama przërechleło
180 8 | wolszce. Jak Mjichoł vjidzoł, że vołanjé njick nje pomogô,
181 8 | dąc.~Ale skutk beł takji, że to przed nami nje navroceło
182 8 | veraznji jô sę doznovoł, że to nji żodna wukozka, le
183 8 | na sę, tej jô sę doznoł, że to beł małi żid z długą
184 8 | Vjater to tam zanjosł gvesno, że cë sę tak zdovało.~—Ale
185 8 | będze chvała! Jô mesloł, że jem na polu pod Lipnem.~—
186 8 | won mô kąsk skażom jęzek, że go przëchodni nje rozumjeją.~—
187 8 | sprobovoł, tej dzivno mje belo, że takji lebjoda go wunjesc
188 8 | do wobjadu, ale jodł le ze svigo gronuszka. Ale po
189 8 | mom ksążkji, takji ładné, że chto czelô, płakac muszi,
190 8 | Marcijannë? Vjem! Mom! Tuzin łeżk ze srebra. A choc nje są ze
191 8 | ze srebra. A choc nje są ze srebra, to sę tak svjecą
192 8 | jô czetoł v ji planece, że na Trzë Krole vdovc po nję
193 8 | bjeda nje dokurczeła. Pękną ze zozdroscë vszetkji dzevkji
194 8 | Marcijanna zaczęła go vadzëc, że won z nji podkorbjô. Ale
195 8 | stronë i trząsł głovą, tak że jego długô broda jak vjechc
196 8 | żid pomału vszetko vëdobeł ze svojigo mjecha i powukłodoł
197 8 | Tej sę vszescë vëpjerają, że tego njibe nje vjedzą. Bo
198 8 | vjedzą. Bo jak be sę vëdało, że ta ksążka je wode mje, tobe
199 8 | jakji mjoł v mjechu. Ale że to jimu, Remusovji, chturen
200 8 | Marcijannë vëszczerzoł, że njibe żeda zatrzimała, jak
201 8 | przëszedł. Ale jô so wuvożoł, że le som Pon Bog vje, co sę
202 8 | Genovefa. A żid mje vëlożeł, że to przezvjisko nobożni i
203 8 | ludzką.~Tej jô so wudboł, że ję będę czetivoł po roboce
204 8 | z blizka. A ceszeło mje, że na njiin pustkovju rovnak
205 8 | scanach, tej vszetkji Svjęci ze scanë przësluchivalë sę
206 8 | nje dzevuję sę krolovji, że vjeczor kole vjeczora czetac
207 8 | jednak łgoł. Bo jô jem wudbë, że takô krolovô mô tile kratochvjile
208 8 | tile kratochvjile i zobavë ze strojaini i tuńcami, że
209 8 | ze strojaini i tuńcami, że vjeczorami takjich ksążk
210 8 | svojim. Bom so wuvożoł, że jak wona zchovje korunę
211 9 | Ale boczë, przińdze czas, że jak jô v lestach lasu nocovoł
212 9 | polu. Mjichoł prorokovoł, że zema będze krotkô, bo łońskjigo
213 9 | Ale Marta mje povjedzała, że wona vjedno sę jesz spodzevała
214 9 | sę strzimoł, bom vjedzoł, że mój czorni gronk i złoti
215 9 | wodpokutovoł, a mój pjes Gnjota ze mną, za nę vipravę na zomkovjisko!
216 9 | jarzębjinę v polu. Njedziv, że ludze tądka jisc sę boją.~
217 9 | strzelce na gonjitvę zabjerają ze sobą. Pjes szturk zdrzot
218 9 | żdało tak njespodzevanigo, że jesz dzis cepłim varem krev
219 9 | dac zgadnąc zogodkę taką, że kjejbem ję zgodł, to dostąpjiłbem
220 9 | kołpje mje nje povjedzałë, że tu mom bjec, be tobje wofjarovac
221 9 | mjenjiła mje sę v woczach tak, że roz vëzdrzała na krolevjonkę
222 9 | i bor. To le jesz vjem, że vëszedłszë z boru na nasze
223 9 | szedł v gorę i na komin, co ze za gorë vëzeroł, jakbe sę
224 9 | vëzeroł, jakbe sę chcoł ze mną zabovjac v zchovanigo.
