Chapter

 1 1 |     Remusa nje beło, tej Fresza zaczęła revidovac jego karę. Vjidzoł
 2 1 |    czasi postavjilë.~Kole njego zaczęła się zbjerac gromada ludztva,
 3 2 |   naszła roz na to Marcijanna i zaczęła vadzëc:~— Pożdejtale, żebe
 4 4 |     cebje nje dostanę.~Tej wona zaczęła mje vadzëc. Jô sedzoł ceszij
 5 4 |       Na to naszła Marcijanna i zaczęła vadzëc: ~— Cuż va będzeta
 6 4 |     przëtrzimała mje za vamps i zaczęła gadac:~— Nje ponekosz tam,
 7 6 |        gronkjem mleka. A tej ma zaczęła jesc. Kjej jesma zjadła
 8 6 |      trampka v ręce wotrzimała, zaczęła go wobzerac, jakbe go jesz
 9 7 |        drogji v las, rëczącë:~— Zaczęła sę pobjitva Reniusa z Golijatein!
10 7 |        znjesła ręce nad głovą i zaczęla sę jiscëcv njebogłose.~—
11 8 |      vëszukom.~Na to Marcijanna zaczęła go vadzëc, że won z nji
12 9 |   skovronkji jęłë spjevac, a ma zaczęła worac v polu. Mjichoł prorokovoł,
13 9 |        nje rozeznovało, tej mje zaczęła trząsc wogroszka, a jô nabroł
14 9 |       puszczadłem a czornô krev zaczęla strzikac. Vëpusceł mje krevji
15 9 |       Marcijanna na svój sposob zaczęła sę jiscëc.~— Boże kochani!
16 9 |         do mje wod wurzasu. Tej zaczęla mje, gcbą przë mojim wuchu,
17 20|     mocni:~—Tuńca!~I kopjica sę zaczęła zibotac i skakac jak v tuńcu,
18 22|      nje rzekła njic. Ku reszce zaczęła movjic:~— Rok kole roku,
19 25|       mogła bëc godzena?~Tak ma zaczęła rachovac: Mogła bëc wosmô,
20 33|    Koscerznë straszlevô cholera zaczęła kosëc ludzi. Kara Boskô
21 33|          Przed lati, kjej jesma zaczęła v gromadze vanożec po Kaszubach,
22 36|       granjô, bo zgraja ludztva zaczęła sę zbjerac vkoł naszigo
23 37|         chiże komuda vjeczorovô zaczęła zalevac svjat. Pon sę wobroceł
24 38|        całą chvjilę, jaż pomału zaczęła sę wobracac ku vjelgjimu
25 39|   vjedno vęższô, a co gorszigo, zaczęla sę zibotac pod nogoma.~—
26 41|        jakbe moje mesle zgodła, zaczęła movjic:~— Vjidzałam cebje
27 41| cvjardimi woczoma v wogjiń, tej zaczęła movjic:~— Ve Vileją Svjętigo
28 42|      vëpadła na przededvjerzé i zaczęła vadzëc. Beła wudbë, że vjezę
29 42|       doznała, że won nje żije, zaczęła sę jiscec i lamańtovac,
30 42|          serdeczni chłop mój!~I zaczęła v njebogłose sę jiscec,
31 42|   naszigo pola.~A Trąbjinô tero zaczęła:~— A czijesz to je słuńce,
32 42|         do mje, kobjeto?~A wona zaczęła płakac:~— Pokąd mój chłop
33 42|   mojigu njeboszczika chłopa.~I zaczęła mje sceskac i całovac.~Tak
34 43|        zakreła skarnje rękoma i zaczęła barzo płakac. Pevnje przëboczeł
35 43|     kanęła vązkô czornô chmura. Zaczęła wona tak chiże pobjegac