Chapter

 1 1 |    stało. Bo na woko be sę beło zdovało, że Remus v chvjilë ti płakac
 2 4 |    prądem. Wod brzegu do brzegu zdovało sę mje tile rumu, żebe voz
 3 4 |     konja patrzeł rzeką v gorę, zdovało mje sę, że sedzę v koscele
 4 6 |     przez wokamergnjenjé mje sę zdovało. że vjidzę bladé skarnje
 5 8 |          Mjichałovji sę też tak zdovało.~Rzekł jem:~— To sę czuje
 6 8 |    zanjosł gvesno, że cë sę tak zdovało.~—Ale chdze jô sę tu nalozł —
 7 9 |       godzenë. Ale dziso mje sę zdovało, jakbe won przë kożdim połknjęcu
 8 9 |    przez ten las! Vjedno mje sę zdovało, że njico vëstąpji i mje
 9 10|         vjino v szkle, a mje sę zdovało, żo to beła moja krev serdecznô.
10 10|    muszisz.~A tam dalij v lese, zdovało mje sę, że njico brzedkjigo
11 14|       na mje vzeroł, jak mje sę zdovało. A stari zegar jak ten trup
12 15|        pochodnje. V jich vjidze zdovało mje sę, że slode naszigo
13 15|      płakoł z nją v gromadze. A zdovało mje sę, że las i jego mjeszkańce
14 18|        rzekł Trąba. ~Mje sę nje zdovało tak, bo nacuż be mjelë napravjac,
15 18|   napravjenjim mje to sę le tak zdovało. Może jakjis— Jimję Wojca
16 18|     rzekł Trąba. — Bo mje be sę zdovało, że to beł chłop.~— Czemużes
17 19| njewubetku dusznigo. Ale mje sę zdovało, że v ti chvjilë wuderzeła
18 20|     godką?~Ku reszce mje sę tak zdovało. jakbem leżoł na dużim wokręce,
19 22|         vojskovi! Mje be sę tak zdovało, że za dovnich czasóv, kjej
20 22|      Chdzes nad głovami ludztva zdovało mje sę, że vjidzę jego vjechovati
21 25|     beło daleko v las. A mje sę zdovało jakbem leżoł ve vjelgjim
22 26|         reno do wokna, a mje sę zdovało, że won rągô:~— Vdzek! Vdzektobje!~ ~
23 31|        Jakuż to smjeszno mje sę zdovało, że jô bjedni vanoga mjołbem
24 31|       postavjonô, bo jak mje sę zdovało, ji drzevo jesz nje beło
25 31|         lase i vodë, tej mje sę zdovało, że tam na Glonku v mjesądzovim
26 32|        wopoczni, że smjeszné sę zdovało pomeszlenjé, żebe jeden
27 33|      Tak movjił ksądz. A mje sę zdovało, że naju wostrov sę podnoszô
28 33|       drugô, jaż mje sę wodrazu zdovało, że cos szlapje v gonku
29 38|        bokjem. Ale mje sę mocko zdovało, że przë beznodzejnich słovach
30 39|        już na zemję, tej nom sę zdovało, jakbe chcałë spadnąc i
31 39|      gruńt ziboce.~I mje sę tak zdovało. Po chvjilë Trąba pitoł:~—
32 39|    stronë, jaż ku reszce mje sę zdovało, że vjidzę nizko nad błotami
33 41|      szedł.~A i mje sę chdzeroz zdovało, kjej won sę wob vędrovkę
34 43|         mje ze svjatem vjązało. Zdovało mje sę, że ma dvoje le są
35 44|    paproc z rąk stari Julkji, a zdovało mje sę, że svjat dichac