225 9 | vjesołoscë ve mje beło tile, że spjevac mje sę chcało i
226 9 | chodzec?~Tak jô vjidzoł, że mom bosé nogji. Przëboczeł
227 9 | Przëboczeł jem sobje tero, że moje skorznje wostałë na
228 9 | jednak tak zblodł na tvarzë, że Marta sę pitała:~— Remus,
229 9 | svojim płoszczem czornim tak, że anji czebkóv anji vjetev
230 9 | szedł wostrzij, bom vjedzoł, że kjejbem legł, tobe jakô
231 9 | trzęsk mje vzął i takji zib, że lożko ze mną degotało, jak
232 9 | vzął i takji zib, że lożko ze mną degotało, jak ne lestë
233 9 | rozum ludzkji i mu beło żol, że tak barzo cerpjec muszę.~
234 9 | a tak zapalczevjem sekł, że moklezna na mjevëstąpjiła.
235 9 | tego knopa vlazło? Rzeczë że, Remus, co cë je?~— Njic
236 9 | mje podvjązoł remję tak, że serdecznô żeła vëstąpjiła,
237 9 | Cze mje, Boże, korzesz, że nje vzęłam mjeteloka abo
238 9 | mocko chveceł v drzeva, że trzosk sę zrobjił i z vesokji
239 9 | Vjedno mje sę zdovało, że njico vëstąpji i mje v teł
240 9 | przëznałam. To njeje krolevjonka ze zaklętigo zomku, ale vjelgô
241 9 | drzeva i gora, zaczęło sę ze mną wobracac vkoł, jaż wutonęło
242 9 | jem. — Bo jô som vjidzę, że tu co njedobrigo kusi ludzi.
243 9 | be zeblec botë i vjidzoł, że Marta to samo robjiła. Tak
244 9 | robjiła. Tak jô sę doznol, że wona nje dovjerzała, abem
245 9 | bronjiło. Ale kjej vjidzało, że ju jidęv rzekę, tej sę mocko
246 10| To tede ju tak bëc mjało, że pon rzekł do Morcena:~—V
247 10| lasa. Rzeczë mje! Jesta va ze sobą zakantrani, cze nje?~
248 10| taką wuvogą zdrzoł v woczë, że mje sę i kąsk smjeszno zrobjiło.
249 10| przeszkodë.~Tak won mje doł rękę, że jô pojadę i ma szła nazod.
250 10| jô. Njicht nje vjinjen, że go Pon Bog stvorzeł takjim
251 10| njick i żenji sę z Martą. Bo ze mną, to wona pevno le z
252 10| dobrze.~Czvortk vëszedł ze zavjitrzną zorzą, jak njedzela.
253 10| Gnjadi woboje łbami trzęsłë ze zdzevovanjô, wuvożającë
254 10| beł v nen czas povjedzoł, że będę tu dziso v norciku
255 10| tak pjorun strzeleł prosto ze słonecznigo njeba i klasnął
256 10| chternimu rozum movji, że nji ma retunku, a jednak
257 10| bo mje dusza moja rzekła, że v meslach mojich bluznję.
258 10| strzimac!~I załomoł jem ręce, że zatrzeszczałë v członkach.
259 10| A jô dzevjił sę srodze, że tak sę mają, jakbe mje njebeło
260 10| gorz mje na njich vzął, że bełbem jich mogł wusmjercëc
261 10| Jakżeż też vjedzec mjała, że tu bjedni Remus ze svoją
262 10| mjała, że tu bjedni Remus ze svoją skażoną godką, pasturk
263 10| trvało, ale jô czuł v sercu, że sobje przëboczeła chłopoka,
264 10| zaczęlë mje zozdroscëc i ze mje podkorbjac. Na to żem
265 10| spravjił wu młinarza i vëjachoł ze vsë. Ale to vjem: Kjej znovu
266 10| v lese, zdovało mje sę, że njico brzedkjigo zataconé
267 10| Remusa. bo mje sę zdaje, że won żołti jak gromnjica.~—
268 10| mjinje. Ale mje sę zdaje,że kjej to sę nje wodmjenji,
269 11| wujadac, jaż jô mesloł, że sę naszi vszescë na pustkovju
270 11| valeł, jażemgo vbjił tak, że jego głova skreła sę v drżenjovatim
271 11| Nje będze jinaczi, le że cë je co zadané, a wod tego
272 11| vstoł i rzekł:~— A vjesz të, że të vëzdrzisz żołti, jak
273 11| Zazvonił zvonk i ksądz vëszedł ze Mszą Svjętą. Nobożnich,
274 11| Mszą Svjętą. Nobożnich, że to beł dzeń roboci, przëszło
275 12| plecoma. Tede jô vjedzoł, że ji sę czężko robjiło. Kozała
276 12| nje zdało, bom schnął, jaż ze mje le wostała cenjô. Vszelko
277 12| sełę. Tej mje beło vstid, że bez robotë jém gburskji
278 12| strojiła lestami klonovimi, tak że wobraze Svjętich vëzerałë,
279 12| wobraze Svjętich vëzerałë, jak ze zelonigo lasu. Mjichała
280 12| Pana Boga a wona vjidzącë, że to jô, nje przervała sobje
281 12| korbała. A vjesz të też, że ta noc, co jidze, je nocą
282 12| Jô meszlę takji strach, że wurzasnjęcé jidze, jak zib,
283 12| kjej przed lati nen Straszk ze szczitovi jizbë vëburkł
284 12| wodvożnigo ducha, Remus. Ale że të nji mosz strachu, to
285 12| strachoł. Ale to cë rzekę, że tam na zomkovjisku dzis
286 12| njeboszczeca matka wopovjadała, że jednimu tam skrąceło głovę
287 12| bo mom nodzeję v Bogu, że mje jinszą meslą natchnje.~
288 12| sę, zmovji pocerz i poj ze mną! Mjoi na sobje dużi
289 12| dużi botë rebackji, tak że woblekającë sę jô beł wudbë,
290 12| woblekającë sę jô beł wudbë, że won mje chce vząc na rebë.~
291 12| Njevjele będzece mjelë ze mje pocechë, bo njevjem,
292 12| robjił robotë, le pudzesz ze mną!~—Njech tak będze! —
293 12| snodko, a jednak jô vjedzoł, że v tim molu stojącimu voda
294 12| pustkovju, jakbe beł kuńtańt ze svoji psotë.~Ale jak ma
295 12| norozmajitszé wukozkji. Vëszłë vrota ze stodołë i maszerovałë ku
296 12| krovc. Na głovje mjało muckę ze sto zvoneczkami. Smjałë
297 12| przëszedł do sebje i czuł, że mjętkô ręka jak puch ptoszi
298 12| Marcijannë. Tej jem poczuł, że mje sę jesc chcało. Wona
299 12| słuńce wogrzało. A jô poznoł, że vszetko beło, jak dovnji.
300 12| Morcin i knop do bedła i ze mną sę przëvjitelë, jakbem
301 12| bom sę pozdnji dovjedzoł, że won mje chcącem strąceł
302 12| strzimoł, tej chorosc vëszła ze mje do negji, a pomaluszku
303 13| jak grzib stari, vëzerała ze sadu zgurdżałich vjiszon
304 13| Mjichoł, kjej dobjegł do negji ze spjevanjim, rod godoł wo
305 13| głovje i długji varkocze. Ze mną wona jak njic nje gadała,
306 13| Stari ludze movjilë vjedno, że takji wogjiń na njebje v
307 13| zesełô ludzom na wostrzegę, że będze vojna i njewubetk
308 13| njeboszczik tatk mje povjodoł, że te żelastva i strzelbë daleko
309 13| naszła jich takô hurma, że volelë pochovac bronją i
310 13| Delë wonji naszim poku, ale ze stanji vzęlë konje, a navetk
311 13| doszła. Jô so vjedno meszlę, że dovnji naszi ludze bëlë
312 13| vłodzą? Jô vjedno movję, że z kożdim pokolenjim naszi
313 13| rąbjilë toporami żelaznimi, że Rediinjô całô pobjegła krevją.
314 13| zgnjilszi. Jô vjedno meszlę, że kuńc svjata sę zbliżô, jak
315 13| przepovjedzała.~— Czimuż vë meslice, że jidze kuńc svjata? — pitom
316 13| vëłożę: Sibela napjisała, że kjej dzirżkosc i cnota mjedze
317 13| letkjigo chleba. To jidze ztąd, że chłopë są coroz słabszi
318 13| Ale jô jem ti wudbë, że va młodi może jesz kuńca
319 13| chace bjił z kominka, cze ze spjevë i povjôstk Mjichała,
320 13| belë przëszłi Gvjozdkji ze vsë, co sę chcelë Marce
321 13| tim na skorę dostało, bo ze strachu zaboczeł pocerza.
322 13| latach a tero beł vjarë, że z njim pojadą. Mje z przëczinë
323 13| bo wod wojcóv vjedzelë, że kjej v to svjęto słuńce
324 13| mje szłë v tuńc nodzeja ze sełą, chternąm czuł v młodich
325 13| mocko zcemjało, żem ledvje ze za gorë vëzerająci mogł
326 13| Vdarzeł jô sobje, żem za knopa ze za płotu chodzel zazerac,
327 13| cuzi kole vrot. Na njim ze szklącą mucą na głovje wuzdrzoł
328 13| V komudnim vjidze njico ze szarimi skrzidłami, dzekji
329 14| stopjenjami v gorę i v doł. Ale ze Straszkjem vszelako vjesołosc
330 14| jô tede jesz nje vjedzoł, że to Smjerc taceła sę po pustkovju.
331 14| porę razi nje vjedzącë, że to wona. V nocë pękło straszlivje
332 14| jem sę woblekoł, czuł jô, że za stodołą chtos kosę klepje.~—
333 14| wostavjiła mje samigo, a jô czuł, że wona jidze stopjenjami v
334 14| beło vszetko tak dzivno, że jô zaczął vzerac na nasz
335 14| groł a jezoro mu vtorzeło, że szor dochodzeł do jizbë,
336 14| chternim Marcijanna rzekła, że chce ze mną gadac?~Z takjimi
337 14| Marcijanna rzekła, że chce ze mną gadac?~Z takjimi meslami
338 14| i głębokjim, chturen jak ze za scanë na mje szedł:~—
339 14| rzekł won do mje — i gadej ze mną, bos mje brat z ducha
340 14| Zdrzë na te ręce i boczë, że wone vjele krevji ludzkji
341 14| spravjedlevich vojnach. Ko vjem, że i të, małim jesz knapskjem
342 14| jem przijaceli i chłopóv ze vsóv na gromadę i szekovanjé
343 14| płuca. Co porę lôt szła krev ze mje. Tej znovu sę stanovjiła,
344 14| i zdrovi. Ale tero vjem, że sę vjęcij stanovjiła nje
345 14| cechim glosem:~— Nje żol mje, że wumrzec muszę. Dzękuję Bogu,
346 14| wumrzec muszę. Dzękuję Bogu, że zemja moja kaszubskô na
347 14| jarzębjiną, jak mje. Vjedz, że i jô ję tam vjidzoł!~Ale
348 14| roslenë. Boczë, chłopku, że v ludzkjim svjece na ten
349 14| Tej przëboczi sobje svjat, że lud takji żeł v czasach
350 14| minjonich i dzevjic sę będze, że znovu żije.~A won mje wob
351 14| jidze na cebje, Remusu, ze Straszkovi jizbë, a długo
352 14| Svjęti Pańskji zdrzelë ze scanë. Mjichoł sedzoł przë
353 14| Bo vjidzice, Mjichale, że dzivni to je człovjek. Z
354 14| dalij jego drogą Vjem jô, że won wumrzec muszi, bo Smjerc
355 14| Pon Bog z njeba rok takji, że v całim kraju ludze sę ruszac
356 14| rok njewubetku vroceł won ze szkół i chodzeł po pustkovju
357 14| chodzeł po pustkovju i lasach ze strzelbą. — Moc Boskô! Njerovnich
358 14| vjidzelësmë ludze na pustkovju, że jimu njijak do gburzenjô.
359 14| na scanje.~A jô vjedzoł, że Mjichoł v pamjęcë szukô
360 14| vjedzoł jem do tego dnja, że nom vzęlë cuzi i svobodę
361 14| i zemję. Bom beł wudbë, że takji naju porządk wod początku
362 14| Vezdrzą na cę, rzekną: poj ze mną! — i jidzesz; povjedzą:
363 14| jem njick, bom vjedzoł, że smjerc mu przetnje kożdą
364 14| dzevcząt na svjece, bom mesloł, że to krolevjonka zaklętigo
365 14| bem zaboczeł, żem chori i że ju na drugji rok nje woboczę
366 14| kvitnącigo sadu.~Tej podnjosl że stołu zvinjęté v długą rurę
367 14| do wuscô Wodrë i boczë, że przeszedłszë rzekę tę na
368 14| tvorzełasma Rzeczpospolitą.~Jô ze zdzevjenjim patrzeł i słuchoł,
369 14| nje doł, żol sę zrobjiło, że naju plemję jaż tile straceło
370 14| starszich svojich i boczë, że mjedze njimi bëlë takji,
371 14| szesc stach lôt, vjinnismë, że naju njeprzijocelnje vëtępjił
372 14| be go złomelë. Ale żoden ze senóv nji mogł tego dokazac.
373 14| znjiszczą! — Njeszczescé nasze, że vjedno złô ręka rozrzeszała
374 14| chlebje, co nje vjedzą, że jim słuchô panovanjé a nje
375 14| Bogjem, woczë jego szukałë ze vszetkjich mje. Jak mje
376 14| vëszedł. Wuvożoł jem dobrze, że dim svjece szedł za njim.
377 14| njiże sę zdaje. Meszlą, że jidą svoją volą a to ręka
378 14| złoto spjevalë jich chvałę ze szczitóv jich kontin i bjołich
379 14| skra, tam vëtrisnął wogjiń ze svjęti zemji i łączeł sę
380 14| Ormuzdovą vjęcij. Przindze czas, że jich będze tile, jaż zbjiją
381 14| Mjichoł i Morcin i knop ze mną i njeproszoni pobjegłasma
382 14| Mjichała i do mje:~— Va dvaji, że nji mota strachu, jidzta
383 14| smętorz do Lipna. Vezta ze sobą sekjerë, be vëcąc,
384 15| Przë ti worądzem sę doznoł, że tu poprovdze provadzeł za
385 15| namovjił roz, żebe szła tęde ze mną na nowukę. Przë vëcinanju
386 15| drogji Mjichoł sę przëznoł, że ten szlach beł mu vjadomi.
387 15| njeboszczik tatk mje movjił, że na tim storim trakce vedle
388 15| njeszczescô. I jô cë to movję, że dziso jak pudzema z pogrzebem
389 15| jich vjidze zdovało mje sę, że slode naszigo konduktu zavrocają
390 15| kjej mjałë veńc v vodę, tak że ma sę vszescë zatrzimała.
391 15| cë przë vëcinanju drogji, że nje będze bez tego, żebe
392 15| spjevac, jakżesma wuczuła, że njichto jidze.~— Pevno Morcin
393 15| wotarłszë. Bëlësma wudbë, że pon chce uwo jakji nogłi
394 15| pudę v svjat!~— Vjedzoł jô, że tak povjesz. Nje namovjom
395 15| njeboszczikovji. Żol mje jednak, że jidzesz. Żebes njigde nje
396 15| rzekji, tej jem sę bezmała że nje vërzasł. Bo chtuż tam
397 15| vëbuchnęła takjim płaczem, że sę trzęsła jak list.~Mje
398 15| zrobjilo mje dobrigo: Jak mje ze zomkovjiska sprovadzeło
399 15| głovkę. Przë tim jô wuzdrzoł, że v długjim ji varkoczu czervjenjiła
400 15| gromadze. A zdovało mje sę, że las i jego mjeszkańce z
401 15| mjeszkańce z nami płaczą i że vesokji zomkovjisko na naju
402 15| Boczë, bjedni seroto, że cuzi ludze tvoji movë rozumjec
403 15| jich woczu wodrazu słabosc ze mje spadła i letko mje sę
404 16| Aj vaj, jak jô sę ceszę, że cebje na woczë vjidzę! A
405 16| jakżes të mje v gromadze ze storim Mjichałem zavroceł
406 16| vjele vanożeł po svjece ze svojim pińdlem. Vjele ludzom
407 16| godkę? Jô zaru vjidzoł, że cë z woczu jinaczi patrzi,
408 16| do vjilczece. Meslisz të, że jakji parobk woczë be podnjosł
409 16| chvjilë mocko zagorzeło, że chaja zazerô v popjolë moji
410 16| sę nje gorzeł? Vjidzisz, że mom recht. Ju tvoja vjilczô
411 16| burzi. Sadnji i vjerzë mje, że jô cë żiczni. Tec kjejbe
412 16| takji przë tim smjeszni, że mje jankorka wominęła i
413 16| sodł. Tej won vjidzącë, że jô sę wuspokojił, stanął
414 16| nje movji njick, le poj ze mną prosto do Lipna. Cuż
415 16| vjinem. Jak ve snje jô szedł ze żedem stopjenje v gorę do
416 16| pon szkolni i povjedzoł, że rada Gabë je dobrô. Za tovor
417 16| vszetkjimu, bom so wuvożoł, że vanożenjim po svjece za
418 16| dobrze, ale jô sę boję, że tvoja vjilczô notera narobji
419 16| zdrzącë na nje, vjedzoł, że moje drogji v njich napjisané
420 16| njich napjisané jisc muszę i że proce mje v njich namjenjoné
421 17| Możema jisc v gromadze i ze sobą karbac.~— Jakuż ma
422 17| karbac.~— Jakuż ma moma ze sobą karbac — wodrzekł jem —
423 17| vëdobeł z torbë butelkę ze szperetusem, pocignął sporo
424 17| pjiję!~Won sę nje rozgorzeł, że mu wodmovjom, le pocignął
425 17| A jak vëpjił, tej rzekł ze smjechem:~—Nje będzesz sę
426 17| nje chodzi, a ludze movją, że tam stroszô. Cze të jes
427 17| nje boję.~— Bo vjidzisz. Ze mną to je tak jak z nim
428 17| szpektor zrobjił zabavje kuńc, że to njibe roboci dzeń.~Tak
429 17| pevnje ju wostatni roz, że takjich jak va dvaji na
430 17| dvorze. A jô sę ceszoł, że won tak procuje vjerno dlo
431 17| pon sprovadzeł so bjałkę ze svjata, chterna klekotu
432 17| Dzevkji z dvoru povjodałë, że jak mucha szła po woknje,
433 17| ludze njerozumjała.~Bivało, że zaprosilë dzecë do spjevanjô
434 17| wobstąpjilë jich i sę dzevovelë, że jesz takô mova je na svjece
435 17| kaszubskô.~Ale som pon wudovoł, że ji nje rozumje. Jô v głovę
436 17| przedac na renku. Woboczisz, że cë nje dadzą tile na povroz,
437 17| to mocko rękę i dalibog, że na nen poczestunk nje pudzema,
438 17| barzo wobrazeł. Bivało, że njeboszczik nasz stari pon
439 17| Wumęczeł sę stari svoją godką, że jaż muszoł sadnąc na mjedzë
440 18| naszedłszë ma sę doznata, że za czasu svoji proce pędzeła
441 18| jakji mogłbe bëc zatraconi, że jô bem sę bojoł.~Tak ma
442 18| Cemno też v ti szopje, że łbë sobje strącema, a z
443 18| jesz do tile.~Vjidzoł jem, że Trąba sę kąsk boji i wuczenjił
444 18| i lasem. Bo bes vjedzoł, że krol David żedóv, że to
445 18| vjedzoł, że krol David żedóv, że to narod bojąci, wuzbrojił
446 18| jedno: Jak jô tak graję ze serca, to mje jakbe co wosamętało
447 18| szib tile vjidu dochodzeło, że moglasma sę rozezdrzec.
448 18| stój jak ta żoga tam v tele ze zaredzevjałimi zęboma, jaż
449 18| dalij.~— Jak to dobrze, że ta broma mô tile skał a
450 18| ten stari chlop tam godoł, że ten młin długji lata nje
451 18| Przez nę lukę jem vjidzoł, że vszetko napravjoné. V storim
452 18| Alem pozdnji sę doznoł, że bëlë svojigo pevni. Nje
453 18| sobje povjodają stari ludze, że są na svjece mole takji,
454 18| godzenje vëchodzą na javje ze zemji abo i z vodë zomkji
455 18| Jô vjedno beł wudbë, że to bojka, chterną sobje
456 18| drzemoł, jak jem wuczuł, że mje Trąba pjęscą v bok szturô.~—
457 18| Trąbë:~— Tec të vjedzoł, że tu straszi!~— Jô mesloł,
458 18| tu straszi!~— Jô mesloł, że to le takô babskô godka.
459 18| Krom tego beł jem wudbë, że to złé, co tam za scaną
460 18| i reknął takjim głosem, że całô pjiła sę zatrzęsła.
461 18| kopnął storé vjerzeje nogą, że sę v szotorë rozlecałë i
462 18| movje. Tak jô zervoł vamps ze sebje i jak jem stojoł,
463 18| vodë. Tero jô dopjeru czuł, że całô pjiła sę trzęsła, bo
464 18| sposob szedł mje v pomoc ze svoją kanoną.~Po tim vërzasu
465 18| mje, żem valczeł v nocë ze Strachem.~Jakesma pocerz
466 18| trigjelk a jô nabjerzę vodë ze rzekji. Tego potępjińca
467 18| sę lało a dzeń sę smjoł, że jaż vszetkji ptoszkji v
468 18| poprovdze napotkoł Stracha ze zaklętigo zomku.~Trąba pozeroł
469 18| jem sę smjoc, bom mesloł, że vjem lepji, chto to beł.
470 18| Bo mje be sę zdovało, że to beł chłop.~— Czemużes
471 18| pjekjelną. I to cë rzec mogę, że vjększim dechem nji moglë
472 19| żol mje serdeczni chvitoł, że njeprzijocel ze zochodu
473 19| chvitoł, że njeprzijocel ze zochodu znovu valni kavałk
474 19| moja ve mje sę wodezvała, że słova same mje z gębë vëszłë:~—
475 19| vjedzoł! Jô czuł calą duszą, że to przëjachoł Smętk, be
476 19| pjenjędzi. Trąbo, të poj ze mną, bo zrobjisz nom muzikę...
477 19| kjej won mô skażoną godkę, że go ledvje rodzonô matka
478 19| Szczecena do Gduńska, bjedni i ze skażoną godką. Pojżeż, brace,
479 19| stronë i rzekł:~— Remus! Że też ti panovje lubją vszetko
480 19| Trąba mje pozdnji povjedzoł, że to beło po njemjecku. Służka
481 19| vjisała szabla v pochvje ze skorë szerokji, wozdobjoni
482 19| dusznigo. Ale mje sę zdovało, że v ti chvjilë wuderzeła szabla
483 19| kamrot. Won mô takji woczë, że vjidzi czego zveczajnje
484 19| vjidzą. Movję vom panje, że kjejbe vasza Smjerc sedzała
485 19| rodem Kaszuba i to jesz ze storigo rodu.~Pon dzedzec
486 19| Miller — i pokozoł na tego ze żołtą brodą vnetk wostatnich
487 19| Dlotego też vaju sin mô rozum że na litkup nje przëjachoł.
488 19| njimi. Przëznajece som, że ta sprava mô vjększą vogę
489 19| ju vom povjedzoł, panje, że won nji może spjevac, bo
490 19| dô poku. Ale jô cë movję, że won jesz dzis spjevoł będze.
491 19| Kaszubą, smjoł sę do tego ze żołtą brodą. Vjidzoł jem
492 19| jego gtovę im sę dzevovoł, że v nji sę mjesceło tile statccznoscë.
493 19| strzodka i tero go wobalô ten ze żołtą brodą i Smętk, co
494 19| cerograf pravni. Dzivno mje ten ze żołtą brodą przëboczoł kogus
495 19| Czernjik. Jô tero vjedzoł, że to poprovdze spjevô Smętk.
496 19| Czernjik Nje vjedzoł jô że Remus spjevol będze?~— Ha,
497 19| cvjardô, jak stol. Vjidzoł jô że i ten zaprzańc pon ję rozuinjoł.
498 19| to, lem skoczeł i zervoł ze scanë nę szablę, co tam
499 19| drogji trząsł nami tak mocko, że stanęłasma na gorze, be
500 19| jakji czort z pjekła? A nen ze żołtą brodą? Remus, nje
1-500 | 501-1000 | 1001-1452 |